Η Τουρκία δεν πρόκειται να ησυχάσει, να σταματήσει να προκαλεί.
Πολλοί αναρωτιούνται μέχρι πού θα τραβήξει το σχοινί.
- Tου Κώστα Δημ. Χρονόπουλου, Ιατρός
Μα είναι απλό: Μέχρι ο Τούρκος πρόεδρος να αρπάξει κάποιο νησί ώστε να δοξαστεί.
Δεν το μπορεί, δεν το ανέχεται έναντι του Κεμάλ Αττατούρκ να μειονεκτεί.
Κάτι πρέπει να κάνει ώστε να γράψει τη δική του ιστορία, προκειμένου ο Κεμάλ από τον Ταγίπ να επισκιαστεί.
Η Οθωμανική Αυτοκρατορία να αναστηθεί.
Κάποιος όμως πρέπει να πληρώσει το μάρμαρο/τον λογαριασμό για αυτό τον μεγαλεπήβολο σχεδιασμό τον επισφαλή.
Ο ηγέτης για τις ζοφερές συνέπειες του εγχειρήματος του αδιαφορεί.
Ήδη ο ανεξάρτητα ενορχηστρωμένος υποτακτικός τούρκικος Τύπος σαλπίζει και με ανθελληνικό παραλήρημα φανατίζει και απειλεί.
Οι δύο λαοί δεν μπορεί παρά να είναι εχθροί.
Μέχρι να βρεθεί η κατάλληλη στιγμή η βόμβα να εκραγεί.
Η Τουρκία ήταν, είναι και θα συνεχίσει να είναι χώρα εχθρική.
Το λέω, το γράφω, το ξαναγράφω, μήπως και κάποιος εξουσιαστής (μας)… ενδιαφερθεί (!).
Αντιλαμβάνομαι ότι οι -εκάστοτε- κυβερνώντες (και οι νυν) κάνουν ό,τι μπορούν προς την κατεύθυνση την ειρηνική.
Όμως αυτό δεν αρκεί.
Πιστεύουν αφελώς -τουλάχιστον αυτή η εντύπωση επικρατεί- πως με συνομιλίες, ανοχή, υπομονή, τελικά η τουρκική αδιαλλαξία και προκλητικότητα θα εκλείψει ή έστω θα μετριαστεί.
Πλανιέστε, αγαπητοί… αγαθοί. Απολύτως τίποτα (προς κατεύθυνση καταλλαγής) δεν πρόκειται ποτέ από πλευράς τουρκικής να συμβεί.
Όποιος μάλιστα μελέτησε την Ιστορία σε βάθος (όχι για να πάρει καλό βαθμό στην τάξη τη σχολική)
είμαι βέβαιος πως μαζί μου προσυπογράφει, συμφωνεί).
Άλλωστε, η χρόνια ανεκτικότητα η οποία από ελληνικής εξωτερικής πολιτικής (διαφόρων κυβερνήσεων) έχει επιδειχθεί,
απέτυχε η αχόρταγη γειτόνισσα να συμμορφωθεί.
Ήρθε η ώρα για διαφορετική, από μέρους μας τακτική.
Δεν παραθεωρώ, ούτε μηδενίζω, αντίθετα στηρίζω κάθε προσπάθεια θωράκισης της χώρας και κάθε επαφή διπλωματική.
Όμως υπάρχει και το «ως εδώ», φτάνει πια, τέρμα η ανοχή.
Εξάλλου υπάρχουν και όρια (τα οποία οι Τούρκοι έχουν υπερβεί) στην κάθε πρόσκληση και προσβολή.
Δεν νοείται -και δικαίως παρεξηγείται- να διενεργούν συνεχώς παραβιάσεις εκείνοι και εμείς να μένουμε ψύχραιμοι χωρίς έστω μια αντίδραση δυναμική
(πχ, κατάρριψη αεροπλάνου που παραβιάζει την επικράτεια την ελληνική).
Ο Ισραηλινός πρωθυπουργός από το επίσημο βήμα διεθνούς φόρουμ στηλίτευσε τη συνεχιζόμενη κατοχή της Κύπρου.
Και εμείς αναφερόμαστε μεν στο γεγονός, αλλά με φρασεολογία… χλιαρή.
Θα ήθελα πολύ να δω μια αντίδραση διαφορετική.
Μια ελληνοκυπριακή τοποθέτηση ώστε η αποχαυνωμένη διεθνής κοινότητα να αφυπνιστεί, να ταρακουνηθεί.
Οι ταγοί του Ελληνισμού -Ελλάδας και Κύπρου- μαζί με κάθε Έλληνα ομογενή να απαιτήσουν να τερματιστεί η κατοχή.
Είναι ανεπίτρεπτο, ντροπιαστικό, βολή χαριστική για το φιλότιμο και τη φιλοπατρία την ελληνική,
να ομιλεί κάθε τούρκικο θρασίμι και την αναγνώριση του ψευδοκράτους ανερυθρίαστα, από τη διεθνή κοινότητα, να το αναγνωρίσει να ζητεί.
Ανέμενα (όχι μια ευπρεπή/κυριλέ) από ελληνικής πλευράς πύρινη απάντηση να δοθεί.
Επιτέλους -εύκολο, αλλά θέλει… κότσια- να μάθουν οι ανιστόρητοι (και συμφεροντολόγοι) ταγοί και λαοί ποια είναι η διάθεση η τουρκική.
Να ερωτηθεί η διεθνής κοινότητα αν αναγνωρίζει και αν εγκρίνει αυτή την άθλια πολεμοκάπηλη και πολεμόχαρη τουρκική πρακτική.
Να τη ρωτήσουμε, αν γνωρίζει, από πού ξεκίνησαν οι πρόγονοι των Τούρκων και τη συγγένειά τους με τη μογγολική φυλή.
Και γιατί διά μαχαίρας, πυρός και σιδήρου οι διάφοροι Ούνοι, οι Αττίλες κοκ κατακτητές έφτασαν εκεί που είναι τώρα, αδίστακτοι, κατακτητικοί;
Να ρωτήσουμε τους «ειρηνόφιλους φίλους και συμμάχους» αν θυμούνται ποιοι φτάσανε κάποτε προ των πυλών της Βιέννης και αν ορέγονται το γεγονός στις Βρυξέλλες να επαναληφθεί.
Να τους ενημερώσουμε ότι ο εξισλαμισμός της Ευρώπης πρέπει να εμποδιστεί.
Ακόμη οι απόγονοί τους οι σημερινοί πρέπει να αφεθούν αχαλίνωτοι να νεκραναστήσουν την αυτοκρατορία την οθωμανική,
επειδή κάποιους θλιβερούς Ευρωπαίους συμφεροντολόγους ελκύει η τουρκική οικονομική συναλλαγή.
Λυπούμαι αλλά χάθηκε μια ακόμη ευκαιρία μοναδική.
Ο κος Ερντογάν -τώρα που απέκτησε επιστήθιο υπερατλαντικό φίλο, τον κο Τραμπ που τόσο τον συμπαθεί-
είναι περισσότερο από βέβαιο πως θα αποθρασυνθεί.
Τι περιμένουν οι δικοί μας; Τη φώτιση του Αλλάχ μήπως η άμετρη φιλοδοξία και ματαιοδοξία του Τούρκου προέδρου μετριαστεί;
Τόση και τέτοια αφέλεια καταντά πλέον επικίνδυνη, αυτοκαταστροφική για την πορεία μας την εθνική/ελληνική.
