«Ο πολιτικός επιδιώκει μέσω του κράτους την απόκτηση δύναμης, την οποία θέλει να χρησιμοποιήσει, είτε στην υπηρεσία κάποιων ιδανικών είτε στη συνδυαζόμενη μαζί της απόλαυση του γοήτρου της δόξας», δηλώνει ο Στράτος Σιμόπουλος, ο οποίος, σε μια εφ’ όλης της ύλης συνέντευξή του στο «Π», μιλάει για τα παιδικά του χρόνια, που πλημμυρίζουν χρώματα κι αρώματα, για τις προσφυγικές του ρίζες αλλά και για τη φιλία του με τον Αντώνη Σαμαρά.

Είστε γέννημα-θρέμμα Θεσσαλονικιός. Τι αναμνήσεις έχετε από τα παιδικά σας χρόνια;

Έχω έντονες μνήμες. Τι να πρωτοθυμηθώ; Το πλακόστρωτο σε μια Αγίου Δημητρίου πολύ στενότερη από τη σημερινή και με κάρα, με τις μεγάλες καρότσες να κουβαλούν εμπορεύματα και, κυρίως, ξυλεία; Τη «σκαλομαρία» που έδινε και έπαιρνε; Στην περιοχή, στην Καπετάν Άγρα και στην Κάλβου, τις οικογένειες μουσουλμάνων με τις χαρακτηριστικές μαντήλες και τις κελεμπίες; Με τα παιδιά τους, κυρίως με τον Παοκτσή Χασάν, να παίζω μπίλιες και ποδόσφαιρο στην πλατεία των Δώδεκα Αποστόλων; Χαρακτηριστικές, επίσης, μου έχουν μείνει οι επισκέψεις οι οικογενειακές στις «θειες», αλλά και το κυριακάτικο οικογενειακό τραπέζι με κρέας ή κοτόπουλο με πατάτες.

Οι αναμνήσεις σας είναι πλημμυρισμένες από χρώματα κι αρώματα…

Όταν επισκέπτομαι τον αγαπημένο αυτόν γενέθλιο τόπο, ο νους μου πλημμυρίζει πάντα από τις οσμές και τους ήχους της πολυσύχναστης λαχαναγοράς με τους χιλιάδες καθημερινούς επισκέπτες και εργαζομένους. Κύρια, όμως, ανάμνηση είναι το μαγαζί του παππού μου στην Ηφαιστίωνος. Πουλούσε χόρτα, κριθάρι και βρώμη για τα ζώα των μανάβηδων. Εμπόριο με παλιές ζυγαριές, δράμια, τεφτέρια και πάντα μετρητά. Ήταν ήρεμα χρόνια, παρά τη δύσκολη οικονομική μας κατάσταση.

Η καταγωγή σας από πού είναι;

Είμαι Μικρασιάτης από παντού. Δηλαδή και από τους δύο παππούδες και τις δύο γιαγιάδες. Το «-όπουλος» παραπλανά. Ο παππούς ο Στράτος και η γιαγιά Πλουμιστή ήρθαν στην Ελλάδα από το Γούλιο της Απολλωνιάδος κοντά στην Προύσα. Εγκαταστάθηκαν στα Πορρόια. Ο παππούς στα Κάτω και η γιαγιά στα Άνω. Ο παππούς Σάββας, από την πλευρά της μητέρας μου, ήρθε στη Μικρή Βόλβη από ένα μικρό νησί την Καλόλημνο της Προποντίδας και η γιαγιά η Σεβαστή από τα μκρασιατικά παράλια απέναντι από τη Ρόδο. Οι παππούδες, λοιπόν, ήταν πρόσφυγες. Θεωρούμαι πρόσφυγας τρίτης γενιάς, γεννημένος στη Θεσσαλονίκη.

Συνεπώς έχετε προσφυγικές ρίζες. Με τι ασχολούνταν οι γονείς σας;

Ο πατέρας μου, Γιώργος, γεννήθηκε στα Πορρόια και η μητέρα μου, Δέσποινα, στη Μικρή Βόλβη. Ο Γιώργος Σιμόπουλος ήταν μικροέμπορος αγροτικών προϊόντων στη λαχαναγορά και η μητέρα μου ασχολήθηκε με το παραδοσιακό γυναικείο επάγγελμα των οικιακών. Πάντα, όμως, ξέκλεβε χρόνο και, επειδή κοντά μας ήταν οι βιοτεχνίες στην Πτολεμαίων και τη Λέοντος Σοφού, κεντούσε με αμοιβή στο σπίτι, κεντήματα επάνω σε γυναικεία ρούχα. Παρά την οικονομική στενότητα, δεν έλειψε τίποτα ούτε σε μένα ούτε στη μικρότερη αδερφή μου, την Πλουμιστή.

