Συντάκτης: ionistis
Το κόμμα «έφτιαξε» τον βουλευτή, ή, ο βουλευτής το κόμμα; Το ερώτημα στα πρότυπα του «η κότα έκανε το αυγό, ή, το αυγό την κότα» αφορά το Κοινοβούλιο και το αν οι βουλευτές πρέπει ή όχι να παραδίδουν τις έδρες τους, όταν «αποχωρούν» από κάποιο κόμμα. Οι ιδεολογίες δημιουργούν πολιτικές ομάδες, οι εκφραστές τους εντάσσονται στις πολιτικές ομάδες και έτσι «μπακαλίστικα» γίνονται κόμματα. Οι βουλευτές λοιπόν πρωτίστως, εκλέγονται με βάση την ιδεολογία τους και όχι με βάση την «φανέλα» (ο Μέσι είναι ο καλύτερος ποδοσφαιριστής στον κόσμο, όχι όμως και η ομάδα του). Άρα κατά την άποψή μου, η «έδρα» τους ανήκει. Κάτι όμως που δεν μπορεί να ισχύσει με τους βουλευτές Επικρατείας οι οποίοι επιλέγονται από το κόμμα και όχι από τον κόσμο και συνεπώς είναι «διορισμένοι υπάλληλοι»…
Ναύαρχε Αποστολάκη, αφιερωμένο!
«Habemus πρόεδρο» μπορούνε ήσυχοι να φωνάξουν οι ΣΥΡΙΖαίοι… Τι έγινε όμως πίσω από τις κλειστές πόρτες της Κουμουνδούρου και δεν φτάσαμε στην δεύτερη Κυριακή; Τα παρακάτω μπορεί να είναι προϊόν μυθοπλασίας, αλλά μπορεί και όχι…
Σε έναν ιδανικό κόσμο με πολιτική παιδεία, η επιλογή Φάμελλου στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ θα ήταν η πλέον συνετή και αναμενόμενη. Και αυτό διότι είναι θεσμικός, πολύπειρος, ήπιων τόνων και μπορεί να «ενώσει» ότι έχει απομείνει από την πρώην αξιωματική αντιπολίτευση. Όμως ούτε σε ιδανικό κόσμο ούτε οι ψηφοφόροι (τουλάχιστον του ΣΥΡΙΖΑ) έχει πολιτική παιδεία. Έτσι η χλιαρή ψήφος -70.000 δεν το λες και επιτυχία- ήταν μια «τιμωρία» στον Παύλο Πολάκη ο οποίος είναι άκρως συγκρουσιακός, κάποιες φορές «ακραίος» και σίγουρα ευθύνεται κατά ένα μεγάλο ποσοστό για την αποτυχία Κασσελάκη! Ήταν λοιπόν μια ψήφος «διαμαρτυρίας» όπως το ’15 και το ’19…
Όπως και να έχει η επόμενη μέρα «ουδέν κακόν αμιγές καλού»!
Είναι αξίωμα και όχι θεώρημα ότι σε κάποιες κατηγορίες «εργαζομένων» το ευρύτερο καλό θα έπρεπε να ξεπερνά τα στενά πλαίσιο του «εγώ». Κάποιοι το καταλαβαίνουν και κάποιοι άλλοι -διαχρονικά- το αγνοούν με αποτέλεσμα να παίζουν στα ζάρια αυτό το «ευρύτερο καλό».
Όλα τα παραπάνω θα έπρεπε να είχαν μεγαλύτερη αξία για έναν πρώην πρωθυπουργό, ο οποίος οφείλει να επιλέγει διπλά προσεκτικά τις λέξεις του, όταν αυτές είναι σε «δημόσια θέα». Ο κύριος Σαμαράς, αν και με βεβαρημένο παρελθόν επέλεξε να «παίξει» ένα προσωπικό παιχνίδι, για άγνωστο λόγο και με άγνωστο σκοπό. Και εν τέλει, το μόνο που κατάφερε είναι να θυμίσει στους πολίτες την… διαδρομή του και όλοι να αναρωτιούνται «τι θέλει από τη ζωή του»!
Διότι το μόνο βέβαιο είναι ότι δεν ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για τη ζωή των… άλλων!
