Συνηθίσαμε στα «Βατερλώ» της κυβέρνησης σε κάθε κρίση, στεγαστική, πολιτική, ακρίβειας, υγείας, κράτους δικαίου και ασφάλειας πολιτών και περιουσιών και άλλες.
Συνηθίσαμε να ακούμε για τη μάστιγα της κερδοσκοπίας και μάλιστα αχαλίνωτης, την έλλειψη του κοινωνικού κράτους, την ανεξέλεγκτη πολιτική του Airbnb καθώς και τους μισθούς Βουλγαρίας, που δεν φτάνουν ποτέ για να περάσει ένα νοικοκυριό τον μισό μήνα.
Συνηθίσαμε να ακούμε για μικρά καλάθια και χαμηλές προσδοκίες της κυβέρνησης στη ΔΕΘ από την αντιπολίτευση και για στοχευμένα μέτρα στήριξης της οικογένειας από την κυβέρνηση.
Συνηθίσαμε στην παντελή απουσία ενός ισχυρού αντιπάλου, με αποτέλεσμα το κυβερνών κόμμα να εμφανίζεται ως κυρίαρχος στο πολιτικό σκηνικό και, παρά τα πάσης φύσεως ανοιχτά θέματα της κοινωνίας, η φθορά του να είναι μικρότερη από την αδυναμία των αντιπάλων του.
Συνηθίσαμε να ακούμε για την εικόνα του λεγόμενου «επιτελικού κράτους», το οποίο, όταν χρειάστηκε, απέτυχε να αντιμετωπίσει τις κάθε είδους φυσικές καταστροφές, πλημμύρες, πυρκαγιές, τραγωδίες και άλλα φοβερά πλήγματα. Και πάντα, η ίδια εικόνα της επανεκκίνησης των κυβερνητικών οργάνων, με διαγγέλματα ή από το βήμα της ΔΕΘ κάθε χρόνο.
Συνηθίσαμε να ζούμε με την πεποίθηση ότι τα προβλήματά μας δεν λύνονται και πρέπει να ζήσουμε με αυτά. Δεν περιμένουμε ούτε τον από μηχανής θεό ούτε από τον από μηχανής άνθρωπο. Δεν εμπιστευόμαστε αυτούς που είναι εξουσιοδοτημένοι να τα λύσουν και ιδιαίτερα όσους ψηφίζουμε για να τα λύσουν. Απογοήτευση μετά την προσδοκία.
Συνηθίσαμε στη φιλονικία με την κοινή λογική μέσα από τα social media, πολιτικών και πολιτών, για κάθε είδους πρόβλημα που καλούμαστε να λύσουμε. Ακόμη και αν το punic button σώζει ζωές και αν το 112 σημαίνει «εκκενώστε τη χώρα». Άχαρες αναρτήσεις από ανίδεους που κάνουν τους ειδικούς.
Συνηθίσαμε στην απομυθοποίηση λέξεων, φράσεων, αξιών, εικόνων της πραγματικής ζωής και του κόσμου που ζούμε, με τον κόσμο των social media, που καθρεφτιζόμαστε. Απομυθοποίηση ακόμη και πολλών ιστορικών προσώπων. Μία νέα κουλτούρα, η λεγόμενη «woke κουλτούρα», κυριαρχεί στα media, παραδοσιακά και νέα.
Συνηθίσαμε να συμβιβαζόμαστε στο «λίγο» των διακοπών, στην πολιτική φτώχεια, στην απουσία σχεδίων για το αύριο, το δικό μας και των παιδιών μας.
Συνηθίσαμε σε μία καθημερινή θλίψη διαρκείας, ξεχνώντας την ιστορική ρήση «το γαρ πολύ της θλίψεως γεννά παραφροσύνη».
Συνηθίσαμε στην πολιτική Σαμσών, από τους πολιτικούς, την πολιτική «αποθανέτω η ψυχή μου μετά των αλλοφύλων».
Συνηθίσαμε να βλέπουμε αντισυστημικούς πολιτικούς να μπαίνουν με την πρώτη ευκαιρία στο σύστημα, για να εισπράξουν, με τη σειρά τους, αναπτυξιακό μέρισμα όπως η ελίτ και οι ολιγάρχες!
Αλήθεια, θα έχουν άδικο οι πολίτες να γυρίζουν την πλάτη τους στη θέα πολιτικών;
Μήπως είναι μια νέα μορφή ήρεμης διαμαρτυρίας, στο πολιτικό προσωπικό της χώρας;
του Θανάση Παπαμιχαήλ
Eπικοινωνιολόγος, συγγραφέας Οδηγών Πολιτικής Αυτοβελτίωσης (Σ.Ο.Π.Α.)
