- Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ, επικοινωνιολόγου – συγγραφέα Οδηγών Πολιτικής Αυτοβελτίωσης
Στην πολιτική και ιδιαίτερα στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, η νίκη είναι ο αντικειμενικός στόχος, αλλά η ήττα είναι ο πραγματικός δάσκαλος. Πολλοί νέοι υποψήφιοι αντιμετωπίζουν μια ανεπιτυχή εκλογική αναμέτρηση έως το τέλος της διαδρομής τους.
Στην πραγματικότητα, όμως, η ήττα δεν είναι παρά το απαραίτητο «αγροτικό» που πρέπει να υπηρετήσει κάθε στέλεχος, προκειμένου να αποκτήσει τη σκληραγώγηση και τη γνώση που απαιτούνται για να χτίσει ένα στέρεο πολιτικό οικοδόμημα.
Η Αυτοδιοίκηση είναι ένας στίβος με απόλυτα διαπροσωπικά χαρακτηριστικά. Δεν κρίνεται στα τηλεοπτικά πάνελ ή στα απρόσωπα συνθήματα, αλλά στην καθημερινή τριβή, στο πεζοδρόμιο, στην πόρτα-πόρτα επικοινωνία και στην κατανόηση των μικρών και των μεγάλων προβλημάτων της τοπικής κοινωνίας.
Ένας υποψήφιος που κατέρχεται για πρώτη φορά στις κάλπες, όσο χαρισματικός κι αν είναι, στερείται συχνά της βιωματικής αντίληψης του εκλογικού σώματος.
Η πρώτη εκλογική απώλεια λειτουργεί ως ένας βίαιος αλλά ευεργετικός επαναπροσδιορισμός.
Αναγκάζει τον υποψήφιο να κοιταχτεί στον καθρέφτη, να αναλύσει τα λάθη της στρατηγικής του, να κατανοήσει τη γεωγραφία των ψηφοφόρων και, κυρίως, να δοκιμάσει τις αντοχές του.
Η διαχείριση της ήττας αποκαλύπτει το πραγματικό πολιτικό μέταλλο.
Όποιος μένει στο πεδίο, αναλαμβάνει την ευθύνη, ασκεί υπεύθυνη και δομημένη αντιπολίτευση και παραμένει δίπλα στους πολίτες την «επόμενη μέρα», κερδίζει κάτι πολυτιμότερο από μια πρόσκαιρη νίκη, κερδίζει την αξιοπιστία.
Το πολιτικό οικοδόμημα στην Αυτοδιοίκηση δεν σηκώνεται σε άμμο ούτε με ευκαιριακές συμμαχίες. Χρειάζεται θεμέλια από συνέπεια, υπομονή και διάρκεια.
Η θητεία στα έδρανα της αντιπολίτευσης είναι η περίοδος όπου ο υποψήφιος ωριμάζει, αποκτά γνώση των διοικητικών μηχανισμών και χτίζει βαθιές και ειλικρινείς σχέσεις εμπιστοσύνης με την τοπική κοινωνία.
Αυτό το «παρά λίγο» στο δημαρχείο είναι το καλύτερο θεμέλιο του πολιτικού οικοδομήματος.
Όσοι βιάζονται να προσπεράσουν αυτό το στάδιο, συχνά καταρρέουν στην πρώτη κρίση.
Αντίθετα, εκείνοι που αντιλαμβάνονται την ήττα ως την απαραίτητη πρακτική εξάσκηση, το δικό τους πολιτικό «αγροτικό», είναι αυτοί που τελικά επιστρέφουν όχι απλώς ως διεκδικητές, αλλά ως έτοιμοι και ώριμοι αυτοδιοικητικοί ηγέτες.
