Η Χριστίνα Λαμπίρη, μία από τις πιο αγαπητές παρουσίες της ελληνικής τηλεόρασης, μίλησε αποκλειστικά στο epolitical.gr για τα χρόνια της παρουσίας της στην τηλεόραση, για τη δύσκολη απόφαση να σταματήσει, αλλά και για το ενδεχόμενο να «ενδώσει» σε μια πολύ καλή πρόταση.
Μιλάει με θερμά λόγια για τον σύζυγό της, τον Πικερμιώτη επιχειρηματία, Θανάση Αδαμόπουλο, για τις εφιαλτικές μνήμες από την τραγωδία στο Μάτι, που έζησε από πολύ κοντά, αλλά και για την απόφασή της να ασχοληθεί ενεργά με την Τοπική Αυτοδιοίκηση.
- Τι ήταν αυτό που σας έκανε να ασχοληθείτε με την τηλεόραση;
«Φαντάζομαι πως αναφέρεστε στην παρουσίαση γιατί στην τηλεόραση εργαζόμουν ήδη πολλά χρόνια πριν από αυτό το κομμάτι. Ξεκίνησα το 92 ως δόκιμη στο New Channel κάνοντας από ρεπορτάζ μέχρι παραγωγή και Autocue, με παρουσιαστές τότε κεντρικού δελτίου του σταθμού, τον Δημήτρη Κωνσταντάρα και την Μένυα Παπαδοπούλου, συνέχισα στον ΣΚΑΙ ως βοηθός αρχισυντάκτη σε διάφορες εκπομπές, πέρασα στην αρχισυνταξία και το 2002 έκανα το μεγάλο βήμα να «εκτεθώ» στη κάμερα με μεγάλη ανασφάλεια και φόβο δεν σας κρύβω. Συναισθήματα που με ακολούθησαν μέχρι και το 2018 όπου έκλεισα τον κύκλο αυτό. Βέβαια θα πρέπει να διευκρινίσω πως η τηλεόραση για μένα δεν ήταν αυτοσκοπός. Από μία σταλιά παιδί ήξερα ότι θέλω να γίνω δημοσιογράφος πιστεύοντας ότι μέσα από αυτό το επάγγελμα μπορώ να προσφέρω στον συνάνθρωπό μου και να κάνω καλό. Πίστευα πάντα ότι η δουλειά του δημοσιογράφου είναι να ενημερώνει, αλλά ταυτόχρονα να ανακαλύπτει να καταδεικνύει και να αναζητά λύσεις σε προβλήματα που ταλαιπωρούσαν τον κόσμο.
Παρακολουθώντας όλους εκείνους τους σπουδαίους μάχιμους επαγγελματίες, όπως ο Τέρενς Κουίκ, η Φωτεινή Πιπιλή, με την εκπομπή «ΣΗΜΕΡΑ», ο Νάσος Αθανασίου, με την εκπομπή «ΚΑΘΕ ΜΕΣΗΜΕΡΙ», ο Κώστας Χαρδαβέλλας, ο Γιάννης Δημαράς και άλλους φυσικά και βλέποντας τους να βρίσκονται στον δρόμο, να επισημαίνουν να διεκδικούν λύση για τον πολίτη είχε γίνει πολύ ξεκάθαρο μέσα μου ότι αυτό θα ακολουθήσω. Θέλω να τονίσω ότι η δημοσιογραφία ήταν αυτή που με γοήτευε από όποιο μέσο και αν την υπηρετούσα.
Η τηλεόραση μπήκε στη ζωή μου το ’92 όπως σας είπα αφού παρακολούθησα σχετικά σεμινάρια του Ιδρύματος Μπότση. Ένας εκ των εισηγητών ήταν ο Δημήτρης Κωνσταντάρας και ζήτησα να πάω ως δόκιμη στο κανάλι γιατί θεωρούσα απαραίτητο να γνωρίζω στη πράξη περισσότερα πράγματα για τη δουλειά μου. Από κει και πέρα η πορεία είναι αυτή που είναι…».
- Τι σας έκανε να κλείσετε αυτό το κεφάλαιο της ζωής σας;
«Το μεγάλο μου ελάττωμα ίσως. Δεν αντέχω τους συμβιβασμούς και τη μετριότητα. Και επειδή τα 3 τελευταία χρόνια πριν το τέλος είχα υποφέρει πολύ και από τα δύο, δεν υπήρχε άλλο περιθώριο. Η συνεχής υπέρβαση άρχισε να εκδηλώνεται ψυχοσωματικά με φοβερές κρίσεις πανικού κ.λπ.
Έτσι είμαι δυστυχώς ή ευτυχώς… Για να ασχοληθώ με κάτι πρέπει να το θέλω με τη ψυχή μου και γι’ αυτό… δίνω και τη ψυχή μου…».
