Οι εκλογές στο ΚΙΝΑΛ, που επαναλαμβάνονται σήμερα για την ανάδειξη του νέου αρχηγού, σίγουρα είναι κάτι περισσότερο από ένα πολιτικό γεγονός μείζονος σημασίας. Η μεγάλη συμμετοχή κατά την πρώτη Κυριακή δείχνει ότι, ενδεχομένως, χωρίς βεβαίως να γνωρίζουμε ακόμη το τελικό αποτέλεσμα, παρότι δείχνει να είναι εμφανές, βρισκόμαστε μπροστά σε αλλαγές στον πολιτικό χάρτη. Κι αυτό με τη στάση που τήρησαν οι 270.000 πολίτες που πήγαν στην κάλπη την περασμένη Κυριακή, οι οποίοι έβαλαν πολύ ψηλά τον πήχη στον επόμενο πρόεδρο, που είναι υποχρεωμένος να τον υπερβεί αν θέλει να δικαιώσει την εντολή που ζήτησε και έλαβε.
Υπάρχει βεβαίως και μία άλλη παράμετρος, ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα, και αυτή αφορά τον μεγάλο όγκο συμμετεχόντων, που δεν προέρχεται μόνο από πρώην ψηφοφόρους που επαναπατρίζονται, απογοητευμένοι από την έκπτωση του ΣΥΡΙΖΑ. Είναι και άλλοι μέσα. Είναι και κεντρώοι που βρήκαν καταφυγή στον Μητσοτάκη, τον οποίο και ψήφισαν στις προηγούμενες εκλογές. Είναι και άνθρωποι που απείχαν επειδή δεν τους ταίριαζε το δίπολο των προηγούμενων εκλογών. Είναι και εκείνοι, οι πρώην ΠΑΣΟΚ, που γοητευμένοι από τον «αντιμνημονιακό» Τσίπρα ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ.
Όπως και να έχει, πάντως, η προσπάθεια για να αποκατασταθεί η τάξη πραγμάτων στον χώρο του Κέντρου και της Κεντροαριστεράς δεν θα τελειώσει με την πανηγυρική κατά τα φαινόμενα ανάδειξη του νέου αρχηγού στο Κίνημα Αλλαγής. Είναι νωρίς ακόμη για τέτοιου είδους συμπεράσματα. Όλα εξαρτώνται από το ποιος θα εκλεγεί και πώς θα κεφαλαιοποιήσει την πολιτική δυναμική που προσδίδει αυτός ο μεγάλος όγκος συμμετοχής. Ο οποίος μεγάλος όγκος το πρώτο μήνυμα που έστειλε ήταν: ανανέωση. Ο χώρος, οι χιλιάδες πολίτες που ψήφισαν την περασμένη Κυριακή, θέλει για το σημερινό ΚΙΝΑΛ-ΠΑΣΟΚ έναν νέο άνθρωπο, μια καινούργια φάτσα.
Τα αποτελέσματα αυτό που ανέδειξαν με κραυγαλέο τρόπο είναι ότι οι παλιοί «τα έφαγαν τα ψωμιά τους». Έκλεισε ο κύκλος τους. Ο κόσμος του ΠΑΣΟΚ είπε «γυρνάμε σελίδα». Κάτι άλλο που αναδείχθηκε επίσης την περασμένη Κυριακή, με τη μεγάλη συμμετοχή πολιτών, είναι ότι η εκλογική επιρροή του ΚΙΝΑΛ-ΠΑΣΟΚ είναι πολύ μεγαλύτερη από αυτήν που μετρούν οι έρευνες. Και ο αριθμός των εν δυνάμει ψηφοφόρων του είναι εξαιρετικά σημαντικός. Και αν υπάρχει ένα κεντρικό συμπέρασμα που εξάγεται από την κάλπη για την ηγεσία του Κινήματος Αλλαγής, αυτό συμπυκνώνεται στην παράφραση μιας διάσημης φράσης του Χαρίλαου Τρικούπη, που στην προκειμένη περίπτωση είναι ότι το ΠΑΣΟΚ «προώρισται να ζήσει και θα ζήσει». Επειδή, ωστόσο, στην πολιτική οι εξελίξεις δεν είναι ποτέ ευθύγραμμες, το πώς θα ζήσει το ΠΑΣΟΚ –και για την ακρίβεια αν θα αποκτήσει εκ νέου πρωταγωνιστικό ρόλο ή θα συνεχίσει να περιορίζεται σε ρόλο κομπάρσου στην πολιτική ζωή του τόπου– εξαρτάται εν πολλοίς από την ηγετική στόφα που θα επιδείξει ο νέος αρχηγός του.
Υπό αυτή την έννοια, εκείνος που θα κόψει πρώτος το νήμα καλείται να πάρει γενναίες πρωτοβουλίες, αφενός για να επιτύχει την ενότητα της Κεντροαριστεράς και αφετέρου για να προβάλλει αξιόπιστη εναλλακτική πρόταση εξουσίας. Κάτι που αδυνατεί να κάνει δυόμισι χρόνια τώρα το κόμμα που αναδείχθηκε τον Ιούλιο του 2019 στη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης.
Άλλωστε, μόνον όποιος εθελοτυφλεί μπορεί να παραγνωρίζει ότι η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ σπατάλησε τη μοναδική ευκαιρία που της δόθηκε, καθώς αποδείχθηκε ανίκανη να εκμεταλλευθεί την τύχη που επεφύλαξε η μνημονιακή κρίση σε ένα κόμμα της ριζοσπαστικής Αριστεράς, το οποίο δεν κατάφερε να καλύψει το κενό που βρήκε στον χώρο του Κέντρου. Το οποίο βεβαίως έχει φροντίσει να καλύψει σε ένα μεγάλο του ποσοστό ο Κυρ. Μητσοτάκης.
του Φώτη Σιούμπουρα
Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Παρασκήνιο
