Τα χερσαία πάρκα άρχισαν σιγά σιγά να… υγροποιούνται και να δημιουργούνται τα νεοπαγή «Εθνικά θαλάσσια πάρκα» για λόγους… προστασίας του περιβάλλοντος (ως πρόσχημα αυτό). Αυτή την τακτική την ξεκίνησε η Ελλάδα στο Ιόνιο -χωρίς όμως να θίξει κυριαρχικά δικαιώματα πχ της Αλβανίας- και στις Κυκλάδες -χωρίς να επεκταθεί σε… τουρκικά, λιβυκά ή άλλων χωρών χωρικά ύδατα. Έγιναν αποκλειστικά εντός ελληνικών χωρικών υδάτων.
του Κώστα Δημ. Χρονόπουλου, Ιατρού
Η Τουρκία όμως, ως πρωτόγονος άρπαγας, δημιούργησε δύο «πάρκα» στο Βόρειο Αιγαίο (μεταξύ Λήμνου και Σαμοθράκης) και στο Καστελόριζο. Μόνο που… «φρόντισε» να τα γιγαντώσει πέραν των υδάτων της. Μέσα τόσο σε ελληνικά όσο και σε διεθνή χωρικά ύδατα. Προφανώς καταπατώντας το διεθνές ναυτικό δίκαιο και τα δικαιώματα άλλων κρατών (κατ’ εξοχήν της χώρας μας). Βέβαια, οι Τούρκοι καθόλου δεν ενδιαφέρονται για την προστασία του περιβάλλοντος. Τα «πάρκα» είναι ενταγμένα στον μακρόπνοο σχεδιασμό της υλοποίησης του μεγαλεπίβολου ονείρου της «Γαλάζιας Πατρίδας» (με κατάληψη πολλών ελληνικών νησιών ασφαλώς). Δημιουργεί δηλ. προϋποθέσεις -μέσω «θαλάσσιων πάρκων» και όχι μόνον- προκειμένου να διασφαλίσει τετελεσμένα μελλοντικών διεκδικήσεών της.
Πολλοί -εδώ και διεθνώς- λειτουργώντας ως «πολιτικοί ονειροκριτικοί» θεωρούν αυτές τις τουρκικές επιδιώξεις ως όνειρα θερινής (ενιαύσιας μάλλον) νυκτός. Ίσως επειδή αγνοούν ιστορικά την τουρκική εξωτερική πολιτική ή επειδή δεν έχουν ακούσει το γνωστό: «Ποτέ δεν ξέρεις, γι’ αυτό ποτέ μη λες ποτέ το τι τέξεται η επιούσα» (σ.σ.: εκτός και αν περάσει ο κ. Τραμπ τα 100-110 χρόνια ζωής και εξακολουθεί να παραμένει φίλος καρδιακός του κ. Ερντογάν, οπότε….). Νομοτελειακά, τα «Θ. Πάρκα» θα θεσμοθετηθούν στην Τουρκική Εθνοσυνέλευση, ώστε να… κατοχυρωθούν… διεθνώς. Ως διεθνές δίκαιο ισχύον.
Δεν αστειεύομαι. Εκεί που έχουν καταντήσει οι ηγέτες της Δύσης, όλα μπορεί να γίνουν αποδεκτά. Ακόμη και η ντροπή!
Ερχόμαστε στο διά ταύτα/ την ταμπακιέρα:
1. Υπάρχει -πάγια μακροχρόνια- σταθερή αμετακίνητη ελληνική εθνική στρατηγική εξωτερικής πολιτικής; Όχι.
2. Υπάρχει ομοψυχία -και ομοφωνία- για τον τρόπο αντιμετώπισης της Τουρκίας; Όχι.
3. Τραγική -για την Ελλάδα- διαπίστωση: Το γεγονός ότι η τουρκική τακτική, σχεδιασμός, στρατηγική, πρακτική και αρπακτική διάθεση της γειτόνισσας είναι γνωστή. Δεδομένη, οφθαλμοφανής, μη αποκρυπτόμενη.
