Ο άλλοτε ΣΥΡΙΖΑ, τόπος συνάντησης «των ιστορικών ρευμάτων της Αριστεράς, των κομμουνιστών και των σοσιαλιστών, με τους δημοκρατικούς πολίτες του προοδευτικού Κέντρου», σήμερα δεν υπάρχει, υποστηρίζει στην «Political» η πρώην βουλευτής Καστοριάς και υφυπουργός σε κυβερνήσεις, ΣΥΡΙΖΑ Ολυμπία Τελιγιορίδου.
στον
Γιάννη Σπ. Παργινό
Θεωρεί πως ο «όλος» ΣΥΡΙΖΑ, που έδωσε τη μάχη το 2023, «αντί να κινητοποιηθεί για να εκφραστεί ο λαϊκός παράγοντας, άφησε στη ΝΔ πεδίον δόξης λαμπρόν και στάθηκε κατώτερος των περιστάσεων». Στην παρούσα πολιτική συγκυρία υποστηρίζει ότι «χρειάζονται η ενίσχυση μιας προοδευτικής πρότασης με δημοκρατικές διαδικασίες, η εφαρμογή φιλολαϊκών πολιτικών και η ανεξάρτητη περήφανη εξωτερική πολιτική».
Στο ερώτημα ποιος μπορεί να συσπειρώσει τις προοδευτικές δυνάμεις, ΠΑΣΟΚ ή ΕΛΑΣ, απαντά πως «η ιστορική εμπειρία λέει πως όποιος αγωνίζεται με διαδικασίες διεύρυνσης χωρίς αποκλεισμούς και ρεβανσισμούς, με δημοκρατικό διάλογο και ολοκληρωμένες προτάσεις που δίνουν προοδευτικές απαντήσεις στα προβλήματα της κοινωνίας, ανεξάρτητα από τη στιγμιαία δημοσκοπική εικόνα», αυτός θα είναι και ο νικητής.
■ Πρώην ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, πρώην υφυπουργός σε κυβερνήσεις ΣΥΡΙΖΑ και νυν ανεξάρτητη. Πώς θα περιγράφατε την κατάσταση στην ευρύτερη Κεντροαριστερά και πώς θα ερμηνεύατε τον κατακερματισμό της;
Το τελευταίο διάστημα έχει καταδειχθεί ένας πρωτοφανής κατακερματισμός του χώρου της Κεντροαριστεράς, που άλλαξε το γνωστό μέχρι πριν από λίγα χρόνια κομματικό πεδίο στη χώρα μας. Η διάλυση κυρίως του ΣΥΡΙΖΑ οδήγησε σε πληθώρα κομμάτων μετά από έντονες εσωτερικές διεργασίες, που δυστυχώς όμως δεν έγιναν στη βάση ιδεολογικών αναφορών ή πολιτικών προτεραιοτήτων αλλά στη βάση προσωπικών ανταγωνισμών και φιλοδοξιών.
Αντί να αναλύσουμε τα νέα δεδομένα και να σχεδιάσουμε όλοι μαζί μια εναλλακτική πρόταση απέναντι στη δυστοπική πραγματικότητα που βιώνουν ο τόπος μας και ο λαός μας από τη διακυβέρνηση της ΝΔ, εγκλωβιστήκαμε στο σύνδρομο της εσωκομματικής εσωστρέφειας και φαγωμάρας. Προσωπικές στρατηγικές, αποκλεισμοί προσώπων και απαξίωση συντρόφων οδήγησαν στη διάλυση της κομματικής συνοχής και σε αναπόφευκτες φυγόκεντρες τάσεις με κατάληξη τη δημιουργία νέων κομμάτων, που έχουν όμως ως κοινό παρονομαστή την αδυναμία της αποτελεσματικής έκφρασης των πολιτών που μας ακολουθούσαν και μας στήριζαν το προηγούμενο διάστημα.
Η κατάσταση αυτή μας απομάκρυνε από τον στόχο που όφειλε να έχει ένας προοδευτικός και δημοκρατικός πολιτικός σχηματισμός που θέλει να εξυπηρετεί και να εκφράζει τους πολίτες και όχι τον δικό του μικρόκοσμο. Οι πολίτες πιστεύω πως με το δίκιο τους παρακολούθησαν όλη αυτή την αυτοκατάργηση με σκεπτικισμό και
καχυποψία. Δυστυχώς, ο «όλος» ΣΥΡΙΖΑ, που έδωσε τη μάχη το 2023, αντί να κινητοποιηθεί για να εκφραστεί ο λαϊκός παράγοντας, άφησε στη ΝΔ πεδίον δόξης λαμπρόν και στάθηκε κατώτερος των περιστάσεων.
■ Τι κατά τη γνώμη σας πρέπει να γίνει για να σχηματιστεί ένας δεύτερος πόλος διακυβέρνησης και με ποιο αφήγημα-πρόταγμα;
Απέναντι στην κυβέρνηση της ΝΔ που εξυπηρετεί τους λίγους και εκλεκτούς με την οικονομική της πολιτική, που απομυζά οικονομικά τη μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία με την αισχροκέρδεια και την ακρίβεια, που αναβιώνει το παρακράτος με τις υποκλοπές, που εξαρτά τη χώρα από ξένα γεωπολιτικά συμφέροντα, χρειάζεται η ενίσχυση μιας προοδευτικής πρότασης με δημοκρατικές διαδικασίες, εφαρμογή φιλολαϊκών πολιτικών και ανεξάρτητη περήφανη εξωτερική πολιτική.