«Το χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου»! Αυτό ήταν για τον ΣΥΡΙΖΑ (αλλά και την ευρύτερη Αριστερά) το Σαββατοκύριακο που πέρασε με μοναδικό πρωταγωνιστή τα έκτροπα. Εικόνες ντροπής και μια «αυλαία» που κάθε άλλο παρά τιμά την ιστορία τόσο του ΣΥΡΙΖΑ όσο και της Αριστεράς γενικότερα. Η «επόμενη μέρα» είχε να κάνει με τον τίτλο της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Σοβαρά τώρα; Συζητάνε για τον τίτλο και χάνουν τον ρόλο; Διότι η αξιωματική αντιπολίτευση είναι «ρόλος» και όχι τίτλος. Και όπως έχουν δείξει μέχρι τώρα -δυστυχώς- κανείς δεν μπορεί να υπηρετήσει. Και αυτό δεν είναι κακό για τον «ρόλο» αλλά για την δημοκρατία!
Αυτό που θα διαβάσετε παρακάτω είναι το σίκουελ του «Το τηλεφώνημα, οι καραμπόλες και το όνομα «βόμβα» για την Προεδρία!» και φυσικά (όπως και το προηγούμενο) θα μπορούσε να είναι ένα «σενάριο»… Θα μπορούσε να είναι προϊόν μυθοπλασίας, θα μπορούσε να είναι αυτό που γράφουν στους τίτλους τέλους στις ταινίες: «Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα ή γεγονότα είναι εντελώς τυχαία…»! Μήπως όμως δεν είναι τίποτα από τα παραπάνω;
Αν η κυρία Τζάκρη δεν ήταν παντρεμένη και θέλαμε να λειτουργήσουμε με όρους «κιτρινίλας», θα μπορούσαμε πολύ εύκολα να τραγουδήσουμε εν χορώ το αξέχαστο άσμα της Λίτσας Διαμάντη «εδώ υπάρχει ένας έρωτας μεγάλος» διότι δεν εξηγείται αλλιώς η -σε σημείο μουσουλμανικού φανατισμού- προσήλωσή της στον εκδιωχθέντα Στέφανο Κασσελάκη…
Οι εσωκομματικές εκλογές στο ΠΑΣΟΚ έριξαν «αυλαία» με νικητή τον Νίκο Ανδρουλάκη. Βάζοντας έναν εύκολο τίτλο τα μπορούσα να πω «μια από τα ίδια»… Οι ειδικοί θα αναλύσουν πολύπλοκα το αποτέλεσμα (άλλωστε γι’ αυτό πληρώνονται). Μήπως όμως, η εξήγηση θα μπορούσε να είναι πολύ απλή;
Ο Χάρης Δούκας αν και ιδιαίτερα συμπαθής είναι πολύ νέος στην πολιτική και έχει ήδη ένα καρπούζι κάτω από τη μια μασχάλη και μάλιστα πολύ «βαρύ»! Η Άννα Διαμαντοπούλου έλειπε για καιρό από την «αγκαλιά» του ΠΑΣΟΚ ή έτσι θεωρούν οι ψηφοφόροι… και ο Παύλος Γερουλάνος είναι πολύ καλός για να ηγηθεί της παράταξης που λειτουργεί -εν πολλοίς- με όρους «όχλου». Και κάπως έτσι ο πρόεδρος Νίκος είναι και πάλι στο «τιμόνι»… Θα του γίνουν μάθημα τα μηνύματα; Θα δείξει…
Δεν ξέρω πως και γιατί, όμως ο Στέφανος Κασσελάκης μου θύμισε έντονα τον ανεκδιήγητο Αρτέμη Σώρρα, ο οποίος θα έσωζε την Ελλάδα… Με μια μικρή διαφορά όμως: Ο ένας ήθελε να σώσει την Ελλάδα, ο άλλος την Αριστερά και τον ΣΥΡΙΖΑ!
