Μια γενιά με περισσότερα εφόδια, μεγαλύτερη εξοικείωση με την τεχνολογία και ευρύτερους ορίζοντες από οποιαδήποτε προηγούμενη. Κι όμως, συχνά βρίσκεται αντιμέτωπη με ένα παράδοξο: όσο περισσότερα προσόντα αποκτά, τόσο δυσκολότερο μοιάζει να εξασφαλίσει εκείνα που κάποτε θεωρούνταν αυτονόητα.
- του Γεωργίου Ν. Καραμανλή
Μια αξιοπρεπή εργασία. Ένα δικό της σπίτι. Τη δυνατότητα να δημιουργήσει οικογένεια. Το δικαίωμα να σχεδιάζει τη ζωή της χωρίς να εξαρτάται διαρκώς από τη στήριξη των γονιών της.
Και κάπου εδώ ανακύπτει ένα βαθύτερο ερώτημα.
Τι ακριβώς ζητάμε από τους νέους ανθρώπους;
Να σπουδάσουν, να εξειδικευτούν, να εργαστούν, να καινοτομήσουν, να παραμείνουν στην Ελλάδα και να συμβάλουν στην ανάπτυξή της.
Απολύτως εύλογες απαιτήσεις. Αρκεί να συνοδεύονται από αντίστοιχες δυνατότητες.
Γιατί η αξιοκρατία δεν μπορεί να αποτελεί απλώς μια εύηχη πολιτική διακήρυξη. Οφείλει να είναι καθημερινή εμπειρία.
Και η κοινωνική κινητικότητα δεν μπορεί να παραμένει προνόμιο εκείνων που ξεκινούν από ευνοϊκότερη αφετηρία.
Ασφαλώς, η νέα γενιά έχει και τις δικές της ευθύνες. Καμία κοινωνία δεν προοδεύει όταν οι πολίτες της περιμένουν τα πάντα από το κράτος ή όταν η προσωπική προσπάθεια υποχωρεί μπροστά στην ευκολία της διαμαρτυρίας.
Αλλά η ατομική ευθύνη δεν μπορεί να χρησιμοποιείται ως άλλοθι για τις συλλογικές μας παραλείψεις.
Η Ελλάδα χρειάζεται τους νέους της όχι μόνο ως εργαζομένους, φορολογουμένους ή μελλοντικούς ψηφοφόρους. Τους χρειάζεται ως πρωταγωνιστές στη διαμόρφωση της επόμενης ημέρας.
Με πραγματική συμμετοχή στα κέντρα αποφάσεων, με ευκαιρίες επιχειρηματικότητας, με πρόσβαση στη γνώση και με θεσμούς που επιβραβεύουν την ικανότητα αντί της γνωριμίας.
Το μεγαλύτερο στοίχημα, άλλωστε, δεν είναι απλώς να πείσουμε τους νέους να μη φύγουν από τη χώρα.
Είναι να τους δώσουμε ουσιαστικούς λόγους να επιλέξουν να χτίσουν εδώ τη ζωή τους.
Γιατί μια χώρα που μιλά διαρκώς για το μέλλον της, αλλά δεν επενδύει στους νέους της, κινδυνεύει να ανακαλύψει ότι το μέλλον έφυγε χωρίς να την περιμένει.