Οι Τούρκοι ποτέ δεν μπλόφαραν. Πάντοτε έδειχναν καθαρά τις προθέσεις/διαθέσεις τους απέναντί μας. Αλλά και για το όνειρο αναβίωσης/νεκρανάστασης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Είναι τόσο ολοφάνερη η τουρκική διπλωματία που -εμένα τουλάχιστον- σε αφήνει άφωνο. Δεν έχουμε λόγους (ως Ελλάδα αλλά και ως ΕΕ) να προβληματιστούμε, να προβούμε σε συσκέψεις σχοινοτενείς, να εξεύρουμε ικανότατους διπλωμάτες και αναλυτές. Τίποτα απ’ όλα αυτά δεν χρειάζονται. Παίζει κανείς πόκερ με έναν αντίπαλο που σε αντιμετωπίζει με… ανοιχτά χαρτιά (!!!). Και όμως… κερδίζει (!). Αυτό από πρώτη επιδερμική σκοπιά μοιάζει με ιστορικό διπλωματικό παράδοξο. Από μια δεύτερη επιφανειακή προσέγγιση θα μπορούσε να εκληφθεί ως συμπεριφορά δεσποτική μιας πανίσχυρης οικονομικά και στρατιωτικά χώρας που δεν σε υπολογίζει καθόλου. Ούτε το πρώτο ούτε το δεύτερο αποτελεί πειστική εξήγηση (παρά το ότι υπάρχουν κάποια… «ποσοστά» αλήθειας σε αυτά). Τι λοιπόν; Τις πταιει που αδυνατούμε εμείς οι Έλληνες να βάλουμε ένα τέλος; Να κερδίσουμε το παιχνίδι;
Προσωπικά θεωρώ ότι η ευθύνη βαρύνει κυρίως εμάς. Την ελληνική πλευρά. Την ελληνική κομματική (πρώην πολιτική) νοοτροπία η οποία δεν επιτρέπει πρακτικά τη σωστή εθνωφελή αντιμετώπιση της Τουρκίας.
4. Η (ενιαία;) Ελλάδα έχει τεμαχιστεί σε επιμέρους κ ο μ μ α τ ι κ ά φ έ ο υ δ α αλληλοκατηγορούμενα , αλληλουβριζόμενα, «αλληλομισούμενα» (σ.σ.: πολλά εισαγωγικά αμφισβήτησης εδώ).
Η σύνεση, η ομοψυχία, η ομοφωνία, η συναίνεση, η φιλοπατρία είναι και διαχρονικά Α ε ι ζ η τ ο ύ μ ε ν α (!). Το Κράτος (το «φ ε ρ ό μ ε ν ο ω ς Κ ρ ά τ ο ς» ορθότερα) δεν είναι ενιαίο, ούτε έχει συνέχεια ή συνέπεια. Διαθέτει μόνο κομματική συνέπεια… ασυνεννοησίας και αντιπαλότητας.
5. Ποτέ δεν κάθισαν τα κόμματα γύρω από ένα τραπέζι να χαράξουν συγκεκριμένη, αδιαπραγμάτευτη ελληνόπρεπη εξωτερική και αμυντική πολιτική. Ποτέ !!!
Και όταν -συγκυριακά- επιχείρησαν να συναντηθούν (και αυτό για να βγάλουν κυβέρνηση βέβαια), διαπιστώθηκε το αναμενόμενο: Διαφώνησαν. Ζήτημα γονιδιώματος/DNA.
6. Γίνονται προτάσεις πχ επέκτασης στα 12 μίλια. Είναι κάτι που έχει βάση αλλά και επιπτώσεις λόγω (όχι του φόβου του φαιδρού τουρκικού casus belli) της ιδιομορφίας του Αιγαίου (θα αναφερθώ σχετικά).
7. ΠΡΟΤΑΣΗ μου:
Η Ελλάδα να ανακοινώσει -και να το πράξει άμεσα- ότι:
Σε περίπτωση δημιουργίας «ΘΠ» τουρκικών, που θα επεκτείνονται σε ελληνικά ή διεθνή ύδατα, τότε, όπως έχει δικαίωμα, θα επεκτείνει στις περιοχές εκείνες τα χωρικά της ύδατα στα 12 μίλια!!!
