Με αφορμή το νέο της single «Αυτοταπείνωση» από τη MINOS EMI, η Τάμτα μίλησε στη ROSA.
To νέο της single συνοδεύεται από ένα βίντεο που θυμίζει αυτό που η Lady Gaga έχει πει πολλές φορές και τραγουδιστά: «Pop culture was in art, now art’s in pop culture» που στην περίπτωση της Τάμτα είναι απλά μια μεγάλη αλήθεια. Γιατί η Τάμτα δεν είναι μια απλή περίπτωση ερμηνεύτριας.
Ολόκληρη η συνέντευξη της Τάμτα
- Άκουσα ένα single που έβγαλες, που μου έκανε φοβερή εντύπωση. Μιλάω για το «Αυτοταπείνωση» και λέω μου έκανε εντύπωση γιατί αισθάνομαι ότι στη νέα εποχή Τάμτα όπως τη λέω εγώ, αυτό είναι ένα βήμα ακόμα πιο πέρα. Οπότε θέλω να μου πεις για αυτό το single, πώς προκύπτει και θέλω να μου πεις και για το βίντεο, που μου έκανε επίσης φοβερή εντύπωση.
Το «Αυτοταπείνωση» είναι ένα τραγούδι, που πιστεύω ότι με αντιπροσωπεύει. Ειδικά τα τελευταία χρόνια δεν κάνω κάτι που δεν με αντιπροσωπεύει 100%, οπότε σίγουρα με αντιπροσωπεύει. Και μουσικά και στιχουργικά. Μιλάμε για σούπερ κοντρόλ δύναμη. Έχω υπάρξει όπως πάρα πολύς κόσμος, δεν θα σταθώ σε γυναίκες ή άντρες και δεν θα ξεχωρίσω τα φύλα. Έχω υπάρξει και από την μία μεριά, να μου κάνουν «κοντρόλ» και όπου χρειάζεται παίρνω και εγώ «κοντρόλ» δικό μου.
- Το οποίο δεν συνέβαινε πάντα; Δεν ήταν βασικό χαρακτηριστικό σου;
Όχι, δεν ήταν πάντα σίγουρα. Έχω υπάρξει αρκετά υπό «κοντρόλ» για πολλά χρόνια, το οποίο μπορεί να ακούγεται περίεργο, αλλά από τη στιγμή που έχω βγει νικήτρια είμαι και πάρα πολύ περήφανη για αυτή τη διαδρομή. Γιατί κάπως η ζωή σου μαθαίνει. Χωρίς αυτές τις εμπειρίες μπορεί και να μη μάθαινες κάποια πράγματα ποτέ. Οπότε ναι, γενικά είμαι πολύ ευγνώμων για όσα έχω περάσει.
- Τώρα αυτές τις μέρες ασχολούμαι πολύ μαζί σου και ακούω πάρα πολύ και την παλιά Τάμτα και τη νέα Τάμτα. Έχω την αίσθηση ότι τώρα παρεμβαίνεις σε όλα. Δεν έχω την αίσθηση ότι απλά λες ένα τραγούδι. Νιώθω ότι είσαι πολύ μέσα, ότι ασχολείσαι πλέον με όλες τις πτυχές της Τάμτα.
Όσο δεν μπορείς να φανταστείς. Σε βαθμό που έχω στιγμές που λέω «μα αφού έχω ανθρώπους». Γιατί είμαι πάρα πολύ τυχερή. Έχω φανταστικούς συνεργάτες και σε μουσικό επίπεδο και στην εικόνα. Οι ομάδες που δουλεύουν μαζί μου, τις έχω επιλέξει όχι με δυσκολία, αλλά τις έχω επιλέξει εγώ προσωπικά, απλώς επειδή κολλάμε αισθητικά. Έχω περάσει εποχές που μπορεί να έλεγα κάτι στην εταιρεία, να εξηγούσα κάτι που ήθελα ή οραματιζόμουν και κάποιες φορές μπορεί να μην γινόταν κατανοητό ή να ήταν “out of the box” εκείνη τη στιγμή και they couldn’t wrap their head around it. Αλλά τώρα έχω συνεργάτες που δεν χρειάζεται να καταναλώσω πολύ ενέργεια στο να εξηγώ τι θέλω. Βρισκόμαστε στο ίδιο μήκος κύματος. Οπότε ναι, αυτό διευκολύνει πολύ όλη τη δημιουργική φάση και μουσικά και τις εικόνες και όλα. Πάντα ήμουν η αλήθεια είναι έτσι. Η Τάμτα ποτέ δεν ντύθηκε κάτι που την ντύσανε ή δεν έκανε κάτι που της είπαν. Και ήμουνα πάρα πολύ τυχερή και πάντοτε θεωρώ με τους συνεργάτες. Ήταν πολύ συνειδητή επιλογή δική μου. Ποτέ κανείς δεν με ανάγκασε να κάνω κάτι που δεν ήθελα. Απλά υπήρξαν γνώμες και στη προκειμένη περίπτωση, επειδή έπρεπε να επιβιώσω και ήταν αυτό πάνω από όλα, το θέμα της επιβίωσης για πολλούς λόγους που αφορούν κυρίως το παρελθόν μου, έπρεπε σε αυτή τη βιομηχανία να επιβιώσω. Οπότε αν μου λέγανε ότι «ναι, από αυτά τα δύο κομμάτια αυτό θα πάει καλύτερα στο ραδιόφωνο για αυτούς τους λόγους» που οι άνθρωποι ξέρανε και τι μου λέγανε, συμφωνούσα, δε συμφωνούσα, δεν είχε σημασία, έκανα αυτά που εκείνη τη στιγμή χρειαζόμουν για να επιβιώσω.
- Τι εννοείς με αυτό το «συμφωνούσες-δε συμφωνούσες»; Υπήρχαν πράγματα που έκανες και δεν συμφωνούσες καλλιτεχνικά;
Είχα καλύτερες επιλογές, μάλλον θα σταθώ εκεί. Μπορεί κάποιες φορές να είχα καλύτερες επιλογές, αυτά που μου άρεσαν πιο πολύ εμένα. Απλά μπορεί να μην ήταν τόσο εμπορικά. Οπότε αυτό αμέσως, αμέσως θα είχε μία επίπτωση στην πορεία μου εκείνη τη στιγμή και δεν είχα περιθώριο να πω ότι «εγώ, κοιτάω το καλλιτεχνικό και δεν με νοιάζει η επιβίωση». Μακάρι όλοι να είχαμε την ευκαιρία να εκφραζόμασταν 100%. Αυτό νομίζω ότι πιο εύκολα γίνεται όταν έχεις κάτι άλλο, έχεις κάποια άλλη δουλειά, άλλο εισόδημα από αλλού. Όταν εξαρτάσαι από αυτό είναι αλλιώς. Εκτός αν είσαι τυχερός και όντως αυτό που κάνεις τυχαίνει να είναι και εμπορικό και να σ’ αρέσει και πάρα πολύ. Θεωρώ ότι αυτοί οι καλλιτέχνες είναι πολύ τυχεροί εν μέρει. Αυτό βέβαια αυτόματα δεν σημαίνει ότι θα είσαι και απαραίτητα επιτυχημένος, αλλά έχεις μεγαλύτερες ευκαιρίες. Εγώ ήμουνα και είμαι γενικά αντιδραστική. Δεν μ’ αρέσει να πηγαίνω στην πεπατημένη. Δεν μ’ αρέσει και δεν μου άρεσε ποτέ. Και είχα ζοριστεί πολλές φορές, αλλά συνειδητά. Όντως αγαπώ τους ανθρώπους που στάθηκαν δίπλα μου όλα αυτά τα χρόνια. Και δεν μιλάω μόνο για τα τελευταία 3-4 χρόνια που μπορεί να έχω τρελαθεί όπως λένε (γέλια). Αλλά ακόμη και τότε, μου στάθηκε η εταιρεία μου. Ήταν πολύ δίπλα σε αυτό. Απλώς μου έλεγαν τη γνώμη τους και εγώ στη θέση που ήμουνα, άκουγα τη γνώμη τους γιατί θεωρούσα ότι με αυτόν τον τρόπο θα επιβιώσω. Θα αναφέρω πολλές φορές τη λέξη επιβίωση αλλά ήταν κάτι πολύ, πολύ σημαντικό για μένα.
