Πολύ ανησυχητικά είναι τα περιστατικά εγκληματικής βίας όπου πρωταγωνιστούν παιδιά σε βάρος άλλων παιδιών. Και, δυστυχώς, δεν μιλάμε μόνο για επεισόδια, αλλά για ανθρωποκτονίες. Πρόσφατη η είδηση που 17χρονος σκότωσε 15χρονο.
Τώρα, στην αποθέωση, έτσι διακηρύττουμε, του πολιτισμού και της τεχνολογίας, η αγριότητα και η βαρβαρότητα και η αναλγησία έχουν πάρει ανεξέλεγκτες διαστάσεις. Οι εξελίξεις είναι τρομακτικές και σε έκταση και σε ποιότητα. Τραβάμε με αφροσύνη τον δρόμο του χάους.
Αν αναζητήσουμε τα αίτια και τα αιτιατά της κοινωνικής παρακμής, θα διαπιστώσουμε ότι είναι πολυπαραγοντικά.
Ευθύνη έχουν τα άτομα, ως μονάδες και ως σύνολο, που εξανδραποδίζονται και αφηνιάζουν, παρασυρμένα σε έναν αυτοκαταστροφικό κατήφορο, οι οικογένειες, που διαλύονται, το σχολείο, που δεν μορφώνει, αλλά παραμορφώνει, η Πολιτεία, που αδιαφορεί, η Εκκλησία, που δεν καθοδηγεί, τα νοσηρά πρότυπα, που προβάλλονται, οι πνευματικές αξίες, που χάθηκαν, η πίστη, που παρέλυσε, και ο κατάλογος είναι μακρύς. Σπείραμε θύελλες και τώρα θερίζουμε καταιγίδες, κατά τη λαϊκή παροιμία.
Αυτό που πρέπει να μας απασχολεί είναι το μέλλον της νέας γενιάς, μέσα στις καινούργιες συνθήκες ζωής που έχουν διαμορφωθεί, με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και την τεχνητή νοημοσύνη να καθορίζουν, σχεδόν, τις ζωές των νέων.
Η αίσθηση και, το χειρότερο, η βίωση της ηθικής κατρακύλας, που σημαίνει απώλεια ανθρωπιστικών και ψυχικών αποθεμάτων και ανακλαστικών, όλο και περισσότερο εδραιώνονται.
Βέβαια να ξεκαθαριστεί ότι δεν είναι όλη η νεολαία σάπια, υπάρχουν τα υγιή κομμάτια της, μακριά από μας κάθε προσπάθεια ισοπέδωσης των πάντων.
Αλλά όσο δεν μπαίνουν οδοφράγματα σε αυτή τη λαίλαπα, όχι μόνο δεν αντιστρέφεται η κατάσταση, αλλά αποκτά ακόμη μεγαλύτερο χώρο.
Είναι επιτακτική ανάγκη να ξεφύγουν οι νέοι από την ανασφάλεια, την αγωνία και τον φόβο και να ξαναβρούν την κανονικότητα και τη χαρά.
Ας πάψουμε όλοι μας να δεχόμαστε αδιαμαρτύρητα τα ορατά, αλλά και τα αόρατα, σκιάχτρα που θέλουν να μας στραγγαλίσουν την καρδιά, την ευαισθησία, το δικαίωμα των νέων να είναι φυσιολογικοί άνθρωποι.
Δυστυχώς οι αλλαγές στις κοινωνικές και εκπαιδευτικές δομές ή στα πολιτικοοικονομικά πεπραγμένα, που κατά καιρούς επιχειρούνται, αγνοούν τον βασικό παράγοντα της ζωής που λέγεται άνθρωπος και κυρίως νεολαία. Δηλαδή πρόκειται για αλλαγές έξω από τους νέους, που αφήνουν ανέγγιχτο το μέσα τους.
Πολύ εύστοχα το λέει το τραγούδι του Νίκου Παπάζογλου: «Όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν…».
Ουσιαστικά τίποτα δεν αλλάζει, μια και ο άνθρωπος παραμένει ο ίδιος. Όλα τα άλλα αν αλλάξουν, τίποτα δεν αλλάζει, αν ο άνθρωπος δεν μεταβληθεί εσωτερικά.
Η σθεναρή αντίσταση των υγιών ανθρώπων και θεσμών είναι η θεραπεία για τη μερίδα εκείνη της κοινωνίας που καταρρέει και καταπίπτει κατακλυσμιαία.
Μια αντίδραση όχι σαν απλό κατάπλασμα με σκοπό την παροδική αντιμετώπιση των άρρωστων συμπτωμάτων, σαν οι πρώτες βοήθειες σε έναν περίγυρο που πάσχει και απειλείται θανάσιμα, αλλά με ασυμβίβαστο πόλεμο κατά του κακού, το οποίο έφτασε σε σημείο απροχώρητο και δεν υπάρχουν περιθώρια αναμονής και ανοχής και χρονοτριβής, και το γκρέμισμά του.
Ας γίνουν, όσοι μπορούν και θέλουν, γκρεμιστάδες, ξεριζωτές, πολέμιοι του κακού, όπου και να το συναντούν.
