Γιατί η Ουάσινγκτον ζητά από τις αμυντικές εταιρείες να αυξήσουν επειγόντως την παραγωγή – Έχουν πράγματι εξαντληθεί τα αμερικανικά αποθέματα ή προετοιμάζονται για μια νέα μεγάλη σύγκρουση;
Κάτι ασυνήθιστο συμβαίνει στο αμερικανικό Πεντάγωνο.
Ενώ ο Ντόναλντ Τραμπ υποστηρίζει δημόσια ότι οι ΗΠΑ διαθέτουν «τεράστιες ποσότητες» πυρομαχικών, το υπουργείο Άμυνας ζητά από τις αμερικανικές αμυντικές εταιρείες να αυξήσουν άμεσα και δραστικά την παραγωγή όπλων και πυραύλων.
Ο αναπληρωτής υπουργός Άμυνας Στιβ Φάινμπεργκ έδωσε στις εταιρείες μόλις 21 ημέρες για να καταθέσουν σχέδια που θα επιταχύνουν την παραγωγή και τις παραδόσεις κρίσιμων οπλικών συστημάτων. Το μήνυμα είναι σαφές: οι πολυετείς χρόνοι ανάπτυξης και παραγωγής «δεν είναι πλέον αποδεκτοί».
Τι έχει συμβεί στα αμερικανικά αποθέματα;
Ο πόλεμος με το Ιράν φαίνεται ότι έχει καταναλώσει τεράστιες ποσότητες αμερικανικών πυρομαχικών.
Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις που επικαλείται η Washington Post, μόνο τον πρώτο μήνα των επιχειρήσεων οι ΗΠΑ χρησιμοποίησαν περισσότερους από 850 πυραύλους Tomahawk, πάνω από 1.000 αναχαιτιστικούς Patriot και THAAD, καθώς και περισσότερους από 1.300 τακτικούς βαλλιστικούς πυραύλους.
Αντίστοιχη ανάλυση του CSIS δείχνει ότι η πολεμική προσπάθεια έχει δημιουργήσει σοβαρό πρόβλημα αναπλήρωσης. Η παραγωγική ικανότητα για ορισμένα από τα πλέον προηγμένα πυραυλικά συστήματα παραμένει πολύ χαμηλότερη από τον ρυθμό με τον οποίο καταναλώνονται σε μια μεγάλης κλίμακας σύγκρουση.
Και εδώ βρίσκεται το πραγματικό πρόβλημα: δεν είναι μόνο πόσοι πύραυλοι έχουν απομείνει, αλλά πόσο γρήγορα μπορούν να αντικατασταθούν.
Άρα, οι ΗΠΑ «έμειναν από πυραύλους»;
Όχι ακριβώς. Δεν σημαίνει ότι το αμερικανικό οπλοστάσιο είναι άδειο ή ότι οι ΗΠΑ δεν μπορούν να πολεμήσουν.
Σημαίνει όμως ότι ο πόλεμος αποκάλυψε ένα σοβαρό κενό ανάμεσα στα αποθέματα που διαθέτει σήμερα ο αμερικανικός στρατός και στην ποσότητα πυρομαχικών που θα απαιτούσε ένας παρατεταμένος πόλεμος μεγάλης έντασης.
Αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό για τα συστήματα αεράμυνας. Οι Patriot και THAAD είναι εξαιρετικά προηγμένα αλλά και ακριβά και δύσκολα στην ταχεία παραγωγή τους. Η ανισορροπία γίνεται ακόμη μεγαλύτερη όταν χρησιμοποιούνται πανάκριβα αναχαιτιστικά για την κατάρριψη πολύ φθηνότερων drones και πυραύλων.
Και τώρα τι κάνει η Ουάσινγκτον;
Το Πεντάγωνο προσπαθεί να μετατρέψει την αμερικανική αμυντική βιομηχανία σε κάτι που μοιάζει περισσότερο με «πολεμική οικονομία».
Έχουν ήδη προχωρήσει συμφωνίες-πλαίσια με μεγάλους ομίλους όπως η Lockheed Martin και η Northrop Grumman για αύξηση της παραγωγής Patriot και THAAD, ενώ η Lockheed έχει λάβει συμφωνία έως 58,6 δισ. δολάρια με στόχο τον τριπλασιασμό της παραγωγής PAC-3 έως το 2030.
Παράλληλα, το Πεντάγωνο στρέφεται και σε νεότερες εταιρείες τεχνολογίας, επιδιώκοντας φθηνότερα και ταχύτερα στην παραγωγή όπλα.
Το πιο ανησυχητικό σημείο
Υπάρχει όμως ένα μεγάλο «αλλά»: πολλά από τα σχέδια αυτά δεν έχουν ακόμη χρηματοδοτηθεί πλήρως από το Κογκρέσο.
Οι συμφωνίες-πλαίσια σηματοδοτούν την πρόθεση του Πενταγώνου να αγοράσει όπλα, αλλά δεν αποτελούν οριστικά συμβόλαια. Χρειάζονται πιστώσεις. Και το Κογκρέσο εξακολουθεί να αποτελεί εμπόδιο στην ταχεία αύξηση των αμυντικών δαπανών.
Προετοιμάζεται η Αμερική για κάτι μεγαλύτερο;
Δεν υπάρχουν στοιχεία που να αποδεικνύουν ότι η νέα κινητοποίηση αποτελεί προετοιμασία για έναν συγκεκριμένο επικείμενο πόλεμο.
Υπάρχει όμως κάτι πολύ πιο συγκεκριμένο: ο πόλεμος με το Ιράν απέδειξε στην Ουάσινγκτον ότι τα σημερινά αποθέματα και η παραγωγική ικανότητα δεν επαρκούν εύκολα για έναν δεύτερο ταυτόχρονο πόλεμο μεγάλης έντασης.
Και αυτό είναι το πραγματικό καμπανάκι.
Η Αμερική δεν φαίνεται να έχει «ξεμείνει» από όπλα. Έχει όμως διαπιστώσει πόσο γρήγορα μπορεί να τα καταναλώσει ένας σύγχρονος πόλεμος — και πόσο αργά μπορεί να τα αντικαταστήσει.
Γι’ αυτό το Πεντάγωνο ζητά τώρα από τη βιομηχανία κάτι που μέχρι πρόσφατα απαιτούσε χρόνια: περισσότερα όπλα, πολύ πιο γρήγορα.
Η έρευνα ενισχύει επίσης μια σημαντική διάσταση για το άρθρο: το ζήτημα δεν αφορά μόνο το Ιράν. Η πραγματική ανησυχία είναι η αμερικανική δυνατότητα να αντιμετωπίσει ταυτόχρονα μια δεύτερη μεγάλη κρίση — π.χ. στην Ασία — χωρίς να έχει προηγουμένως αποκαταστήσει τα αποθέματά της. Αυτό είναι στρατηγικό πρόβλημα, όχι απλώς πρόβλημα εφοδιασμού.