Η πατρική οικογένειά σας ήταν πολιτικοποιημένη;

Από την πλευρά της μητέρας μου έχω κεντρώες καταβολές. Άλλωστε, τα ξαδέρφια της στη Βόλβη και τα παιδιά τους ήταν ΠΑΣΟΚ και σήμερα ΠΑΣΟΚ ή ΣΥΡΙΖΑ. Αντίθετα, η οικογένεια του πατέρα μου ήταν δεξιά. Ο παππούς Στράτος ήταν πολιτικοποιημένος και με άποψη, συνδικαλιστής, μάλιστα, ως πρόεδρος του σωματείου «Ειδών Νομής Θεσσαλονίκης». Ξέρετε, ως είδη νομής εννοούσαν τότε τις τροφές για τα υποζύγια (άλογα, μουλάρια και γαϊδούρια) των μανάβηδων. Τα παιδιά, όμως, δεν ήταν πολιτικοποιημένα, αλλά πάντα ψήφιζαν δεξιά, «Καραμανλικά», όπως έλεγαν. Κανείς δεν ψήφισε ποτέ τίποτε άλλο. Ούτε ο Σιδέρης, ούτε ο Γιώργος, ούτε ο Θανάσης. Σήμερα, ζει μόνο ο μεγάλος, ο Σιδέρης, οι άλλοι δύο όπως και οι τρεις γυναίκες τους έχουν πεθάνει. Θα ήθελα, εδώ, να τονίσω ότι η δεξιά, ας την πούμε, απόκλιση ποτέ δεν τους εμπόδισε επαφές με άτομα από όλο το πολιτικό φάσμα. Ποτέ η πολιτική δεν επηρέασε τις φιλικές τους σχέσεις. Αυτή η λογική έχει περάσει και σε μένα. Έχω κολλητούς αριστερούς. Τι να κάνουμε; Κανείς δεν είναι τέλειος.

Η Θεσσαλονίκη παραμένει «φτωχομάνα» ή έχει αλλάξει αυτή η εικόνα;

Ο όρος «φτωχομάνα» προήλθε όχι γιατί η Θεσσαλονίκη ήταν φτωχή πόλη, αλλά αντίθετα, επειδή κοντά της υπήρχαν καλλιεργήσιμες εκτάσεις και οπωροφόρα δέντρα, μπορούσε να τρέφει εύκολα τους κατοίκους της και όσους προσέτρεχαν σε αυτήν. Πιστεύω ότι ακόμη και σήμερα παίζει ως έναν βαθμό αυτόν τον ρόλο. Παρά τη δεκαετή κρίση των μνημονίων, έχει ανοίξει την αγκαλιά της και έχει δεχτεί χιλιάδες παλιννοστούντες Έλληνες από την πρώην Σοβιετική Ένωση και Βορειοηπειρώτες. Με το λιμάνι, το Πανεπιστήμιο και την εύφορη ενδοχώρα, συντηρεί έναν μεγάλο πληθυσμό. Πιστεύω ακόμη ότι με τα υπό εξέλιξη έργα υποδομών θα γίνει πολύ μεγάλος μαγνήτης επενδύσεων, με αποτέλεσμα να αυξηθεί το ΑΕΠ και, φυσικά, το διαθέσιμο εισόδημα των κατοίκων.

Πώς αποφασίσατε να ασχοληθείτε με την πολιτική;

Θα έλεγα ότι από μικρός παρακολουθούσα από κοντά την πολιτική. Ήμουν πολιτικοποιημένος και έχοντας πάντα μια προσέγγιση φιλελεύθερη. Άλλωστε ο πατέρας μου ήταν έμπορος, όπως και τα αδέρφια του. Μετά τα φοιτητικά μου χρόνια ενεργοποιήθηκα και πολιτικά, ξεκινώντας από τα συνδικαλιστικά των μηχανικών. Ήμουν και αντιπρόεδρος του Συλλόγου Μηχανολόγων Ηλεκτρολόγων Βορείου Ελλάδος. Καταλυτικό ρόλο έπαιξε, όμως, στην πολιτική ενασχόλησή μου η επαφή με τον Αντώνη Σαμαρά, αρχές της δεκαετίας του ’90. Από τότε συμμετείχα πολύ ενεργά στα κοινά. Όταν έγινε ο πρώην πρωθυπουργός πρόεδρος της ΝΔ, αποφάσισα και να πολιτευτώ στο ανώτερο επίπεδο, βάζοντας υποψηφιότητα στις εκλογές του 2012. Διετέλεσα και Γενικός Γραμματέας Δημοσίων Έργων στην κυβέρνησή του. Η προσπάθειά μου πέτυχε τον Ιούλιο του 2019.

Άρα, με τον πρώην πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά η φιλία σας είναι μακρόχρονη. Θυμάστε πώς γνωριστήκατε;

Η γνωριμία μου έγινε στο σπίτι του κοινού μας φίλου Αντώνη Οικονόμου, όταν ακόμη ήταν υπουργός Εξωτερικών. Ήταν η εποχή που το «άστρο» του έλαμπε. Ήταν νέος, στιβαρός και ταυτόχρονα γοητευτικός.

