«Ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ «οφείλει να εργάζεται για το δυνάμωμά της ΕΛ.Α.Σ., πολύ περισσότερο που μεταξύ μας υπάρχει ιδεολογική και προγραμματική συγγένεια», δηλώνει στην epolitical, το ιστορικό στέλεχος της Αριστεράς και Μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, Πάνος Τριγάζης.
Εξηγεί δε, πως, «η ελπίδα επικράτησης της ΕΛΑΣ, σημαίνει και απαλλαγή από τις πολιτικές Μητσοτάκη». Διευκρινίζει παράλληλα, πως, «μη αντιπαραθετικά ψηφοδέλτια» παραπέμπουν στην απόφαση της ΕΔΑ, η οποία στις εκλογές της 16ης Φεβρουαρίου 1964, «δεν συγκρότησε ψηφοδέλτια σε πολλούς νομούς για να διευκολύνει την σαρωτική τελικά επικράτηση της Ένωσης Κέντρου, με ποσοστό 52%, για να φύγει η Δεξιά».
Προς τούτο, κρίνει αρνητικά την εσωκομματική αντιπολίτευση του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, που ατυχώς «αποδομεί» μια σημαντική απόφαση της Κεντρικής Επιτροπής, «με όρους ενός ανεδαφικού κομματικού πατριωτισμού». Δεν παραλείπει να μας θυμίσει και τον ύμνο του Εθνικού Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού, «Εμπρός ΕΛΑΣ για την Ελλάδα, το δίκιο και την λευτεριά».
- Το κόμμα ΕΛ.Α.Σ του Αλέξη Τσίπρα, προκάλεσε πολιτική τρικυμία στο ΣΥΡΙΖΑ. Ποια πολιτική ερμηνεία δίνετε και πως ερμηνεύετε τις τελευταίες αντικαταστάσεις του Νίκου Παππά από κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος και του Κώστα Ζαχαριάδη από εκπρόσωπος Τύπου;
Δίκαια, η πρωτοβουλία Τσίπρα για την ίδρυση της ΕΛΑΣ προκάλεσε πολιτική τρικυμία στον ευρύτερο προοδευτικό χώρο, όχι μόνο στον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, που συζήτησε και αποφάσισε συλλογικά την κοινωνικά και εθνικά επιβεβλημένη συμπόρευση, προκειμένου να οικοδομηθεί η προοδευτική εναλλακτική στην καταστροφική κυβέρνηση Μητσοτάκη.
Όσο για τις αντικαταστάσεις των δύο άξιων στελεχών από τον Σωκράτη Φάμελλο πρόκειται για διαφορετικές περιπτώσεις, δεδομένου ότι ο Κώστας Ζαχαριάδης δεν αποπέμφθηκε, ζήτησε να αντικατασταθεί, ευχαριστώντας τον πρόεδρο για την εμπιστοσύνη του. Ο Νίκος Παππάς, μετά την τελευταία απόφαση της ΚΕ, ατυχώς ηγείται της εσωκομματικής αντιπολίτευσης με όρους ανεδαφικού κομματικού πατριωτισμού, προς αποδόμηση της εξαιρετικά σημαντικής απόφασης. Άξιος κοινοβουλευτικός, αλλά σήμερα σε δυσκολία να υπερασπίζεται την κομματική γραμμή από τη θέση του κοινοβουλευτικού εκπροσώπου. Στα αρνητικά του ότι στήριξε την προεδρία Κασσελάκη, που έληξε ευτυχώς με την εκλογή Φάμελλου ως προέδρου του κόμματός μας, με επίλυση σοβαρών προβλημάτων έκτοτε, όπως ότι έπαψαν οι δίκαιες κινητοποιήσεις στην Αυγή και το ραδιόφωνο 105,5 στο Κόκκινο για την μη καταβολή δεδουλευμένων στους εργαζόμενους. Δεν είναι μικρό επίτευγμα αυτό, με δεδομένο τον αρνητικό αντίκτυπο εντός και εκτός του κόμματος, από τις κινητοποιήσεις που προανέφερα.
- Σας ερωτώ ευθέως, είναι δυνατόν να είναι κάποιος κομματικό στέλεχος ή βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ και ταυτόχρονα να φλερτάρει πολιτικά με τον κόμμα ΕΛ.Α.Σ του Αλέξη Τσίπρα;
Είναι δυνατόν, αν δεν πρόκειται για ανταγωνιστικούς πολιτικούς σχηματισμούς, όπως στην περίπτωσή μας. Από μια άποψη, όσοι και όσες μένουμε ΣΥΡΙΖΑ, όπως εγώ, έχουμε δύο κομματικές στέγες, όχι τυπικά αλλά ουσιαστικά, αποβλέποντας τελικά σε ένα κοινό σπίτι της Αριστεράς προς όφελος της κοινωνίας και της χώρας μας. «Εμπρός ΕΛΑΣ για την Ελλάδα, το δίκιο και την λευτεριά», για να θυμηθούμε και τον ύμνο του Εθνικού Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού.
