Τριάντα χρόνια από τα τραγικά γεγονότα της Δερύνειας, όπου οι ζωές των Τάσου Ισαάκ και Σολωμού Σολωμού κόπηκαν βίαια, ο Ερχάν Αρικλί, που αναζητείται από τις αρχές της Κυπριακής Δημοκρατίας σχετικά με τη δολοφονία του Ισαάκ, επανέρχεται στο προσκήνιο με μια προκλητική ανάρτηση.
Στο πλαίσιο αυτό, επιχειρεί να προβάλλει μια εναλλακτική εκδοχή για τα γεγονότα του 1996, αναδεικνύοντας την απόπειρα υποστολής της σημαίας του ψευδοκράτους ως ζήτημα που σχετίζεται με «τιμή, αξιοπρέπεια και υπόληψη».
Η τοποθέτησή του έρχεται σε μια κρίσιμη χρονική στιγμή, τρεις δεκαετίες μετά τον «μαύρο Αύγουστο» του 1996, όταν η Δερύνεια συγκλονίστηκε από γεγονότα βίας που οδήγησαν στη δολοφονία των δύο αυτών ανδρών. Τα ονόματα Ισαάκ και Σολωμού παραμένουν να ηχούν δυνατά στη συλλογική μνήμη του κυπριακού Ελληνισμού, θυμίζοντας τις πληγές του παρελθόντος.
Ο Αρικλί, που κατέχει τον τίτλο του λεγόμενου υπουργού Δημοσίων Έργων και Μεταφορών της Τουρκοκυπριακής διοίκησης, δεν περιορίζεται μόνο σε μια απλή αναφορά στη σημαία. Αντίθετα, επιτίθεται σε κάθε φωνή που τολμά να αμφισβητήσει την αφήγηση του, χρησιμοποιώντας σφοδρούς χαρακτηρισμούς και πολιτικά υπονοούμενα.
Αυτό το νέο σχόλιο του Αρικλί έρχεται σε μια εποχή που έχει αναζωπυρωθεί η δημόσια συζήτηση γύρω από την ατιμωρησία των υπευθύνων, τριάντα χρόνια μετά τις θλιβερές δολοφονίες.
Ολόκληρη η ανάρτηση του Ερχάν Αρικλί:
«Η απόπειρα υποστολής της σημαίας στη Δερύνεια το 1996, δυστυχώς, παρουσιάζεται διαστρεβλωμένα από ορισμένους. Υπάρχουν άνθρωποι που ρωτούν: «Άξιζε τον κόπο για ένα κομμάτι ύφασμα;»
Δεν καταλαβαίνουν. Και δεν πρόκειται να καταλάβουν. Γιατί αυτοί οι άνθρωποι είτε έχουν περάσει υπό τον έλεγχο της «ελληνοκυπριακής πέμπτης φάλαγγας» και κάνουν μαύρη προπαγάνδα, είτε δεν πιστεύουν στην ΤΔΒΚ και δεν εμπιστεύονται την Τουρκία, έχοντας υποστεί πνευματική αλλοίωση.
Δεν θα καταλάβουν, αλλά ας το εξηγήσουμε για ακόμη μία φορά.
Άκου, παλικάρι μου!
Η σημαία αντιπροσωπεύει την κυριαρχία ενός έθνους.
Είναι το σύμβολο της ανεξαρτησίας, αυτή η «κομμάτι ύφασμα» που αποκαλείς.
Είναι η ταυτότητα του κράτους στη διεθνή σκηνή.
Φέρει τη μνήμη των πεσόντων και των προηγούμενων γενεών.
Αντιπροσωπεύει τις κοινές αξίες και την ιστορία ενός έθνους.
Για τον στρατιώτη στον πόλεμο, συμβολίζει συγκεκριμένα την πατρίδα για την οποία αγωνίζεται.
Ιδιαίτερα στην τουρκική ιστορία, η έννοια της σημαίας κατέχει πολύ σημαντική θέση. Στους Τούρκους, το λάβαρο και η σημαία συνδέονται από πολύ παλιά με την παράδοση του κράτους και του στρατού. Η αντίληψη «η σημαία να μην κατέβει, το λάβαρο να μην πέσει» δεν θεωρούνταν μόνο στρατιωτικό ζήτημα, αλλά και ζήτημα τιμής του κράτους και του στρατού.
Όταν ένας εχθρός κατεβάζει με τη βία τη σημαία μιας χώρας, αυτό δεν θεωρείται απλώς η αφαίρεση ενός κομματιού υφάσματος από έναν ιστό. Ιστορικά, το μήνυμα που συνήθως μεταφέρει είναι:
«Δεν αναγνωρίζω την κυριαρχία σου· στη θέση σου υπάρχει η δική μου κυριαρχία.»
Η υποστολή της σημαίας από ένα κάστρο, ένα στρατηγείο ή ένα κρατικό κτίριο γίνεται σύμβολο ήττας και απώλειας της κυριαρχίας.
Η βίαιη υποστολή της σημαίας από ένα κρατικό ίδρυμα ή από ένα σημείο στα σύνορα έχει ακόμη μεγαλύτερη πολιτική και ψυχολογική βαρύτητα.
Τελικά, η σημαία για εμάς είναι τιμή, περηφάνια και αξιοπρέπεια. Γι’ αυτό και ο ποιητής λέει:
«Αυτοί χωρίς σημαία, αυτοί χωρίς σημαία.
Αν πέσει στο χώμα, η σημαία πονά.
Πώς να γνωρίζουν την αξία της,
οι άδοξοι, οι ξεριζωμένοι, οι χωρίς σημαία…».