Και τι κρατάτε από αυτήν τη μακροχρόνια φιλία;

Πάντα έλεγα και θα το επαναλάβω και τώρα ότι η λέξη «φιλία» πρέπει να προϋποθέτει κατά κανόνα κοινές καταβολές. Γι’ αυτό τη σχέση μου με τον πρώην πρωθυπουργό δεν την αποκαλώ φιλία, αλλά πολύ ζεστή προσωπική σχέση, η οποία επιτρέπει από σοβαρές πολιτικές διαφωνίες έως ακραία πειράγματα και αστεία. Επίσης, με έναν πρωθυπουργό, όταν δεν προέρχεσαι από την ίδια κοινωνική μήτρα, η σχέση είναι πάντα ιεραρχημένη.

Όσοι σας γνωρίσουν καλά, μιλάνε για άνθρωπο με χιούμορ, που του αρέσει να παίζει με τις λέξεις. Είναι αλήθεια;

Με χιούμορ ιδιαίτερο δεν θα το έλεγα, αλλά είμαι ένας τύπος που συχνά αυτοσαρκάζομαι, ενώ πράγματι, όταν έχω κέφια, παίζω με τις λέξεις.

Η μέχρι σήμερα ενασχόλησή σας με την πολιτική σάς έχει αφήσει περισσότερες λύπες ή περισσότερες χαρές;

Η αποτυχία της εκλογής φέρνει πάντα λύπη. Από την άλλη, όμως, ως Γενικός Γραμματέας Δημοσίων Έργων και σήμερα ως βουλευτής, έχω τη δυνατότητα να παράγω έργο που ορισμένες φορές θα μείνει και σε επόμενες γενιές. Τέτοιες φάσεις της πολιτικής μου ζωής με γεμίζουν χαρά.

Ενδεικτικά να σας αναφέρω τη συμβολή μου στην κατασκευή των κόμβων της Δυτικής Περιφερειακής και στην απογειοποίηση της σιδηροδρομικής διάβασης στη Μενεμένη.

Η κοινή μας προσπάθεια για λύση θεσμικών θεμάτων μαζί με κοινωνικές ομάδες, επίσης, με γεμίζει χαρά. Ταυτόχρονα κάνω φίλους. Τέτοιες προσπάθειες κάναμε με τους αλιείς, με τους εργαζομένους στα σωφρονιστικά καταστήματα, τους παλιννοστούντες ομογενείς, με τους δημάρχους της Δυτικής Θεσσαλονίκης, τους κυλικειάρχες στα σχολεία και με πολλούς άλλους.

Τελικά, έως σήμερα οι χαρές είναι περισσότερες από τις λύπες.

Τι σημαίνει για εσάς ο όρος «πολιτική»;

Τον όρο τον προσεγγίζω σύμφωνα με τον Μαξ Βέμπερ, που στο εγχειρίδιό του με τίτλο η «Πολιτική ως Επάγγελμα» αναφέρει: «Η πολιτική είναι η προσπάθεια του ατόμου να μετάσχει στη νομή της εξουσίας, αποκτώντας τον έλεγχο του κράτους, το οποίο από τη φύση του έχει το δικαίωμα της νόμιμης βίας.

Ο πολιτικός, λοιπόν, επιδιώκει μέσω του κράτους την απόκτηση δύναμης, την οποία θέλει να χρησιμοποιήσει, είτε στην υπηρεσία κάποιων ιδανικών είτε στη συνδυαζόμενη μαζί της απόλαυση του γοήτρου της δόξας.

Έτσι, η δύναμη, χωρίς από τη φύση της να είναι έννοια με κακό περιεχόμενο, καταλήγει μα χρησιμοποιείται με τρόπο ικανό να οδηγήσει σε εξαιρετικού ήθους ή σε καταστρεπτικά αποτελέσματα, ανάλογα με την ποιότητα του χαρακτήρα και την ηθική των επιδιώξεων του ατόμου».

Τι είναι το πολιτιkey;

Είναι το πρώτο μου βιβλίο που στον τίτλο του περιλαμβάνει το λογοπαίγνιο που αναφέρατε. Το νόημά του είναι «Κλειδί της Πολιτικής». Αναφέρεται σε συγκεκριμένες και με πολλές γωνίες προσωπικές μου πολιτικές απόψεις. Έχει εκδοθεί, βέβαια, το 2021.

Ποιο είναι το προσωπικό σας στοίχημα που έχετε θέσει για την Α’ Θεσσαλονίκης;

Συμβολή στην προσπάθεια να αποκτήσει η πόλη υποδομές, να προσελκύσει επενδύσεις και να μετατραπεί σε ένα πραγματικό μητροπολιτικό κέντρο, με μια πολύ καλή ποιότητα ζωής. Ξέρετε, όταν κυνηγάς το ανέφικτο, είναι περίπου σίγουρο ότι θα πετύχεις το εφικτό.

 

Συνέντευξη στην Άννα Καραβοκύρη

Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Παρασκήνιο