- Αυτό το «αντιδραστική» που είπες, ένιωσες κάποια στιγμή ότι ήταν και εμπόδιο; Μπορεί η Τάμτα για κάποιους να μην ήταν «καλό παιδί» και να ήταν παραπάνω αντιδραστική απ’ ό,τι θα βόλευε;
Νομίζω ότι παραήμουν και καλό παιδί γενικά. Έτσι αντιλαμβάνομαι τουλάχιστον από τους ανθρώπους που έχω έρθει σε επαφή τα 20 χρόνια που υπάρχω σε αυτόν τον χώρο. Παραήμουν καλό παιδί θεωρώ. Αλλά υπήρξε πολύ μεγάλη ανασφάλεια. Και θα σε ξαναπάω στην επιβίωση. Μπορεί να ήθελα κάτι και να μ’ άρεσε πάρα πολύ, άκουγα ένα τραγούδι και έλεγα «ω, τώρα εδώ εμπνέομαι». Από την άλλη υπήρξε ένα κομμάτι που είχε μεγαλύτερες πιθανότητες να αρέσει στον κόσμο, αλλά δεν μου έδινε τόση έμπνευση εμένα. Και κατέληγα να κάνω αυτό. Δική μου επιλογή ήταν και πάλι. Έχω απορρίψει όμως πράγματα που δεν τα πολυαισθανόμουν, τα οποία θα μπορούσαν τη δεδομένη στιγμή να με πήγαιναν και ένα βήμα παραπέρα. Έχω πει και αρκετά «όχι». Ούτε τότε δεν ήμουν ένα παιδί που θα έλεγα εύκολα «ναι» και θα συμφωνούσα με κάτι. Πάντα είχα έναν αντίλογο: «Μα γιατί; Μήπως το ένα, μήπως το άλλο». Πολλές φορές είχα απορία. Αλλά και ο κόσμος εκπαιδεύεται. Ένας άνθρωπος που μπαίνει στο αμάξι και ανοίγει ένα ραδιόφωνο, μπορεί να μη ψάξει τι καινούργιο έχει βγάλει η Τάμτα, αλλά να τύχει να το ακούσει. Αν δεν το βάλεις και δεν περάσει στο ραδιόφωνο αυτό το κομμάτι, πώς θα το μάθει; Γιατί έχουμε ζήσει αυτές τις εποχές. Τώρα έχουν αλλάξει τα πράγματα, που υπάρχει το Spotify και άλλες πλατφόρμες. Αλλά τότε ήταν έτσι και λέγαμε «Μα γιατί; Δοκιμάστε, μπορεί να αρέσει».
- Υπήρχε ένα μάγκωμα ε;
Υπήρχε, ναι. Και ακόμα νομίζω, απλά προσωπικά δεν ασχολούμαι και δεν είναι ο στόχος μου πλέον το ραδιόφωνο. Αλλά ακόμα και η «Αυτοταπείνωση» θεωρώ ότι είναι ένα κομμάτι που είναι ποπ. Είναι ένα ποπ κομμάτι, ένα καθαρόαιμο ποπ κομμάτι.
- Εντάξει, για τα ελληνικά δεδομένα είναι πολύ διαφορετικό.
Τι πάει να πει αυτό; Τι θα πει για τα ελληνικά δεδομένα; Τι είναι ελληνικό ποπ δηλαδή; Τι; Τι ακριβώς δεν μπορεί το ραδιόφωνο να παίξει; Γιατί δεν μπορεί να παίξει την «Αυτοταπείνωση» το ραδιόφωνο;
- Νομίζω βρίσκεσαι στο σημείο που πρέπει να εκπαιδεύσεις μάλλον. Αυτή την αίσθηση έχω.
Δεν θα μπορούσα ποτέ να πω για τον εαυτό μου κάτι τέτοιο, ούτε να εκπαιδεύσω κανέναν προσωπικά θέλω. Δεν θα μου άρεσε να πάρω αυτό το ρόλο γενικά. Αν αυτό συμβαίνει χωρίς να είναι ο στόχος μου και βοηθάει κάποιους καλλιτέχνες ή κάποια κατάσταση, μακάρι. Μόνο χαρούμενη θα με έκανε. Αλλά δεν είναι ο στόχος μου η αλήθεια είναι να εκπαιδεύσω κάποιον. Απλά λέω γενικώς για το «Σύστημα». Δεν ακούω η αλήθεια είναι ραδιόφωνο, γιατί το αμάξι μου είναι το γραφείο μου, αλλά δεν έχω ευκαιρία να ακούω και να δω τι γίνεται στο ελληνικό ραδιόφωνο. Πάνω κάτω όμως το καταλαβαίνω ότι δεν έχουν αλλάξει και πολλά πράγματα. Είναι πολύ στάσιμη η φάση του τι μουσική προτείνει.
- Σε αγχώνει αυτό;
Καθόλου. Σε αυτή τη φάση δεν με αγχώνει. Με άγχωνε κάποτε, γιατί αν δεν σε έπαιζε το ραδιόφωνο, δεν είχες και δουλειά. Τώρα κάπως τα πράγματα έχουν αλλάξει. Μάλλον εγώ έχω πάει σε άλλη σκηνή. Αν ακόμα βρισκόμουν στα νυχτερινά κέντρα, σίγουρα θα ήταν πρόβλημα. Θα έπρεπε να με παίξει το ραδιόφωνο για να φτάσει μέχρι τον επιχειρηματία ότι αυτή έχει κάνει επιτυχία, για να έχεις έτσι δουλειά. Αυτή τη στιγμή δεν με αγχώνει. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα ήθελα. Θα ήθελα να με παίξουν τα ραδιόφωνα, θα ήθελα η μουσική μου να φτάσει και στους ανθρώπους που οι ραδιοφωνικοί σταθμοί πιστεύουν ότι δεν θα τους αρέσει. Αλλά δεν έχουν δοκιμάσει και ποτέ να το δοκιμάσουν μήπως και αρέσει. Δεν το ξέρεις αυτό. Αλλά, ναι, τα τελευταία χρόνια κάπως το έχω βγάλει προσωπικά και ούτε την εταιρεία μου βάζω στη διαδικασία να κάνει τέτοιες ενέργειες. Αλλά αυτό συμβαίνει επειδή δεν είμαι στη φάση που ήμουν. Πάρα πολλοί καλλιτέχνες που κάνουν κάτι όχι τόσο mainstream και θέλουν να ζήσουν από αυτή τη δουλειά, δεν υποστηρίζονται θεωρώ.
