Σε δυο μήνες, στις 3 Σεπτέμβρη, συμπληρώνονται 50 χρόνια ΠΑΣΟΚ, εκ των οποίων τα μισά βρισκόταν στη διακυβέρνηση της Ελλάδας. Σημερινές δημοσκοπήσεις καταγράφουν ότι η καλύτερη περίοδος της σύγχρονης Ελλάδας, η μεταπολίτευση, φέρει τη σφραγίδα ΠΑΣΟΚ και ο Ανδρέας Παπανδρέου, σχεδόν 30 χρόνια μετά τον θάνατό του, παραμένει ο καλύτερος πρωθυπουργός.
Το ΠΑΣΟΚ των τελευταίων ετών έχει καμία σχέση με το Κίνημα που εξέφραζε για δεκαετίες τις πλατιές κοινωνικές μάζες; Φοβάμαι πως όχι.
Με το φευγιό του Ανδρέα το ΠΑΣΟΚ μετατράπηκε από σοσιαλιστικό κίνημα, που τον πρώτο λόγο είχαν το εκτελεστικό γραφείο και η κεντρική επιτροπή, σε βουλευτοκεντρικό κόμμα. Σε 38 χρόνια αλλάξαμε 3 προέδρους και τα 12 τελευταία 3. Μέχρι το κραταιό ΠΑΣΟΚ του 2012 είχαμε 7 υποψήφιους προέδρους σε 4 εκλογές, ενώ στις τελευταίες 4 εκλογές έχουμε 20 υποψηφίους προέδρους.
Πλούτος είναι οι πολλοί ψηφοφόροι, γιατί αποτελούν μαζικό κίνημα, όχι οι πολλοί υποψήφιοι πρόεδροι εάν δεν κομίζουν ένα διαφορετικό πολιτικό ρεύμα.
Από το εκλογικό ναδίρ του 2015, έχοντας τον μουτζούρη των μνημονίων, βρισκόμαστε σε διαρκή άνοδο. Μοιάζει μικρή άνοδος από το 4,67% στο 12,8% σε 9 χρόνια. Είναι αργή και επίπονη διαδικασία όταν πρέπει να ανακτηθεί η χαμένη αξιοπιστία. Έκτος και αν θέλεις μόνο να καβαλήσεις ένα εφήμερο κύμα αντίδρασης, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ το 2012. Η πτώση πάλι είναι απότομη και εκκωφαντική, όπως του ΠΑΣΟΚ το 2012 από το 44% στο 13%. Για αυτό οφείλουμε όλοι μας να είμαστε πολύ προσεκτικοί. Αρκετοί αριβίστες τραυμάτισαν την παράταξη.
Βρισκόμαστε μετά τις ευρωεκλογές να οδηγούμαστε σε μια αχρείαστη διαδικασία εκλογής προέδρου, όπου επιβλήθηκε διά της βοής στον δημόσιο διάλογο χωρίς να έχει γίνει μια δίκαιη και ψύχραιμη αποτίμηση. Θα μπορούσε να αποφευχθεί αν κάποιοι δεν βιάζονταν να δηλώσουν «παρών» ή αν το βράδυ των ευρωεκλογών προκηρυσσόταν ένα συνέδριο θέσεων για την αποτίμηση όλων των τελευταίων εκλογικών αναμετρήσεων και το πώς οραματιζόμαστε το μέλλον μας. Τότε η κοινή γνώμη θα ασχολούνταν με τα εσωκομματικά των άλλων κι εμείς με το πώς θα διευρυνθούμε. Η ευκαιρία για δίκαιη αποτίμηση χάθηκε. Όποιος την επιχειρήσει τώρα θα ταυτιστεί με κάποιον υποψήφιο πρόεδρο και θα αποπροσανατολιστεί από την ουσία, που είναι η κατανόηση και η διόρθωση των λαθών.
