Ο έρωτας, ο βήχας και ο καινούργιος υποψήφιος βουλευτής δεν κρύβονται, για να παραφράσουμε τη γνωστή λαϊκή ρήση. Ο λόγος για γνωστό και καταξιωμένο γιατρό, η υποψηφιότητα του οποίου δεν έχει ακόμα ανακοινωθεί επίσημα. Ωστόσο, αυτό δεν τον εμποδίζει από το να ξεκινήσει την κινητοποίηση.
- του Βασίλη Βρανά, Σύμβουλος Στρατηγικής Επικοινωνίας, Διδάκτωρ Φιλοσοφικής Σχολής ΕΚΠΑ
Η ιστορία αποκτά ακόμα μεγαλύτερο ενδιαφέρον, διότι ο γιατρός ενημερώνει τους πολίτες ότι θα είναι υποψήφιος με τον Αντώνη Σαμαρά. Για την ακρίβεια, συνεργάτες του γιατρού καλούν και ενημερώνουν πως ο γνωστός και καταξιωμένος επιστήμονας θα κατέβει στην Α’ Αθήνας.
Από επικοινωνιακής άποψης δεν γίνεται να μείνουν ασχολίαστα δύο πράγματα. Το πρώτο είναι ότι έχουμε ένα ασυνήθιστο case study, με υποψήφιο που θέλει να κάνει καμπάνια, αλλά δεν έχει (επισήμως τουλάχιστον) κόμμα. Προφανώς ο εν λόγω κύριος εκτιμά πως το brand name του είναι τόσο ισχυρό, ώστε να μπορεί να προσελκύσει ψηφοφόρους έξω από το πλαίσιο κομματικής δομής. Το δεύτερο που χρήζει σχολιασμού είναι και το σοβαρότερο: οι συνεργάτες του υποψηφίου τηλεφωνούν άκριτα σε τωρινούς, αλλά και σε πρώην ασθενείς του γιατρού!
Η πρακτική αυτή είναι άκρως προβληματική. Αρχικά γιατί τα τηλεφωνήματα δεν γίνονται σε δυνητικούς ψηφοφόρους, δηλαδή σε πολίτες που ψηφίζουν στην Α’ Αθήνας, παρά γίνονται σε όποιον είναι στην ατζέντα του γιατρού. Η υπόθεση γίνεται ακόμα πιο σοβαρή, διότι παραβιάζονται καταφανώς τα προσωπικά δεδομένα των ασθενών. Με απλά λόγια, χρειάζεσαι τη συναίνεση του πολίτη για να χρησιμοποιήσεις τα προσωπικά του δεδομένα, όπως είναι ο αριθμός του τηλεφώνου του.
Στην τελική, παρανομείς που παρανομείς, τουλάχιστον κάνε το «σωστά»… Ο υποψήφιος που επιλέγει αυτή την καταδικαστέα στρατηγική θα έπρεπε να σκεφτεί πρώτα από όλα να μη βάλει τους συνεργάτες του να τηλεφωνούν σε ασθενείς που δεν ψηφίζουν στην Α’ Αθήνας. Ούτως ή άλλως, ακόμα κι αν υποθέσουμε ότι από χρόνια διατηρούσε λίστες με τις διευθύνσεις των ασθενών του, είναι προφανές το ότι διαμένει ο ασθενής π.χ. στους Αμπελόκηπους δεν συνεπάγεται ότι ψηφίζει εκεί… Επομένως χαμένος κόπος.
Η αποτυχημένη και συνάμα καταδικαστέα πράξη του γιατρού θα μπορούσε να είχε στρατηγική αξία μόνο σε μία περίπτωση, αν δηλαδή καλούσε ο ίδιος (και όχι συνεργάτες) και στο πλαίσιο συζήτησης με τον ασθενή ανακοίνωνε την πρόθεσή του να είναι υποψήφιος. Φυσικά, θα ήταν αλλόκοτο να καλέσεις ασθενή που σε έχει επισκεφτεί 2-3 φορές στη ζωή του, οπότε θα ήταν ουσιαστικότερο να καλέσεις ασθενείς που υπάρχει μεταξύ σας οικειότητα. Προφανώς, ούτε αυτό είναι ορθή πρακτική, αλλά από την καταχρηστική και παράνομη πρακτική που εφάρμοσε ο γιατρός είναι καλύτερη.
Εν πάση περιπτώσει, είναι που είναι το κλήμα στραβό, το τρώει και ο γάιδαρος, καθώς μέσα στην παρορμητική αυτή επικοινωνιακή στρατηγική είναι τουλάχιστον αστείο να γίνονται τηλεφωνήματα και να μην έχει ανακοινωθεί κόμμα! Είναι σαν να βάζεις πρώτα το παπούτσι και μετά την κάλτσα…