Αυτό που θα διαβάσετε παρακάτω θα μπορούσε να είναι ένα «σενάριο»… Θα μπορούσε να είναι προϊόν μυθοπλασίας, θα μπορούσε να είναι αυτό που γράφουν στους τίτλους τέλους στις ταινίες: «Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα ή γεγονότα είναι εντελώς τυχαία…»! Μήπως όμως δεν είναι τίποτα από τα παραπάνω;
Ξεκίνησαν οι «διαπραγματεύσεις» για τον 2ο γύρο… Τι δίνουν και τι ζητάνε οι δύο «μονομάχοι» από τους συνυποψηφίους τους;
Ο Πολάκης που όλοι «αγαπήσαμε» επανήλθε δριμύτερος…
Κατά πάσα πιθανότητα σήμερα θα δούμε το περιβόητο βιντεάκι την ώρα που θα συνεδριάζει η Πολιτική γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ! Τυχαίο; Δε νομίζω…
Σίριαλ έχει γίνει τόσο το βίντεο όσο και η υποψηφιότητα Κασσελάκη. Όμως -μπορεί να θεωρεί δεδομένη τη νίκη του- καλού κακού συναντήθηκε με μεγαλοπαράγοντα της τηλεόρασης… Κρατείστε το αυτό!
Παρακολουθώ με συνέπεια (και ψυχραιμία) τις εμφανίσεις αλλά και τις τοποθετήσεις των υποψηφίων για την ηγεσία τόσο του ΠΑΣΟΚ όσο και του ΣΥΡΙΖΑ. Χαμηλοί τόνοι, πολιτικός πολιτισμός και «ουτοπικά οράματα». Και όλα αυτά είναι θεμιτά και αναμενόμενα μια και σημασία δεν έχει τι μπορούν να κάνουν αλλά τι θέλει να ακούσει ο εν δυνάμει «οπαδός».
Δύο όμως είναι τα στοιχεία που λίγοι συνυπολογίζουν στην απόφασή τους:
Πρώτον ότι όλοι ανεξαιρέτως προβάλουν τον στόχο «να νικήσουν τον Μητσοτάκη» και όχι να κάνουν κάτι καλύτερο για την χώρα τους και δεύτερον -θα χρειαστεί να «καταθέσω» μια παροιμία- πως «ο γάιδαρος όσο και αν μεγαλώσει, περπατησιά δεν αλλάζει».
Αν συνυπολογίζαμε αυτά τα δύο, τότε σίγουρα δεν θα χρειαζόταν καμία τοποθέτηση από κανέναν υποψήφιο, διότι απλά όλοι έχουν δώσει τα «δείγματα γραφής» που χρειαζόμαστε οπότε οποιαδήποτε «μεταμόρφωση» είναι fake news!
Ήταν 24 Σεπτεμβρίου 2023, ένας χρόνος ακριβώς, από την ημέρα (25 Σεπτεμβρίου) που ο Στέφανος πήρε τα κλειδιά της Κουμουνδούρου και κανείς δεν φανταζόταν τι θα ζούσαμε στη συνέχεια.
Τα ζύγισε, έκανε «ταμείο» και αποφάσισε να διεκδικήσει (ξανά) το κόμμα
Αποκαλύψεις βόμβα για τον έκπτωτο από τον πρώην γενικό διευθυντή του κόμματος, Θύμιο Γεωργόπουλο
«Δρυός πεσούσης πας ανήρ ξυλεύεται» (Όταν πέσει η βελανιδιά, όλοι τρέχουν να μαζέψουν ξύλα) έλεγαν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι Το σίριαλ «κακοποίηση» στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ ξεκίνησε όταν η Κατερίνα Νοτοπούλου σε συνέντευξή της, είπε πως είχε κακοποιηθεί λεκτικά (και με γραπτές αποδείξεις) από τον έκπτωτο πρόεδρο Κασσελάκη, για να διευκρινίσει λίγο αργότερα (και μετά από τον χαμό που έγινε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης) πως αναφερόταν σε «πολιτική κακοποίηση». Και αυτό θα μπορούσε να μείνει εκεί και να ξεχαστεί όπως τόσα άλλα, εάν ο Γιάννης Ραγκούσης, δεν το πήγαινε ένα βήμα παρακάτω λέγοντας σε συνέντευξή του: «Όχι μόνο πιστεύω την…
Στην Ιταλία βρίσκεται αυτές τις ημέρες μαζί με τον σύζυγό του, ο Στέφανος Κασσελάκης