Καλόπιστα πιστεύω πως τα λάθη μας ήταν οργανωτικά και επικοινωνιακά. Οργανωτικά καθώς από το 2005, όταν αποδιοργανώθηκε το ΠΑΣΟΚ, δεν έχουμε φτιάξει το κίνημα που θέλουμε. Επικοινωνιακά, καθώς δεν επικοινωνήσαμε στα μεγάλα αστικά κέντρα με σύγχρονα μέσα ένα κεντρικό αφήγημα το οποίο να δίνει πραγματική ελπίδα στις αγωνίες όσων θέλουμε να εκφράσουμε. Στριμωχνόμαστε μεταξύ του εφικτού και της μη εναλλακτικής στο πλαίσιο που βρισκόμαστε και δεν είναι ευδιάκριτο ποιους θέλουμε να εκφράσουμε.
Τα πράγματα στην παράταξη δεν είναι ούτε μαύρα -όπως κάποιοι τα παρουσιάζουν- ούτε άσπρα. Έχουμε ζήσει τα μαύρα σε ένα αντιθεσμικό και κλειστό κόμμα το οποίο καταργούσε εν μια νυχτί δημοκρατικά εκλεγμένα όργανα διορίζοντας άλλα ή απέκλειε υποψήφιους βουλευτές για να εκλεγούν οι αρεστοί. Θα γίνουν άσπρα όταν δεν θα σεβόμαστε το καταστατικό μας α λα καρτ και όταν αποκτήσουν αξία τα κομματικά μας όργανα. Αξία αποκτούν όταν είναι ολιγάριθμα, συνεδριάζουν διαρκώς, εισακούγονται, αποτελούν μέρος των αποφάσεων και κυρίως απαρτίζονται από στελέχη τα οποία το αξίζουν γιατί διαθέτουν κοινωνικό έρεισμα και θέλουν και μπορούν να προσφέρουν.
Οφείλουμε να βγούμε από την περιπέτεια ενωμένοι και ενισχυμένοι. Την ενότητα δεν τη διασφαλίζουν τα παχιά λόγια των υποψήφιων προέδρων, αλλά μια μεγάλη παράταξη που θέλουν όλοι να μετέχουν.
Το ΠΑΣΟΚ έχει ανάγκη από έναν «full time» πρόεδρο, αφοσιωμένο στην αμφίπλευρη διεύρυνση της παράταξης. Έναν πρωθυπουργίσιμο πρόεδρο απέναντι στον Μητσοτάκη, άρα με διεθνείς επαφές. Και κυρίως έναν πρόεδρο που δεν είναι υποψήφιος για να διασφαλίσει την επανεκλογή του στην περιφέρειά του ή επειδή η υφιστάμενη πολιτική συγκυρία δείχνει προοπτική. Ο μόνος υποψήφιος που πληροί όλα τα παραπάνω είναι ο σημερινός πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, ο Νίκος Ανδρουλάκης.
Αμέσως μετά οφείλουμε να κάνουμε αυτό που έπρεπε κανονικά να κάναμε τώρα, αν δεν έμπαινε το κάρο μπροστά από το άλογο, ήτοι ένα κανονικό συνέδριο στο οποίο θα αποφασίσουμε τη σύγχρονη οργανωτική δομή της παράταξης και το πολιτικό μας μέλλον. Από τις ίσες αποστάσεις οφείλουμε να περάσουμε στην αμφίπλευρη διεύρυνση. Όχι με συγκολλήσεις κορυφής, αλλά με συγκλίσεις βάσης. Μας ενώσουν περισσότερες αγωνίες από ό,τι μας χωρίζουν με ανθρώπους οι οποίοι έκαναν άλλες πολιτικές επιλογές τα τελευταία χρόνια.
Ας διαμορφώσουμε τη μεγάλη παράταξη που ονειρευόμαστε και μας αξίζει!
του Θανάση Κλειάσιου
Γραμματέας Νομαρχιακής Επιτροπής ΠΑΣΟΚ Νότιας Αθήνας
Πρώτη δημοσίευση στην εφημερίδα POLITICAL