- Πέρασες από τη νύχτα όπως είπες, από εκείνα τα νυχτερινά μαγαζιά που τώρα δεν θα σε συναντήσουμε εκεί. Θέλω να μου πεις όμως αν η νύχτα για μια γυναίκα τραγουδίστρια στην αρχή της καριέρας της είναι δύσκολη.
Πολλά πράγματα ακούω και ακούγονται. Και τώρα ειδικά κάπως υπάρχει έτσι μια εποχή που απ’ όσο αντιλαμβάνομαι γίνονται άπειρες εξομολογήσεις. Και ακούω και εγώ πράγματα. Έχω σταθεί τυχερή πάρα πολλές φορές στη ζωή μου και νομίζω και εκεί έχω σταθεί πολύ τυχερή. Εκτός από κάτι ασήμαντα πράγματα τύπου «ποιος θα μπει και με ποια γραμματοσειρά και ποιος πρώτος» που αυτή την κουβέντα δεν την άντεχα ποτέ. Αλλά έτσι είναι όμως η πραγματικότητα σε αυτόν τον χώρο. Δεν μπορώ να σου πω ότι έχω περάσει δύσκολα. Δεν έχω περάσει δύσκολα. Η αλήθεια είναι αυτή. Εγώ δεν υποτιμώ ούτε κατά διάνοια και σε καμία περίπτωση τίποτα από αυτά που έχω κάνει στη ζωή μου καλλιτεχνικά. Προφανώς είναι και ο λόγος που έχω εξελιχθεί κατά τη δική μου γνώμη ή δοκιμάζω πράγματα με μεγαλύτερη ελευθερία και έχω φτάσει εδώ που έχω φτάσει, όπου κι αν είναι αυτό. Για κάποιον κόσμο μπορεί να σημαίνει ότι έχω εξαφανιστεί, για μένα μπορεί να σημαίνει ότι έχω εξελιχθεί και πάω κάπου που μου αρέσει. Είναι πολύ διαφορετικές οι απόψεις. Αλλά προσωπικά ναι, ήμουν πάρα πολύ τυχερή νομίζω και σε αυτό το κομμάτι. Δεν μπορώ να σου πω τίποτα, εκτός από απλά πράγματα τα οποία είναι και τόσο δεδομένα όταν μπαίνεις σε αυτόν τον χώρο. Δεν θα κάτσω καν να σου πω τώρα ότι με πόνεσε ότι δεν με έβαλαν στην αφίσα ή ότι με βάλανε μικρότερη από αυτό που θεωρώ ότι μου άξιζε. Οκ και τι έγινε; Αλλά σε προσωπικό επίπεδο και ως γυναίκα δεν βίωσα προβλήματα. Γιατί δεν είναι ότι δεν έχω ακούσει και εγώ ιστορίες. Μπορεί να μην έχω βιώσει εγώ, αλλά έχω ακούσει προφανώς ιστορίες. Έχω σταθεί τυχερή. Πολύ τυχερή.
- Τάμτα, έχεις αναφέρει πολλές φορές τη λέξη επιβίωση. Παραπάνω από άλλους καλλιτέχνες που συναντώ όλα αυτά τα χρόνια. Θέλω να μου πεις πριν η Τάμτα να είναι αυτή η ερμηνεύτρια που ήταν τότε και αυτή η ερμηνεύτρια που είναι σήμερα, πώς ζούσες; Τι δουλειά έκανες; Πού βρισκόσουν; Πώς σε συναντάμε;
Ήμουν πολύ μικρή. Δεν είχα προλάβει δηλαδή να δουλέψω κάπου αλλού. Η μοναδική φορά που έτσι δούλεψα λίγο, ήταν όταν ήρθα, μετά από περίπου ένα χρόνο. Ήμουν τυχερή, ήταν η μαμά μου εδώ και την είχα και πάρα πολύ ανάγκη, είχαμε ανάγκη η μία την άλλη. Οπότε με στήριζε πολύ η μαμά μου σε όλα τα επίπεδα. Κάποια στιγμή έφτασα και είπα «δεν γίνεται μαμά, κάπως πρέπει να βρω μια δουλειά». Τη γλώσσα δεν την ήξερα, οπότε είχα δουλέψει για κάποιους μήνες ως νταντά. Κρατούσα ένα παιδί, τον έβγαζα από το νηπιαγωγείο μέχρι να έρθει η μανούλα του, τον Παναγιώτη. Και έκανα για κάποιους μήνες αυτή την δουλειά. Μετά ήρθε το «Super Idol» στη ζωή μου, οπότε δεν πρόλαβα να δοκιμάσω και άλλα πράγματα. Επιβίωση… Νομίζω ότι το άγχος της επιβίωσης προέρχεται από πιο βαθιά παιδικά μου χρόνια. Η αλήθεια είναι ότι εδώ μπορεί έτσι πολλές φορές αυτά που λέω να ακούγονται σαν μία εξαίρεση, αλλά στη χώρα μου καθόλου εξαίρεση δεν ήταν. Όλη η γενιά μου ήταν σε αυτό το mode της επιβίωσης για πολλά χρόνια. Οπότε αυτό, όταν το ζεις στα παιδικά σου χρόνια, το να το δουλέψεις και να το αποβάλεις και να ελευθερωθείς από αυτή την υστερία του «να επιβιώσω», δεν είναι και πάρα πολύ εύκολο.
- Το άγχος της επιβίωσης μένει; Είναι σαν τραύμα αυτή η φτώχεια που μπορεί να έχεις βιώσει;
Σίγουρα. Σίγουρα είναι τραύμα, αλλά όχι μόνο. Πάντα αυτές οι καταστάσεις θεωρώ ότι έχουν δύο όψεις. Όσο τραυματίστηκα, άλλα τόσα πήρα από αυτή την κατάσταση. Και μεγαλώνοντας κατάλαβα ότι απέκτησα και απίστευτη δύναμη από όλη αυτή την κατάσταση. Όχι ότι θα ήθελα να ξαναβρεθώ σε κάτι αντίστοιχο, σε καμία περίπτωση. Δεν μου το εύχομαι και δεν το εύχομαι σε κανέναν άνθρωπο. Από την άλλη, δεν είναι κακό να ξέρω ότι υπό οποιεσδήποτε συνθήκες είμαι εδώ και μπορώ να επιβιώσω γιατί κάπως το έχω βιώσει αυτό στη ζωή μου. Με κάνει μέσα μου τουλάχιστον δυνατή. Μου δίνει δύναμη αυτό.