- Εάν σας ερχόταν μια καλή πρόταση από την τηλεόραση θα μπαίνετε στον πειρασμό να την αξιολογήσετε;
«Πολύ σωστή ερώτηση. Ναι θα έμπαινα στον πειρασμό να την αξιολογήσω. Όλοι με ρωτάνε απλά αν θα ξαναγύριζα στη τηλεόραση. Όπως είπατε. Θα την αξιολογούσα και μπορεί και να…. «Ενέδιδα»…»
- Ποιος καλός άνεμος σας έφερε στο Πικέρμι και τη Ραφήνα;
«Ο καλύτερος! Ο άντρας μου. Ο Θανάσης Αδαμόπουλος».
- Ζήσατε τη φονική πυρκαγιά στο Μάτι την 23η Ιουλίου 2018. Τι σας άφησε και πόσο σας στιγμάτισε αυτό το τραγικό γεγονός;
«Είναι από τα συμβάντα που δένονται για πάντα μαζί σου. Εφιαλτικό. Μία τραγωδία που πραγματικά δεν μπορεί να τη διαχειριστεί ο ανθρώπινος νους. Αν δεν ήταν ο Θάνος στο σπίτι δεν υπήρχε περίπτωση να ήμουν στη ζωή. Η πρώτη μου σκέψη βλέποντας μέσα σε ελάχιστα λεπτά να τυλίγονται τα πάντα στη φωτιά ήταν να βουτήξω το σκυλί μου και να κατέβω στη θάλασσα από τα δημοτικά σκαλιά προς το ΜΠΑΛΚΟΝΙ. Είναι βέβαιο ότι δεν θα τα καταφέρναμε. Μου είπε να πάρω το αυτοκίνητο και να φύγω επάνω τη ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ. Μία Δημοκρατίας που είχε κολλήσει από τα αυτοκίνητα. Μέσα σε αυτά έντρομα μάτια! Πρόσωπα αλλοιωμένα από την αγωνία και το φόβο. Μεγάλοι μικροί και ζωάκια στοιβαγμένα ο ένας πάνω στον άλλο ουρλιάζοντας να προχωρήσουν οι μπροστινοί γιατί ένιωθες πια τη φλόγα να πλησιάζει δραματικά.
Τι να πω για τις οικογένειες που ξεκληρίστηκαν… Τι να πω για τα παιδάκια… Για τη γιαγιά και τον παππού που πάντα λειτουργούν ως καταφύγιο και ασπίδα και που τα πήραν αγκαλιά για να τα σώσουν και έφυγαν μαζί… Δεν υπάρχει αυτό το δράμα… Και η αγωνία δε φεύγει ποτέ. Όλοι μας είμαστε σε εγρήγορση πια. Μία σειρήνα, μία μυρωδιά και πεταγόμαστε σαν τους τρελούς…».
- Πως προέκυψε η ενασχόληση σας με την εστίαση και συγκεκριμένα με τα καταστήματα στο Εμπορικό Κέντρο στο Πικέρμι;
«Το «Meat the Stars» ήταν μία επιχειρηματική κίνηση του Θάνου και από τη στιγμή που δεν έχω κάποια καθημερινή επαγγελματική υποχρέωση ήταν φυσικό να τον στηρίξω».
- Τι ήταν από που σας ώθησε ν’ ασχοληθείτε με τα κοινά του Δήμου Ραφήνας-Πικερμίου;
«Ξεκάθαρα η διάθεση να βοηθήσω στην υλοποίηση ενός προγράμματος προς όφελος των συνδημοτών μας».
- Με την παραίτηση σας από τη θέση της αντιδημάρχου, έκλεισε το κεφάλαιο Τοπική Αυτοδιοίκηση;
«Η τοπική αυτοδιοίκηση δεν είναι κεφάλαιο. Είναι βιβλίο ολόκληρο! Άρα υπό αυτή την έννοια απλά άλλαξα σελίδα για να γραφτεί το επόμενο. Ξέρετε η ιδιότητα μου ως δημοσιογράφος δε χάνεται με τίποτα. Η φιλοσοφία που με οδήγησε να επιλέξω το συγκεκριμένο επάγγελμα όπως προανέφερα με ακολουθεί και σε αυτή την επιλογή μου. Επικοινωνία, εντοπισμός προβλημάτων, ανάδειξη τους, σχεδιασμός δράσεων και δυναμική αναζήτηση επίλυσης τους. Χωρίς συμβιβασμούς ή έστω με όσο είναι δυνατόν λιγότερους. Αμεσότητα και ειλικρίνεια. Ομαδική δουλειά. Και κάτι ακόμα που για μένα είναι επίσης σούπερ σημαντικό και δεν έχει να κάνει με την επαγγελματική ιδιότητα αλλά με τον χαρακτήρα μου. Η τήρηση των υποσχέσεων. Καλύτερα να δεσμευτείς για λιγότερα και να πράξεις περισσότερα παρά το αντίθετο».
- Ποια είναι τα μελλοντικά σας σχέδια; Επαγγελματικά, οικογενειακά, πολιτικά…
«Κανονικά θα πρέπει να απαντήσω με φράση κλισέ, «όταν κάνουμε σχέδια ο Θεός γελάει…». Αν δεν μπορούμε λοιπόν να κάνουμε σχέδια τουλάχιστον μπορούμε να ονειρευόμαστε… Και τα όνειρα δεν κάνει να τα λες γιατί… δεν βγαίνουν!».
