O πρώτος γύρος της εκλογής προέδρου στο ΠΑΣΟΚ προσφέρεται για ορισμένα συμπεράσματα. Ένα από αυτά είναι ότι η σημερινή ηγεσία του κόμματος επαναβεβαίωσε μεν την πρωτοκαθεδρία της, αλλά με μια επίδοση που αποτελεί μήνυμα προς την ίδια. Το 30%, με πιο απλά λόγια, δεν συνιστά σε καμία περίπτωση «ρεύμα». Αντίθετα, υποδηλώνει τη δυσπιστία της εκλογικής βάσης σε μια σειρά από ζητήματα που ξεκινούν από τη λειτουργία και φθάνουν έως την ηγετική ομάδα και τη φυσιογνωμία του κόμματος.
Είναι εξίσου αλήθεια ότι κανένας από τους εσωκομματικούς αντιπάλους δεν ανέπτυξε κάποια αξιοσημείωτη δυναμική πλην του Χάρη Δούκα, ο οποίος όμως οδεύει προς την τελική αναμέτρηση με μια χαμηλή πτήση στην πρωτεύουσα, όπου εξελέγη δήμαρχος προ εξαμήνου.
Είναι σημαντική ως προς αυτό η «διαφορά φάσης» που καταγράφηκε ανάμεσα στις εκλογικές προτιμήσεις της περιφέρειας και των μεγάλων αστικών κέντρων, στην οποία μπορεί να προσδώσει κανείς πέρα από πολιτικά και άλλα χαρακτηριστικά. Οι πλέον των «κεντρώων», Γερουλάνος και Διαμαντοπούλου, πριμοδοτήθηκαν στην Αθήνα, αντίθετα με τους Ανδρουλάκη και Δούκα που εμφανίστηκαν ισχυρότεροι εκτός Αττικής.
Το πιο αισιόδοξο μήνυμα προήλθε εντέλει από την αυξημένη συμμετοχή, η οποία ξεπέρασε τις 300.000 και μαρτυρά το ενδιαφέρον των πολιτών για τον χώρο του Κέντρου. Μένει να φανεί εάν αυτή η συμμετοχή θα μεταφραστεί σε ένα δυναμικό ρεύμα αντίδρασης προς την κυβέρνηση. Η απάντηση θα κριθεί και από τη συμμετοχή στον δεύτερο γύρο της ερχόμενης Κυριακής, από τον οποίο θα αναδειχθεί και η νέα ηγεσία του ΠΑΣΟΚ.
Όποια πάντως και αν είναι η τελική έκβαση αυτής της αναμέτρησης, το ερώτημα που τίθεται συνεκδοχικά είναι κατά πόσον θα πρέπει να αναμένεται μία έκπληξη για τους ευρύτερους πολιτικούς συσχετισμούς στη συνέχεια της πολιτικής περιόδου. Απομένουν οι προσδοκίες, αφού οι προβλέψεις γενικά αντενδείκνυνται στην πολιτική.
του Φώτη Σιούμπουρα