- Η χώρα αυτή, η Ελλάδα, ήταν φιλόξενη για έναν άνθρωπο που ήρθε από τη Γεωργία όπως εσύ τότε;
Θα σου πω πάλι το ίδιο πράγμα. Θεωρώ ότι ήμουν πολύ τυχερή και σε αυτό. Και τυχερή με λέω γιατί επίσης έχω ακούσει και έχω δει έτσι άλλη αντιμετώπιση από τον κόσμο σε οτιδήποτε είναι ξένο. Και εγώ δεν το είχα. Τουλάχιστον δεν το βίωσα πρόσωπο με πρόσωπο. Τώρα πίσω από την πλάτη μου ο καθένας τι μπορεί να συζητούσε και τι μπορεί να έλεγε, ούτε μπορώ να ελέγξω, ούτε προσωπικά με νοιάζει και πολύ. Δεν το πήρα και δεν το αντιλήφθηκα όμως στην πορεία μου αυτό σε βαθμό τουλάχιστον που να έχω μια ιστορία να σου πω.
- Έχει πιστεύεις να κάνει με το ότι μπήκες στη μουσική; Πιστεύεις ότι έχει να κάνει με το ότι η τέχνη λειτουργεί πολλές φορές ως αγκαλιά; Κάπως πιο συμπεριληπτικά;
Ίσως ναι. Είναι λίγο πιο ανοιχτοί οι άνθρωποι; Πάντως προσωπικά δεν έχω ιστορίες να σου πω για ρατσισμό. Είναι κάτι βέβαια ο ρατσισμός που δεν χωράει στο μυαλό μου και με ενοχλεί γενικά σαν ιδέα και σαν άποψη πολύ. Πολλές φορές με ρωτάνε ξέρεις για τα comments (σχόλια) αν με ενοχλεί κάτι και ένα από αυτά τα πράγματα που σπανίως συμβαίνει, αλλά μόλις δω κάτι που είναι ρατσιστικό τρελαίνομαι. Και όχι επειδή λαμβάνω εγώ και είναι κάτι που θα πάρω προσωπικά. Δεν δέχομαι συνολικά αυτή την άποψη. Οπότε ναι, εκεί πάει μπλοκ χωρίς δεύτερη σκέψη. Δεν θέλω καν να με ακολουθούν τέτοιου τύπου άνθρωποι, που έχουν αυτές τις ρατσιστικές απόψεις. Μου είναι δύσκολο ότι το 2026 είναι ένα θέμα ακόμα τόσο επίκαιρο και συζητάμε ακόμα γι’ αυτά. Αλλά εδώ θα μου πεις γίνεται πόλεμος.
- Γνωρίζω καλά, ότι η LGBTQ+ κοινότητα αγαπάει πολύ την Τάμτα. Δεν ξέρω αν εσύ το αντιλαμβάνεσαι, αλλά όντως έχεις ένα μεγάλο κοινό μέσα στην LGBTQ+ κοινότητα, στην queer κοινότητα, που είναι πολύ Τάμτα-oriented. Σ’ αγαπάνε πολύ, σ’ ακολουθούν πολύ, ακούν πολύ αυτά που φτιάχνεις.
Δεν γίνεται αυτό μόνο τώρα. Θεωρώ ότι με στηρίζουνε απ’ την αρχή-αρχή της πορείας μου γενικά. Προσωπικά στη Γεωργία δεν είχα έρθει καθόλου σε επαφή με την LGBTQ+ κοινότητα. Ήταν ένα θέμα ταμπού, δεν είχα ιδέα γενικά. Δεν έβλεπα καν ουσιαστικά αυτούς τους ανθρώπους στη Γεωργία. Όχι ότι δεν υπήρξανε, αλλά ήταν αόρατοι αυτοί οι άνθρωποι. Οπότε προσωπικά έτσι ουσιαστικά προσωπική επαφή απέκτησα εδώ με αυτή την κοινότητα. Και κάπως πολύ οργανικά. Δεν είχα ποτέ, δεν έχω ούτε τώρα στο μυαλό μου να φτιάχνω πράγματα ειδικά. Απλώς νομίζω ότι γενικά η ποπ κουλτούρα είναι πολύ κοντά σε αυτές τις κοινότητες. Και αν κοιτάξεις και ιστορικά χωρίς να πούμε τώρα ονόματα, υπήρξε πάντοτε έτσι μια πολύ μεγάλη στήριξη. Προφανώς εμένα μου είναι πολύ σημαντική η σχέση μου με την LGBTQ+ κοινότητα. Μπορεί να μην είναι ακριβώς η σωστή λέξη, αλλά σε πολλά πράγματα ταυτίζομαι μαζί τους. Και αν όχι τίποτα άλλο, ξέρεις τι; Είμαι ελεύθερη μαζί τους. Είναι κάτι που είναι πολύ σημαντικό για μένα, πολύ-πολύ σημαντικό. Μου δίνουν την ελευθερία να εκφραστώ χωρίς να με κρίνουνε. Kάτι θα τους αρέσει πιο πολύ, κάτι λιγότερο, αλλά σε γενικές γραμμές νιώθω απελευθερωμένη και ελεύθερη μαζί τους. Και νομίζω ότι έχουν έτσι αποδεχτεί ακόμα και τις πιο τρελές εικόνες που έχω κάνει απ’ την αρχή της καριέρας μου. Πολλά πράγματα που δεν δεχόταν εύκολα ο υπόλοιπος κόσμος. Όταν άρχισα να φοράω περούκες ας πούμε. Θυμάμαι μια φορά είχα φορέσει μια ασημένια περούκα, αυτές τελοσπάντων τη μη αναμενόμενες εικόνες που έκανα για την Ελλάδα και αυτοί ήταν εκεί να με στηρίζουν. Και το εκτιμώ απίστευτα. Θεωρώ ότι ήταν πάρα πολύ οργανική η σχέση. Ήταν εξ αρχής και συνεχίζεται να είναι έτσι και αν σε κάτι μπορώ να στηρίξω θα είμαι εκεί και το έχω κάνει πολλές φορές. Είμαι εδώ για αυτούς γιατί νιώθω πολύ μεγάλη στήριξη και εγώ και την έχω νιώσει εξ αρχής.
