Τα τελευταία χρόνια παρατηρούμε ένα φαινόμενο που επαναλαμβάνεται όλο και συχνότερα. Πολιτικοί της κεντρικής σκηνής αλλά και αυτοδιοικητικοί που πιστεύουν πως, αν πουν ή κάνουν κάτι ανόητο, προκλητικό ή γελοίο, θα κερδίσουν δωρεάν δημοσιότητα και τελικά ψήφους. Λειτουργούν με τη λογική των κοινωνικών δικτύων, όπου ο θόρυβος μετριέται περισσότερο από το περιεχόμενο και το «viral» θεωρείται επιτυχία από μόνο του. Κάνουν όμως ένα μοιραίο λάθος. Υποτιμούν τη νοημοσύνη των πολιτών.
Ο κόσμος δεν είναι χαζός. Δεν μπερδεύει τη φασαρία με την αξία ούτε το θέαμα με την ικανότητα. Μπορεί να δει, να σχολιάσει, ακόμα και να ειρωνευτεί, αλλά δεν ξεγελιέται.
Έχει ανάγκη από λύσεις. Όταν ο άλλος παλεύει να πληρώσει το ρεύμα, να ζήσει την οικογένειά του, να κρατήσει μια δουλειά ή να δώσει μέλλον στα παιδιά του, δεν αντέχει να βλέπει «εκπροσώπους» που επενδύουν στη βλακεία για λίγα λεπτά προβολής.
Η γελοιότητα μπορεί να φέρει views. Δεν φέρνει ψήφους. Γιατί η ψήφος δεν είναι χειροκρότημα σε τσίρκο. Είναι πράξη ευθύνης. Και κανείς δεν παραδίδει το μέλλον του σε ανθρώπους που αποδεικνύουν δημόσια ότι δεν μπορούν να σταθούν σοβαρά ούτε σε μια δήλωση.
Η αλήθεια είναι απλή και ενοχλητική για κάποιους. Όποιος χτίζει πολιτική καριέρα πάνω στην ανοησία, θα καταρρεύσει πάνω στην πραγματικότητα. Ο κόσμος έχει κουραστεί, έχει θυμώσει και έχει μνήμη. Θυμάται ποιοι τον κορόιδεψαν και ποιοι προσπάθησαν να τον περάσουν για βλάκα.
Η εποχή που η γραφικότητα μπορούσε να βαφτιστεί “αυθεντικότητα” έχει περάσει.
Η εποχή της φτηνής πρόκλησης τελείωσε. Όποιος δεν το κατάλαβε, θα το μάθει στην κάλπη. Με τον πιο καθαρό τρόπο.
Γράφει ο Θανάσης Παπαμιχαήλ
Επικοινωνιολόγος Συγγραφέας Οδηγών Πολιτικής Αυτοβελτίωσης (Σ.Ο.Π.Α.)