- Δεν εντοπίζετε μια πολιτική παραδοξότητα, από την πλευρά του ΣΥΡΙΖΑ να επιδιώκεται μια συνεργασία με την ΕΛ.Α.Σ, ενώ ο Αλέξης Τσίπρας να δηλώνει ευθέως ότι δεν δέχεται συνεργασίες με οργανωμένα κόμματα και σχηματισμούς;
Εύλογο το ερώτημα, που δεν αναφέρεται σε ιστορικά πρωτόγνωρη πραγματικότητα. Θυμίζω ότι στη Βρετανία το Εργατικό Κόμμα συμπορεύεται σταθερά με το Συνεταιριστικό Κόμμα (CooperativeParty), χωρίς το δεύτερο να βάζει το όνομά του σε κοινή ταμπέλα, ούτε οι βουλευτές -μέλη που εκλέγει να διεκδικούν αυτοτελή παρουσία στη Βουλή. Η δε ΕΔΑ στη χώρα μας το 1964 δεν συγκρότησε ψηφοδέλτια σε πολλούς νομούς για να διευκολύνει την σαρωτική τελικά επικράτηση της Ένωσης Κέντρου, με ποσοστό 52%, για να φύγει η Δεξιά και το αστυνομικό κράτος. Θα έλεγα και παρακράτος, που είχε δολοφονήσει στις 22 Μαΐου 1963 τον Γρηγόρη Λαμπράκη.
Αν υπάρχει – και υπάρχει – ελπίδα επικράτησης της ΕΛΑΣ και απαλλαγής από τις πολιτικές Μητσοτάκη, οφείλει ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ να εργάζεται για το δυνάμωμά της, πολύ περισσότερο που μεταξύ μας υπάρχει ιδεολογική και προγραμματική συγγένεια. Η ΕΛΑΣ δεν είναι κεντρώο κόμμα, ο δε Τσίπρας είναι ο πρώτος αριστερός πρωθυπουργός στην πολιτική ιστορία της Ελλάδας, εδώ και διακόσια χρόνια. Θα ήταν λοιπόν αδιανόητο να του γυρίσουμε την πλάτη
- Ας πάρουμε μια κομβική πολιτική των κυβερνήσεων του Αλέξη Τσίπρα, τη Συμφωνία των Πρεσπών, κρίνετε πως αυτή η συμφωνία θα είναι στα υπέρ ή στα κατά της ΕΛ.Α.Σ;
Αναμφίβολα, με τεκμηριωμένες απαντήσεις στις ενστάσεις που εξακολουθούν να υπάρχουν, κυρίως από ακροδεξιά μορφώματα και «μακεδονομάχους». Είκοσι επτά ολόκληρα χρόνια, 1991-2018, κερδοσκοπούσαν συναισθηματικά και κυριολεκτικά με το σύνθημα «δεν αναγνωρίζουμε κράτος με το όνομα Μακεδονία ή παράγωγά του», ενώ μετά το 1992 και ιδιαίτερα μετά την Ενδιάμεση Συμφωνία του 1995, η εθνική γραμμή ήταν σύνθετη ονομασία με γεωγραφικό προσδιορισμό, για όλες τις χρήσεις, που πρώτη είχε εισηγηθεί η δική μας Αριστερά.
Δυστυχώς, ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ουραγός του Σαμαρά τούτη τη φορά, επέλεξε, μετά την συμφωνία των Πρεσπών, τον δρόμο του εθνικού διχασμού, υποστηρίζοντας συλλαλητήρια που περιέφερανβουκεφάλες και σάρισες, όχι πορτραίτα του Ρήγα Φεραίου. Θυμίζω ότι δύο ηγέτες διεθνώς, οι Ερντογάν και Πούτιν, τάχθηκαν πριν οκτώ χρόνια κατά της συμφωνίας των Πρεσπών, κάτι θα έπρεπε να λέει αυτό στους δικούς μας «υπερπατριώτες», όπως και το γεγονός ότι επτά πρωθυπουργοί προ Τσίπρα, οι Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, Ανδρέας Παπανδρέου, Κώστας Σημίτης, Κώστας Καραμανλής, Γιώργος Παπανδρέου, Λουκάς Παπαδήμος, Αντώνης Σαμαράς, δεν έλυσαν το Μακεδονικό, που επί σχεδόν τρεις δεκαετίες ακινητοποιούσε την ανάληψη πρωταγωνιστικού ρόλου της Ελλάδας στα Βαλκάνια.
- Τελικά δεν ασκείτε καμιά κριτική για Αλέξη Τσίπρα;
Φυσικά και έχω πολλές κριτικές, πρώτα-πρώτα για τις αυταπάτες που καλλιέργησε και ο ίδιος, ότι η αλλαγή του 2015 στην Ελλάδα θα μπορούσε να συνοδευτεί από μια μεγάλη αλλαγή και στην ΕΕ. Αυτό συνέβη εν μέρει στην Πορτογαλία και την Ισπανία, αλλά το ειδικό βάρος της Ελλάδας δεν είναι τέτοιο, ώστε να προκαλέσει γενικότερη ανατροπή και αλλαγή στην Ευρώπη. Μεγάλα επιτεύγματα Τσίπρα, ότι το 2018 βγήκαμε από τα μνημόνια, το δε 2019, άφησε στα δημόσια ταμεία 37 δισεκατομμύρια ευρώ, έχοντας ο ίδιος παραλάβει από τον Σαμαρά άδεια ταμεία.