- Τάμτα, σ’ αυτή τη δουλειά τι χάνεις; Φώτα, αναγνώριση, απήχηση, αγωνία του να αρέσεις, η αγωνία του να είσαι αποδεκτή. Η αγωνία αυτού που θα κάνεις να βρει το κοινό, να είναι εμπορικό. Χάνεις κάτι; Χάνεις μια αθώα πλευρά σ’ αυτό το κυνήγι της επιτυχίας; Χάνεις το κορίτσι Τάμτα; Χάνεις το παιδί; Το παιχνίδι;
Ε, την έχασα κάποια στιγμή την Τάμτα. Τώρα δεν είμαι σε καμία περίπτωση εκεί που λες. Δεν φτιάχνω ένα κομμάτι και σκέφτομαι αν αυτό θα κάνει νούμερα ή αν αυτό θα παίξει στο ραδιόφωνο. Έχασα, σίγουρα την Τάμτα, αλλά τώρα κάπως την έχω βρει. Μπορεί να μην τη βρω και ποτέ, έτσι; Μια προσπάθεια κάνουμε στην πορεία όλοι οι άνθρωποι σε διάφορα επίπεδα να βρούμε τον εαυτό μας και όσο και να λέω ότι τον έχω βρει, ένας Θεός ξέρει. Αύριο ξυπνάει μια άλλη Τάμτα και αναλύει διαφορετικά το χθες. Οπότε δεν μπορώ να σου πω τώρα μεγάλα λόγια ότι τον έχω βρει τον εαυτό μου καλλιτεχνικά ή και προσωπικά 100%. Πάντως είμαι ελεύθερη, πειραματίζομαι ελεύθερα. Ανακαλύπτω πτυχές δικές μου τις οποίες δεν μπορούσα λόγω της επιβίωσης να αγγίξω και να τις διερευνήσω. Οπότε το κάνω με μεγαλύτερη ευχέρεια τώρα αυτό και όπου πάει. Δεν αντέχω να είμαι σε ένα κουτί. Δεν αντέχει η ψυχή μου. Αυτό ήταν κάτι που με βασάνιζε. Επειδή ήμουν ένα ποπ κορίτσι, κυρίως τα ραδιόφωνα θέλανε χαρούμενα κομμάτια από εμένα. Έχω βγάλει στο παρελθόν πανέμορφες μπαλάντες. Ακόμα και στο πρώτο μου άλμπουμ, στο δεύτερο μου άλμπουμ. Θεωρώ ότι υπήρχαν υπέροχα τραγούδια-μπαλάντες. Ποτέ δεν ακούστηκαν, ποτέ δεν παίχτηκαν γιατί κάπως ήμουν ένα χαρούμενο ποπ κορίτσι με πολλά χρώματα. Που είμαι και ήμουν αυτή. Δεν ήταν ούτε προσποίηση, ούτε ψέμα. Απλώς δεν είμαι μόνο αυτή, δεν ήμουν μόνο αυτή. Έχω και άλλες πτυχές, έχω πολλές “identities” και δεν είχα την ευκαιρία να πειραματιστώ, να τα δοκιμάσω, να αλλάζω. Οπότε τώρα κάνω αυτό με μεγαλύτερη ελευθερία. Κάποια στιγμή παράγινε το «τι θέλουν οι άλλοι» και εξαφανίστηκε τελείως το τι θέλω εγώ, ποια είμαι εγώ και τι θέλω να κάνω εγώ. Έφυγε από το χάρτη αυτό. Και εκεί δυσκολεύτηκα πολύ. Δεν γίνεται να κάνεις οποιαδήποτε τέχνη, μικρή ή μεγάλη, αν έχει μέγεθος η τέχνη, και να ασχολείσαι και να σε απασχολεί μόνο τι θα αρέσει στους άλλους. Πού είσαι εσύ σε όλο αυτό; Πετυχημένη μπορεί να γίνεις με ένα τραγούδι και να μην έχεις καμία συνέχεια. Εγώ θεωρώ όμως ότι η ειλικρίνεια, είναι πολύ σημαντική στην τέχνη. Και αυτό προσπαθώ να κάνω τώρα. Σε καμία περίπτωση όμως τα τελευταία χρόνια, με αυτή την ένταση που είχα, σε καμία περίπτωση δεν έχω αγωνία αν θα αρέσω, αν το ένα, αν το άλλο. Είναι και αυτό ένα πολύ οργανικό πράγμα που μου έχει χαρίσει η ζωή τα τελευταία χρόνια. Θα μπορούσα να πω, ότι το κοινό μου έχει μικρύνει έτσι;
- Έτσι νιώθεις; Όχι απλά ότι έχει αλλάξει το κοινό σου;
Έχει αλλάξει, αλλά έχει και ταυτόχρονα μικρύνει αναγκαστικά το κοινό μου. Ο κόσμος που κατανοεί και του αρέσει αυτή τη στιγμή αυτό που κάνω, είτε αφορά τις εικόνες, είτε τη μουσική, δεν είναι τόσο πολύς όσο ο κόσμος που θα αγαπήσει με τη μία το «Δεν τελειώνει έτσι η αγάπη» και το «Αγάπησέ με». Κατάλαβες τι θέλω να σου πω;.
- Τα οποία κομμάτια αυτά δεν χωράνε πια στις εμφανίσεις σου;
Εννοείται χωράνε και με τρελή-τρελή χαρά! Έλα στο SMUT και θα τα ακούσεις όλα αυτά, δεν το συζητώ. Τα αγαπώ πάρα πολύ. Τίποτα δεν έχει απορριφθεί.
- Έχω την αίσθηση ότι αυτές οι εμφανίσεις εκεί, άρχισαν να γεννούν από εμάς, από τους συναδέλφους μας, την ερώτηση αν υπάρχει μια Τάμτα πριν, αν υπάρχει μια Τάμτα μετά και όλα αυτά. Έχω την αίσθηση ότι οι εμφανίσεις αυτές έχουν συζητηθεί παραπάνω από όσο νομίζεις. Μπορεί να νομίζεις ότι ο κόσμος είναι πιο λίγος που μπορεί να έρχεται εκεί, αλλά σίγουρα η συζήτηση είναι μεγαλύτερη. Νιώθω ότι δεν περίμεναν ότι η Τάμτα θα εμφανιστεί σε ένα underground μαγαζί στην πλατεία Βάθη.
Υπήρξε όμως και πολύς κόσμος που έχω κάνει και προσωπικές συζητήσεις, που δεν με γνώριζαν και προσωπικά, αλλά αντιλαμβανόντουσαν κάτι παραπάνω από αυτό που μπορεί να έβλεπαν σαν εικόνα και δεν τους έκανε καθόλου έκπληξη. Ίσα-ίσα που μου είπαν «περιμέναμε πώς και πώς να βγεις από το κουτί και να κάνεις και κάτι άλλο». Υπήρξαν άνθρωποι που αντιλαμβανόντουσαν ότι έχω και άλλες πλευρές τουλάχιστον. Όχι τι ακριβώς, αλλά ότι έχω και άλλες πλευρές. Εγώ είμαι πάρα πολύ χαρούμενη για αυτό που συμβαίνει στο SMUT. Ακόμα και αυτό, δεν ξεκίνησε με καμία ουσιαστική σιγουριά. Μόλις επέλεξα τον χώρο και μόνο που δεν μπαίνει το κινητό και ζούμε σε μια εποχή που όλο το “promo” γίνεται μέσα από τα βιντεάκια, πολλοί συνεργάτες μου γύρω μου μου λέγανε «πού πας;». Και λέω, «εμένα ακριβώς αυτό μου αρέσει». Μου δίνει και εμένα ακόμα περισσότερη ελευθερία, γιατί δεν βγαίνει απολύτως καμία εικόνα από αυτό που γίνεται εκεί μέσα.
