Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ, επικοινωνιολόγου – συγγραφέα Οδηγών Πολιτικής Αυτοβελτίωσης
Υπάρχει ένα λάθος που η πολιτική δεν συγχωρεί ποτέ.
Να αποφασίσεις μόνος σου ποιος είναι ο αντίπαλός σου και πόσο εύκολος θα είναι.
Το βλέπουμε σε κάθε εκλογική αναμέτρηση, πρώην και επόμενη!
Ο “ισχυρός” υποψήφιος κοιτάζει τον απέναντι, τον μετράει με τα δικά του κριτήρια, και καταλήγει σε ένα επικίνδυνο συμπέρασμα. “Αυτόν θέλω, δεν με απειλεί.Τον έχω”!
Ο Γολιάθ έκανε ακριβώς αυτό το λάθος. Κοίταξε έναν βοσκό με σφεντόνα και είδε μόνο το μέγεθός του απέναντι στο δικό του. Δεν είδε την ακρίβεια.
Δεν είδε την αποφασιστικότητα.
Δεν είδε ότι ο αντίπαλος δεν παίζει με τους δικούς σου κανόνες,παίζει με τους δικούς του.
Αυτό είναι το πρότυπο που επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά στην πολιτική.
Μια εμβληματική φράση που περιγράφει
κάθε δύσκολο αγώνα και αποδίδεται στον Μ. Γκάντι.
Πρώτα σε αγνοούν γιατί δεν σε θεωρούν σοβαρή απειλή.
Μετά σε χλευάζουν, γιατί άρχισες να ενοχλείς.
Και στο τέλος, όταν πια είναι αργά, σε πολεμούν αλλά τότε έχεις ήδη κερδίσει το έδαφος που χρειαζόσουν και τελικά τους νικάς..
Ο έμπειρος πολιτικός δεν διαλέγει τον αντίπαλό του.
Τον σέβεται εκ των προτέρων, ανεξαρτήτως εντυπώσεων, δημοσκοπήσεων ή ιστορικού. Γιατί η υποτίμηση δεν είναι σημάδι αυτοπεποίθησης,είναι σημάδι επικίνδυνης άγνοιας.
Ο αντίπαλος που φαίνεται “εύκολος” σήμερα, μπορεί να είναι αυτός που θα αλλάξει το σκηνικό αύριο, ακριβώς επειδή κανείς δεν τον πήρε στα σοβαρά εγκαίρως.
Η ιστορία της πολιτικής είναι γεμάτη Γολιάθ που έπεσαν όχι επειδή ήταν αδύναμοι, αλλά επειδή θεώρησαν δεδομένη τη νίκη.
Και είναι γεμάτη Δαβίδ που κέρδισαν όχι με τη δύναμη, αλλά με τη στρατηγική, την υπομονή, και την ικανότητα να αξιοποιήσουν την υπεροψία του αντιπάλου τους.
Η υποτίμηση, στην πολιτική, δεν είναι απλώς λάθος. Είναι το πιο ακριβό λάθος.
Γιατί δίνει στον αντίπαλό σου το πολυτιμότερο δώρο.
Τον χρόνο να σε ξεπεράσει, χωρίς καν να το καταλάβεις.
