Η ανακοίνωση των αποτελεσμάτων των Πανελλαδικών εξετάσεων αποτελεί παραδοσιακά ένα από τα πιο φορτισμένα ορόσημα της ελληνικής κοινωνίας. Για μερικές ημέρες, η χώρα κινείται στο πού θα κυμανθούν οι βάσεις, στη συγκέντρωση μορίων και για τους πιο «ειδικούς» των στατιστικών. Στα σπίτια των υποψηφίων, τα συναισθήματα εναλλάσσονται με κινηματογραφική ταχύτητα. Για άλλους η στιγμή αυτή φέρνει δικαίωση και χαρά, για άλλους προβληματισμό και για άλλους τη βαθιά λύπη μιας προσδοκίας που διαψεύστηκε. Πίσω όμως από τα νούμερα και τις οθόνες των αποτελεσμάτων, υπάρχει μια κοινή, αδιαμφισβήτητη αλήθεια: Όλοι οι μαθητές έδωσαν έναν σκληρό, επίπονο και αξιοπρεπή αγώνα.
- του Στρατή Κοκκινέλλη, Φιλόλογος – δημοσιογράφος
Οι Πανελλήνιες, στην πραγματικότητα, δεν είναι το τέλος του κόσμου, ούτε η μοναδική σφραγίδα της επιτυχίας. Είναι απλά η φυσική συνέχεια της ανήλικης ζωής μας και η επίσημη αφετηρία της ενήλικης. Ή, για να είμαστε πιο ακριβείς, η αφετηρία μίας από τις πολλές εναλλακτικές διαδρομές που προσφέρει η ενήλικη ζωή. Το εκπαιδευτικό μας σύστημα έχει την τάση να παρουσιάζει αυτές τις εξετάσεις ως μια ισόβια καταδίκη ή μια οριστική αποθέωση. Αυτός ο μύθος, όμως, καταρρίπτεται καθημερινά από την ίδια την εξέλιξη των ανθρώπων που διαπρέπουν σε πεδία που ποτέ δεν είχαν φανταστεί στα δεκαοκτώ τους χρόνια.
Το πραγματικό ζητούμενο της επόμενης ημέρας δεν είναι το κύρος μιας πανεπιστημιακής σχολής που επιβλήθηκε από κοινωνικά στερεότυπα ή οικογενειακές προσδοκίες. Η ουσία βρίσκεται στην προσωπική αναζήτηση. Σημασία έχει να ασχοληθούμε με κάτι που πραγματικά μας ενδιαφέρει, κάτι που ξυπνά την περιέργειά μας και μας κινητοποιεί. Η επιτυχία σε βάθος χρόνου δεν εξασφαλίζεται από έναν καλό βαθμό τον Ιούνιο, αλλά από την απόφαση να επενδύσουμε χρόνο, κόπο και καθαρή διάθεση σε αυτό που επιλέγουμε να σπουδάσουμε ή να εξασκήσουμε ως επάγγελμα.
Από εδώ και πέρα ξεκινάνε όλα. Ο χάρτης της ζωής των νέων παιδιών είναι ακόμα λευκός και οι Πανελλαδικές ήταν απλώς η πρώτη, αναγνωριστική πινελιά. Το μηχανογραφικό δελτίο που καλούνται τώρα να συμπληρώσουν δεν είναι μια τυπική διαδικασία, αλλά η πρώτη τους αυτόνομη, ενήλικη απόφαση. Γι’ αυτό και το πιο σημαντικό μήνυμα που οφείλουμε να τους στείλουμε είναι να επιλέξουν αυτό που πραγματικά θέλουν οι ίδιοι. Να ακούσουν τις δικές τους κλίσεις και όχι τον θόρυβο των γύρω τους.
Καλή τύχη, παιδιά. Είτε το αποτέλεσμα ήταν αυτό που ονειρευτήκατε είτε όχι, να θυμάστε ότι η ζωή δεν χωράει σε τέσσερα γραπτά δοκίμια. Οι ευκαιρίες αναγεννώνται για όσους έχουν το πείσμα να τις αναζητήσουν. Το ταξίδι τώρα αρχίζει και οι πραγματικές εξετάσεις, αυτές που έχουν το μεγαλύτερο ενδιαφέρον, δίνονται έξω από τις σχολικές αίθουσες, στους δρόμους της δημιουργίας και της προσωπικής ελευθερίας.