- Το κινητό γιατί λείπει;
Είναι πολιτική του ίδιου του club γενικά, δεν είναι κάτι που σκέφτηκα εγώ και έβαλα σαν όρο. Έτσι λειτουργεί το club, δεν αφήνει το club το ίδιο. Αλλά εγώ επέλεξα αυτό το club. Δική μου επιλογή ήταν προφανώς και εμένα προσωπικά μου αρέσει. Είναι μετά από πάρα πολλά χρόνια που βγαίνω στη σκηνή, τραγουδάω και βλέπω ανθρώπους και όχι κινητά στο χέρι. Καταλαβαίνω ότι με παρακολουθούν οι άνθρωποι και όχι κινητά και μέσα από μια οθόνη. Που συνήθως τι είναι; Από αυτά τα βιντεάκια που κατά καιρούς προφανώς και εγώ το κάνω -όχι με τρομερή υστερία- αλλά είναι κάπως μια συνήθεια πια. Γεμίζεις τις φωτογραφίες με άχρηστα πράγματα, τα οποία δεν τα χρησιμοποιείς. Τουλάχιστον όχι όλες αυτές τις τόσες πολλές που θα βγάλεις. Να βγάλεις ένα βίντεο κάπου που είσαι να έχεις σαν ανάμνηση, ναι. Τώρα είμαστε όλοι με τα κινητά μας στα χέρια και δεν βλέπουν τα μάτια μας τίποτα.
- Και δίνει ελευθερία στη σκηνή αυτό;
Δίνει φουλ ελευθερία στη σκηνή και πιστεύω ότι είναι και οι άνθρωποι ελεύθεροι, οι ίδιοι που έχουν έρθει να παρακολουθήσουν κάτι και δεν έχουν στο μυαλό τους «αχ κάτσε να δείξω πού είμαι». Γιατί αυτό συμβαίνει ουσιαστικά, έτσι; Όποτε ναι, είμαστε όλοι παρόντες εκεί και αυτό είναι κάτι μαγικό στις μέρες μας και μ’ αρέσει πολύ. .
- Τώρα πάμε να τσακωθούμε λίγο γιατί είμαι σίγουρος ότι θα τσακωθούμε. Πάμε λίγο να τσακωθούμε για τη Eurovision. Και θέλω και να τσακωθούμε. Ωραία το λέω.
Ωχ, φύγαμε! Να ξέρεις δεν έχω τσακωθεί με άνθρωπο, αλλά πάμε! Δοκίμασέ με.
- Εγώ θα φταίω! Ξέρω, ότι σου αρέσει και την αγαπάς πολύ αλλά τώρα είμαι στα στρυφνά μου μαζί της και θέλω να ξεκινήσουμε από το γεγονός ότι πολύ νικητές, όπως το Nemo για παράδειγμα, επέστρεψε το βραβείο στη Eurovision γιατί ήταν ένας τρόπος να διαμαρτυρηθεί για τη συμμετοχή του Ισραήλ και όλα όσα συμβαίνουν. Πιστεύεις ότι η Eurovision είναι απλά μια μουσική γιορτή;
Θα ήθελα πάρα πολύ να ήταν απλά μια μουσική γιορτή που θα ένωνε τον κόσμο. Θα ήθελα πάρα πολύ να έχει αυτό η Eurovision. Μπορεί να παρακολουθώ τη Eurovision, δεν είμαι όμως από αυτούς με μανία. Έχω φίλους που μιλάνε, ξέρουν ιστορικά τη Eurovision, είναι επιστήμονες οριακά. Δεν είμαι σε αυτή τη φάση να σου αναλύσω όλο τον διαγωνισμό από την αρχή μέχρι τώρα τι γίνεται. Σίγουρα όμως νομίζω ότι είναι αντιληπτό σε πολύ κόσμο ότι με τον έναν ή τον άλλον τρόπο πάντα κάπως εμπλέκεται η πολιτική. Τώρα πρέπει να δοθεί ένα όνομα. Έτσι πάει ή δεν πάει έτσι; Γιατί κάπως αυτό το στη μέση, «πάει έτσι αλλά δεν πάει έτσι», μπερδεύει και τους καλλιτέχνες. Παραδείγματος χάρη, είναι ένας καλλιτέχνης που θέλει να πάει στη Eurovision, του αρέσει αυτός ο διαγωνισμός. Είναι κάτι που κερδίζεις πράγματα από αυτό. Τουλάχιστον κερδίζεις μια φανταστική εμπειρία. Είναι κρίμα να υπάρχει αυτό στη μέση και να μπαίνεις στη διαδικασία σκεπτόμενη ότι «α, τώρα δεν είναι χρονιά για να πάω γιατί δεν έρχεται στο ηθικό μου κομμάτι και δεν με βρίσκει σύμφωνη». Για μένα είναι πάρα πολύ κρίμα που έχει πάρει αυτό τον δρόμο η Eurovision, ειδικά σε τόσο δύσκολες εποχές που ζούμε. Δεν γίνεται να μη δώσεις σημασία σε αυτά που συμβαίνουν γύρω μας. Δεν γίνεται να μη δίνουμε σημασία σε όλα αυτά που γίνονται στον κόσμο.
- Αλλά επειδή όμως πολιτικοποιείται ο διαγωνισμός έτσι κι αλλιώς οι καλλιτέχνες θεωρείς ότι πρέπει να είναι ελεύθεροι εκεί; Να μπορούν να πουν τη γνώμη τους έστω;
Δεν είμαι σε θέση ούτε να συμβουλεύσω ούτε να πω τη γνώμη μου πάνω σε αυτό ή να τους κρίνω, σε καμία περίπτωση. Και τη χρονιά που είχα πάει εγώ ήταν μια πάρα πολύ δύσκολη χρονιά. Φαντάζομαι και άλλες φορές ίσως να μην επιτρεπόταν να αγγίξεις πολιτικά θέματα. Σε εμάς ήταν πολύ αυστηροί. Δεν επιτρεπόταν να αναφέρεις οτιδήποτε πολιτικό, γιατί σας θυμίζω ότι η Eurovision που πήγα εγώ το ’18 ήταν και στο Τελ Αβίβ.
- Α, αυτό δεν το θυμόμουν! Δεν έκανα τη σύνδεση.
Είναι πολύ περίεργη η κατάσταση. Δεν θα μπορούσα να μπω στη διαδικασία ούτε να κρίνω αυτούς που θέλουν να κυνηγήσουν το όνειρό τους και να μην εμπλέκονται με τα πολιτικά. Από την άλλη είναι ωραίο να εκφράζεις και τη γνώμη σου και να πεις αυτό που πιστεύεις. Αλλά αυτός ο διαγωνισμός, θα ήταν ιδανικό για εμένα να ένωνε τον κόσμο γενικά και όχι να τους διαχωρίζει και να τους διαλύει άλλη μια φορά.
- Έχεις ωραία γεύση από τη συμμετοχή σου; Θέλω να πω είναι η Τάμτα η «πριν» ή η «μετά»;
Σίγουρα είναι η «πριν». Προφανώς και η Eurovision έπαιξε τον ρόλο της…Πώς το είπες «η πριν»; Η Τάμτα, πριν και μετά. Μεγάλη κουβέντα αυτό. Ναι, έτσι φαίνεται στον κόσμο, το αντιλαμβάνομαι. Δεν θεωρώ όμως ότι είναι έτσι.
