Η συζήτηση για την πρόωρη εξόφληση μέρους των δανειακών υποχρεώσεων της χώρας είναι μια ευπρόσδεκτη αλλαγή στον πολιτικό διάλογο, όπως αυτός είχε διαμορφωθεί τα τελευταία χρόνια. Παρά τις διαφωνίες αλλά και μέσα από αυτές, φέρνει πάλι στο προσκήνιο την αντιπαράθεση με επιχειρήματα, μακριά από την τοξικότητα, την εχθροπάθεια και τον μηδενισμό στα οποία έχουμε συνηθίσει καιρό τώρα. Ας ελπίσουμε ότι καθώς ξεκινάει το φθινόπωρο και μέχρι τις εκλογές την ερχόμενη άνοιξη θα συνεχίσουμε την προεκλογική αντιπαράθεση σε αυτή τη λογική. Το κέρδος θα είναι όλων μας.
- του Αλέξανδρου Μαρκογιαννάκη, Βουλευτής Χανίων με τη ΝΔ
Μετά από αυτή την εισαγωγική διαπίστωση -την οποία ένιωσα υποχρεωμένος να καταθέσω μετά από το αρρωστημένο δημόσιο κλίμα των τελευταίων ετών- δεν θα κουράσω με αριθμούς. Τα βασικά οικονομικά και δημοσιονομικά επιχειρήματα έχουν αναπτυχθεί με σαφήνεια από το υπουργείο Οικονομικών: το επιτόκιο που βάρυνε τα εν λόγω δάνεια δεν είναι 1,5% όπως ισχυρίστηκε μέρος της αντιπολίτευσης αλλά υπερδιπλάσιο και το ετήσιο όφελος από τη μείωση των τόκων ξεπερνά τα 370 εκατ. ευρώ. Ως εδώ οι αριθμοί, όμως.
Υπάρχει ένα ακόμα επιχείρημα, ακόμα πιο σημαντικό κατά τη γνώμη μου: η ίδια η επιλογή της πρόωρης αποπληρωμής είναι η οφειλόμενη προστασία των νεότερων γενεών. Για πρώτη φορά το ελληνικό κράτος λαμβάνει αποφάσεις με γνώμονα τα δικαιώματα των παιδιών μας και όχι αποκλειστικά τα δικαιώματα και συμφέροντα όσων απαρτίζουν την πλειονότητα του σημερινού εκλογικού σώματος.
Ανήκοντας στη γενιά εκείνη που παρέλαβε τα ασυλλόγιστα χρέη των προηγούμενων δεκαετιών, νιώθω τη στήριξη αυτής της απόφασης ως καθήκον μου. Καθήκον απέναντι στη γενιά μου, η οποία κλήθηκε να σηκώσει στους ώμους της τα λάθη και την αδιαφορία των περασμένων πολλών ετών, αλλά και καθήκον απέναντι στα παιδιά μας, στα οποία κανείς μας δεν θέλει να αφήσει αυτά που εμείς βρήκαμε. Η πρόωρη εξόφληση των μνημονιακών δανείων δεν αλλάζει απλώς τη στατιστική του χρέους στην Ευρώπη, με την Ελλάδα να μην είναι πια η πρωταθλήτρια χρέους, κάνει κάτι πολύ σημαντικότερο και ουσιαστικότερο. Ελαφραίνει το βάρος των επόμενων γενεών, κάτι που σε εμάς δεν δόθηκε ποτέ.
Είναι επομένως μια απόφαση που σηματοδοτεί μια τεράστια αλλαγή στο πώς αντιλαμβανόμαστε τη δημοσιονομική ευθύνη στο πλαίσιο της αλληλεγγύης μεταξύ των γενεών. Υπό αυτή την έννοια αισθάνομαι περήφανος που ανήκω σε εκείνη την κοινοβουλευτική πλειοψηφία, η οποία πρώτη μετά από δεκαετίες δεν θα έχει μετακυλίσει βάρη και ευθύνες στους επόμενους. Γιατί πέρα από κάθε κομματική αντιπαράθεση, αυτό ακριβώς ήταν και το θεμελιώδες αίτιο της μνημονιακής μας κακοδαιμονίας: η αμεριμνησία για τις συνέπειες που έρχονταν. Η Νέα Δημοκρατία σπάει αυτόν τον κύκλο. Εργάζεται για τη βελτίωση του παρόντος χωρίς να μεταθέτει τα βάρη στο μέλλον. Για όλα αυτά είναι ευπρόσδεκτη η συζήτηση που έχει ανοίξει με την πρόωρη αποπληρωμή του χρέους. Αφενός γιατί επαναφέρει τον πολιτικό διάλογο στο επίπεδο της ανταλλαγής επιχειρημάτων και όχι ύβρεων και αφετέρου διότι επαναφέρει τη συζήτηση σε ένα από τα θεμέλια της κοινωνικής δικαιοσύνης: στη διαγενεακή αλληλεγγύη.