Για να επιτευχθεί αυτό, χρειάζεται μία νέα σχέση εμπιστοσύνης ανάμεσα στον κοινωνικό και τον πολιτικό χώρο της Κεντροαριστεράς. Το ιστορικό παράδοξο της σαλαμοποίησης της δημοκρατικής παράταξης δεν μπορεί να αντιμετωπίσει κατάματα την πραγματικότητα και αυτό θα έπρεπε να το λάβουν υπόψη τους όσοι
το επιδίωξαν.
Το 2026 πιστεύω πως θα είναι μια χρονιά πολιτικό ορόσημο για τη χώρα μας. Ο καθένας και η καθεμιά από εμάς, κρατώντας το νήμα που μας συνδέει με τις δημοκρατικές παραδόσεις του λαού μας, πρέπει χωρίς παλιές απογοητεύσεις, χωρίς προκαταλήψεις και χωρίς δογματισμό να συμβάλλουμε στην ανασύνθεση της μεγάλης
κοινωνικής προοδευτικής πλειοψηφίας που πάντα υπήρξε η κινητήρια δύναμη κάθε θετικής Αλλαγής στην πατρίδα μας.
Έχουμε χρέος να στηρίξουμε τη δημοκρατική παράταξη για να σταματήσει η συντριβή της κοινωνικής πλειοψηφίας από τη φτώχια, την ακρίβεια, την ερήμωση ολόκληρων περιφερειών. Δεν μας αξίζουν η απάτη των «φιλοδωρημάτων» και ο εμπαιγμός των ανεκπλήρωτων υποσχέσεων. Ας διαλέξουμε τον δρόμο της συστράτευσης σε μια νέα μεγάλη κοινωνική συμμαχία που αξίζει η Ελλάδα.
■ Από τους πολιτικούς σχηματισμούς (ΠΑΣΟΚ – ΕΛΑΣ) ποιος θα μπορούσε να προκαλέσει πολιτικά κεντρομόλες δυνάμειςκαι να δημιουργήσει έναν δεύτερο πολιτικό πόλο εναλλακτικής διακυβέρνησης απέναντι στη Νέα Δημοκρατία;
Η ιστορική εμπειρία λέει πως όποιος αγωνίζεται με διαδικασίες διεύρυνσης χωρίς αποκλεισμούς και ρεβανσισμούς, με δημοκρατικό διάλογο και ολοκληρωμένες προτάσεις που δίνουν προοδευτικές απαντήσεις στα προβλήματα της κοινωνίας, ανεξάρτητα από τη στιγμιαία δημοσκοπική εικόνα, στο τέλος νικά.
■ Διατηρώντας όλα τα κόμματα την οργανωτική τους αυτονομία, θα μπορούσε να υπάρξει κάποια μορφή συνεργασίας στην ευρύτερη Κεντροαριστερά και υπό ποιες συνθήκες;
Σε αυτό το κομματικό σκηνικό φαίνεται πως όλα τα κόμματα, τουλάχιστον με τα δεδομένα που έχουμε μέχρι τώρα, διατηρούν την αυτονομία τους προεκλογικά. Το αποτέλεσμα των εκλογών είναι εκείνο που θα κρίνει την επόμενη μέρα. Οι συνεργασίες δεν μπορούν να γίνουν ερήμην της λαϊκής ετυμηγορίας και σε καμία περίπτωση δεν μπορούν να προκύψουν από προσωπικές επιδιώξεις και στοχεύσεις. Πιστεύω πως οι πολίτες, μετά την εμπειρία των τελευταίων χρόνων, έχουν την κρίση και την αντίληψη να στηρίξουν κόμματα με σταθερές ρίζες, με πολιτική και οργανωτική συγκρότηση που δεν θα τους οδηγήσουν σε νέες περιπέτειες, αλλά με σχέδιο και πρόγραμμα θα σταθούν απέναντι στην δήθεν αήττητη ΝΔ.
Τώρα όλοι ξέρουν.
■ Το κόμμα που σας ανέδειξε, ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, κρίνετε πως έκλεισε το κύκλο του και γιατί;
Ο ΣΥΡΙΖΑ υπήρξε ένας τόπος συνάντησης δυνάμεων, ιδεών και ανθρώπων συχνά με διαφορετική πολιτική διαδρομή, που στην προηγούμενη ιστορική περίοδο βρέθηκαν άλλες φορές μαζί, άλλες κοντά και σε ορισμένες περιπτώσεις «απέναντι». Υπήρξε τόπος συνάντησης των ιστορικών ρευμάτων της Αριστεράς, των κομμουνιστών και των σοσιαλιστών, με τους δημοκρατικούς πολίτες του προοδευτικού Κέντρου, με τα νέα κοινωνικά κινήματα της Οικολογίας και των Δικαιωμάτων. Αυτός, ο άλλοτε αυτονόητος ΣΥΡΙΖΑ, στον οποίο οφείλω πολλά, σήμερα δεν υπάρχει. Και οι ευθύνες για αυτό είναι μεγάλες και με ονοματεπώνυμα.