- Η Eurovision είναι αυτό το σημείο;
Μετά έγινε. Απλά θεωρώ ότι υποσυνείδητα τουλάχιστον έχει παίξει ρόλο και αυτό, γιατί ήταν λίγο αυθόρμητη η συμμετοχή μου. Πολλά χρόνια μου γινόταν νύξη, το όνομά μου τέλος πάντων έπαιζε συνέχεια. Είχα κάνει μια προσπάθεια το 2006, μετά ήταν το 2015, δεν πρόλαβα να καταθέσουμε το κομμάτι. Οπότε, δεν υπάρχει συνέντευξη να κάνω χωρίς αυτή την ερώτηση, ούτε πριν πάω, ούτε αφού πήγα και μετά. Η Eurovision πάντα είναι μια ερώτηση. Λοιπόν, προσωπική γεύση θα σου πω…
- Ε, δεν θα την έκανα βέβαια στην Τάμτα τη σημερινή εγώ.
Στο ίδιο πρόσωπο μιλάς, απλά η ουσία ποια είναι; Όχι ότι αν πήγαινε η Τάμτα του τώρα όπως το λέτε θα είχε καλύτερο αποτέλεσμα. Κανείς δεν το ξέρει αυτό. Μπορεί και να είχε πολύ χειρότερο ή και πολύ καλύτερο. You never know. Απλά θα αισθανόμουν εγώ καλύτερα. Θα ήμουν πιο honest (ειλικρινής). Γιατί αυτό που πήγα να κάνω εκεί, εκτός από πολλές δυσκολίες που είχα και υγείας και ήταν γενικά δύσκολη περίοδος για μένα, θεωρώ ότι δεν ήμουν 100% εγώ για αυτή τη σκηνή. Εγώ δεν ήμουνα ποτέ χορεύτρια. Ποτέ μου. Ούτε προσπάθησα ποτέ μου να προβάλλω τον εαυτό μου με αυτόν τον τρόπο. Απλά κουνιέμαι στα πλαίσια του να υποστηρίξω τον ποπ καλλιτέχνη που λέγεται Τάμτα όσο μπορώ και μέχρι εκεί. Εκεί ήταν μια προσπάθεια που δεν νομίζω ότι μου άξιζε να μπω σ’ αυτή τη διαδικασία. Αν κάποτε οποιαδήποτε χώρα, Ελλάδα, Κύπρος, Γεωργία, οποιαδήποτε χώρα θα συμφωνούσε να πάω με μία εμφάνιση, σαν αυτή που έκανα στο MadWalk, τότε μια χαρά. Έτσι θα ήθελα να πάω, κατάλαβες; Και ας έβγαινα τελευταία, χαρούμενη θα ήμουν. Αν έβγαζα το αποτέλεσμα το σωστό και όπως το είχα οραματιστεί και ήταν αυτό θα με έκανε να αισθανθώ ίσως καλύτερα. Πήγα με ένα εμπορικό κομμάτι, πανέμορφο κομμάτι, χαρούμενο κομμάτι, αλλά δεν ήταν 100% το vibe μου. Δεν νομίζω ότι ήταν κάτι που θα μπορούσα να το στηρίξω. Το στήριξα όσο μπορούσα. Μέχρι εκεί.
- Το λες τώρα στις εμφανίσεις σου;
Το λέω, ναι.
- Ωραία, εντάξει. Άρα είσαι ειλικρινής στο ότι έχεις κρατήσει το παλιό σου υλικό ζωντανό.
Μα ξέρεις τι; Τα κομμάτια που έχω πει, με τρομερές λίγες εξαιρέσεις, τα αγαπάω πάρα πολύ αυτά τα τραγούδια. Και εννοείται θα τα λέω. Εκτός ότι τα αγαπάω εγώ, υπάρχει και αυτό το κοινό που υποτίθεται ότι μπορεί να ακούει λίγο άλλη μουσική, αλλά αν έρθεις στο SMUT θα καταλάβεις ότι μόλις μπαίνουν αυτά τα τραγούδια, χαίρονται όλοι πάρα πολύ.
- Πριν καιρό, συναντηθήκαμε με τον αγαπημένο μας Γεράσιμο Ευαγγελάτο στη στήλη μας αυτή. Και του είπα τότε, «Γεράσιμε, μου έκανε εντύπωση που έγραψες στίχους για την Τάμτα και με μάλωσε.
Είναι ένα υπέροχο τραγούδι. Με τον Γεράσιμο έγινε κάτι μαγικό. Γιατί είχαμε το κομμάτι με αγγλικό στίχο και από τη στιγμή που φτιάχναμε ελληνικό άλμπουμ, θέλαμε να μπει ελληνικός στίχος. Και ήταν ιδέα μου. Αλλά δυστυχώς κι εγώ δίσταζα λίγο. Λέω, λίγο αμφιβάλλω ο Γεράσιμος να κάνει το τραγούδι. Και θεωρώ τώρα ότι είναι λάθος και δικό μου και της σκέψης μου, όπως και λάθος η δική σου σκέψη. Και νομίζω αυτό είναι ακριβώς το πρόβλημα. Τα κουτάκια που βάζουμε εμείς στον εαυτό μας και μετά απαιτούμε να μας βγάλουν οι άλλοι από τα κουτάκια. Είναι πολύ λάθος αντιμετώπιση αυτή. Και όχι μόνο αυτό. Αισθάνθηκα κάτι μαγικό. Γιατί ο Γεράσιμος πήρε τα references που δώσαμε, που έδωσα εγώ με τον παραγωγό μου για το τι θα θέλαμε να μιλάει αυτό το κομμάτι, και όταν πήρα τον στίχο στα χέρια μου, ταυτίστηκα τόσο πολύ. Λέω, αυτός ο άνθρωπος ή έχει κάποια μαγική σύνδεση όταν γράφει στίχους για όποιον γράφει και αισθάνεται και αντιλαμβάνεται πράγματα. Ενώ δεν με ξέρει προσωπικά, δεν έχουμε κάτσει να του πω κάτι προσωπικό. Ή μπορεί σε μερικές συνεντεύξεις να με είχε ακούσει. Και σε αυτές τις συνεντεύξεις υπάρχουν κομμάτια μας για να λέμε την αλήθεια. Αλλά ήταν μαγικό.
- Εσύ δίσταζες γιατί είχες βάλει κι εσύ ένα κουτάκι στον εαυτό σου ή στον Γεράσιμο, ότι δεν θα θέλει ας πούμε;
Ναι, αυτό. Εγώ στον εαυτό μου δεν είχα. Είναι μια άποψη που ουσιαστικά εμένα με ενοχλούσε πάντα. Με ενοχλούσε πάντα το γιατί δεν μπορώ να συνεργαστώ με έναν, δεν ξέρω, πες έναν έντεχνο καλλιτέχνη. Ποτέ δεν κατάλαβα ακριβώς τα κουτάκια, τι επιτρέπεται και τι δεν επιτρέπεται. Αλλά δεν συμφωνούσα ποτέ. Εμένα μου φαίνονται και πάρα πολύ ενδιαφέρουσες αυτές οι συνεργασίες γενικά. Υιοθετείς την γενική γνώμη πολλές φορές. Κάτι στο οποίο η ίδια δεν συμφωνούσα, αλλά γεννήθηκε αυτό, ότι «ξέρεις, δεν νομίζω να γράψει ο Γεράσιμος για την Τάμτα». Και δεν χρειάστηκε να πούμε και δεύτερη φορά κάτι. Και έγραψε έναν στίχο που κάθε φορά που τον ερμηνεύω, περιγράφει πολύ τον δικό μου κόσμο, ειδικά την δεδομένη περίοδο που φτιαχνόταν το “Identity Crisis” το άλμπουμ. Είναι το κομμάτι που χωράει όλη την ψυχολογία μου.
- Πες μου εσύ λοιπόν ποια είναι η Τάμτα; Τι θα έλεγες για σένα; Είσαι μία ποπ τραγουδίστρια; Είσαι μία τραγουδίστρια σκέτο χωρίς κανέναν επιθετικό προσδιορισμό μπροστά; Πώς θα μου συστηνόσουν; Άστα πριν και τα μετά, κάνε άθροισμα.
Ποια νομίζω ότι είμαι. Γιατί ποια είμαι, θα αργήσω πολύ να σου απαντήσω σε αυτή την ερώτηση πιστεύω. Μουσικά με ρωτάς; Μουσικά κυρίως, ναι, θα έλεγα ότι είμαι ποπ. Νομίζω ότι και να πιάσω πάντα θα ποπίζει. Αλλά έχω πάρα πολλά ερεθίσματα γενικά. Είναι σίγουρα η γεωργιανή κουλτούρα, κάτι που είναι τελείως διαφορετικό, το folk music δηλαδή της Γεωργίας. Με το οποίο ως Γεωργιανή έχω μεγαλώσει και είναι μέσα μου βαθιά. Σίγουρα έχω αποκτήσει ακούσματα στην Ελλάδα. Τα χρησιμοποιώ κι αυτά, με μία δόση που θεωρώ ότι μπορώ. Αλλά ήμουνα πολύ ποπ κορίτσι από πολύ μικρή. Από τότε που άρχισα να ακούω τη μουσική και έτσι να τραγουδάω, από πολύ πολύ μικρή ηλικία, σαφέστατα είχα περισσότερο touch με την pop σκηνή. Αργότερα βέβαια απέκτησα και απορρόφησα περισσότερα πράγματα. Έχω μεγαλώσει σε μία πρώην Σοβιετική χώρα όπου η κλασική μουσική και να μην ήθελες δεν γινόταν να μην έχεις ερεθίσματα από αυτή. Πολύ soul, πολύ R&B των 90s. Και πάλι στη Γεωργία θα πάω γιατί έχω πάρει πολύ πράγμα από εκεί. Είμαστε κι εμείς πολύ μουσικός λαός. Τα jazz festivals που γίνονται στη Γεωργία είναι από τα λίγα στην Ευρώπη. Οπότε έχω πολλά-πολλά κομμάτια και συνεχίζω να τα διερευνώ. Αγαπώ πολύ τη ροκ σκηνή, οριακά και metal. Κάτι που όσοι με έχουν δει live σίγουρα δεν τους κάνει εντύπωση. Ειδικά αν έρθεις στο SMUT, όσο popάρω τόσο rockάρω ταυτόχρονα. Και δεν είναι απαραίτητο αυτό να είναι καθαρά ένα ροκ τραγούδι, είναι όλο το πράγμα. Το άλμπουμ που ετοιμάζω, το οποίο έχει γραφτεί ήδη οριακά έναν χρόνο θα είναι αγγλόφωνο κυρίως. Αλλά θα εμπλέκονται και γεωργιανά στοιχεία και ελληνικά στοιχεία. Μπορεί να είναι ένας ήχος ή μπορεί να είναι ένα όργανο παραδοσιακό. Κυρίως θα είναι όμως αγγλόφωνο άλμπουμ και θα κρατήσω την Τάμτα που ξέρετε τα τελευταία χρόνια, αλλά θα αγγίξω και metal στοιχεία εκεί κατά κάποιο τρόπο.
- Υπάρχει η Ελλάδα, υπάρχει η Αθήνα στην οποία ζεις και δημιουργείς. Θέλω να μου πεις τι από όλα αυτά αισθάνεσαι και πόσο διαφορετικά είναι αυτά και ποια είναι η σχέση σου με τη Γεωργία τώρα, ποια είναι η σχέση σου με την Ελλάδα τώρα και ποια είναι η σχέση σου με την Αθήνα, με αυτή την πόλη πια;
Και τα δύο είμαι. Εγώ αυτό νιώθω: ότι ανήκω κι εκεί, ανήκω κι εδώ, και μπορεί αύριο να ανήκω και κάπου αλλού, you never know. Ανήκω και αγαπώ πολύ και τις δύο πόλεις. Στην Τιφλίδα έχω γεννηθεί και έχω μεγαλώσει στο κέντρο της πρωτεύουσας. Γενικά είμαι παιδί του κέντρου, ασχέτως τώρα αν για άλλους λόγους μένω στα νότια. Εγώ θέλω να περπατάω στην πόλη, δεν μου αρέσει να μπαίνω στο αμάξι. Τώρα έκανα μια μισή ώρα για να φτάσω εδώ. Αγαπώ πολύ την Αθήνα. Και θα σου πω και ένα πράγμα: όταν πετούσα πρώτη φορά στην Ελλάδα από τη Γεωργία, δεν είχα πολλές εικόνες από την Ελλάδα. Τότε internet δεν υπήρχε. Αλλά για κάποιο λόγο τη φανταζόμουν λευκή. Τώρα υποσυνείδητα κάποιες εικόνες που από μικρή μπορεί να είχα δει, αλλά πολύ λίγες. Δεν ήξερα πού ερχόμουν να σου πω την αλήθεια. Και την βρήκα λευκή. Και την βρήκα λευκή από το αεροπλάνο, την βρήκα κάπως λευκή την πόλη. Και την αγαπώ πολύ. Αυτή η περιοχή τώρα που καθόμαστε τώρα και το κέντρο. Ειδικά όταν πρωτοήρθα, τι χιλιόμετρα, πόσες φορές έχω ανέβει Ακρόπολη, έχω περπατήσει. Εμένα στους Αμπελόκηπους. Έχω περπατήσει από Αμπελόκηπους μέχρι κέντρο με τα πόδια πολλές φορές, ερχόμουν, πήγαινα. Διερευνούσα πολύ το κέντρο της πόλης και την αγαπώ πολύ. Το κέντρο αυτής της πόλης θα επέλεγα ξανά και ξανά.
Δείτε τη συνέντευξη της Τάμτα:
* Βίντεο/Φωτογραφίες για τη ROSA: Παύλος Παρασκευάς.
