Η επέτειος του Αγώνα των επαναστατημένων Ελλήνων το 1821, απέναντι στη βαρβαρότητα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ήρθε να μας ξαναθυμίσει ότι είμαστε φτιαγμένοι από διαφορετικό «υλικό».
Η Ελλάδα της Δημοκρατίας, των Γραμμάτων και των Τεχνών, η Ελλάδα κάθε μεγάλης ιδέας που βοήθησε την ανθρωπότητα να πάει μπροστά στην ιστορική διαδρομή της, η Ελλάδα της Ορθοδοξίας και της υπεράσπισης του ευρωπαϊκού ιδεώδους.Σε εποχές ανατροπής δεδομένων με τα οποία πορευτήκαμε επί πολλές δεκαετίες, γεμάτες ανασφάλειες και αβεβαιότητες, η Ελλάδα στέκεται αγέρωχη και γεμάτη αυτοπεποίθηση, ως εξαίρεση στη μεγάλη σύγχυση.
Το έθνος προσφέρει στην ανθρωπότητα ένα ζωηρό αντίβαρο αξιοπιστίας στην «παραβατική» Τουρκία, τη γεωγραφική κληρονόμο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, με ανιστόρητες κρίσεις μεγαλείου και αυτοθαυμασμού, και με κατάφωρη και κατά συρροή προσβολή του Διεθνούς Δικαίου και του πλαισίου αρχών και αξιών με τις οποίες πορεύεται και προοδεύει ο δυτικός πολιτισμός.
Η βάρβαρη μεταχείριση του εκλεγμένου δημάρχου Κωνσταντινούπολης Εκρέμ Ιμάμογλου διαλύει τις ψευδαισθήσεις που είχαν ορισμένοι στην Ενωμένη Ευρώπη για την Τουρκία του Ταγίπ Ερντογάν και το ανελεύθερο… γονίδιό της. Μια χώρα μη συμβατή με τον αξιακό κώδικα του δυτικού πολιτισμού, ξένη, αν όχι εχθρική προς τις αρχές του Ευρωπαϊκού Διαφωτισμού, οι οποίες και παραμένουν ανεξίτηλη έμπνευση για τις νεότερες γενιές των κοινωνιών της ηπείρου μας.
Η ιστορία και η γεωγραφία μάς αναγκάζουν να αναζητούμε κάθε φορά διεξόδους για την αρμονικότερη δυνατή συμβίωση με έναν «παραβατικό» γείτονα όπως η Τουρκία. Με τον τουρκικό λαό άλλωστε, δεν έχουμε να χωρίσουμε τίποτα. Οι εκάστοτε ηγεσίες του είναι εκείνες που προκαλούν ρωγμή σε μια σχέση αλληλοσεβασμού και εκτίμησης.
Ο Ταγίπ Ερντογάν βρίσκεται στην ηγεσία της Τουρκίας για περισσότερες από δύο δεκαετίες. Η ρητορική του παραμένει προσβλητική και ενοχλητική. Έχει αποδείξει στη διεθνή κοινότητα, στη Δύση στην οποία ανήκουμε και πρωταγωνιστούμε, ότι δεν αποτελεί αξιόπιστο σύμμαχο. Και παρά το «φλερτ» με την Ευρώπη, που ανά διαστήματα θυμάται, στη συλλογική συνείδηση των ευρωπαϊκών κοινωνιών, η Τουρκία του Ταγίπ Ερντογάν δεν μπορεί να έχει θέση σε μια Ενωμένη Ευρώπη που σέβεται τον εαυτό της και υπερασπίζεται συγκεκριμένες και διακριτές αρχές και αξίες.
Στον αντίποδα της προβληματικής εικόνας που εκπέμπει η Τουρκία, βρίσκεται η δική μας πατρίδα. Η Ελλάδα πέτυχε τα τελευταία χρόνια να αφήσει πίσω της τις μεγάλες πληγές που προκάλεσε η επώδυνη περίοδος των μνημονίων. Να ανακτήσει τη διεθνή αξιοπιστία της. Να πολλαπλασιάσει και να ενισχύσει τις διεθνείς συμμαχίες της. Να μνημονεύεται ως φάρος σταθερότητας και αξιοπιστίας για την κρίσιμη περιοχή μας.
Από την εργαλειοποίηση των μεταναστευτικών ροών την προηγούμενη δεκαετία αλλά και στην τρέχουσα συγκυρία, μέχρι την άγαρμπη προσπάθεια να καταστεί μέρος της κοινής ευρωπαϊκής άμυνας, η Τουρκία του Ταγίπ Ερντογάν δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνειών, ούτε ανοχής για τις πραγματικές προθέσεις της.
Η Ελλάδα, η οποία χάρισε στη νέα, κοινή πατρίδα μας την Ευρώπη, ακόμη και το όνομά της, παραμένει η χώρα που περιφρουρεί τα γεωγραφικά, πολιτικά, πολιτισμικά και ιστορικά σύνορα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη διόρθωσε ένα παρόν που φάνταζε εξαιρετικά αβέβαιο και γεμάτο ανασφάλειες. Και θωρακίζει ένα καλύτερο μέλλον, σε εσωτερικό αλλά και διεθνές επίπεδο.
του Δημήτρη Καλογερόπουλου
Βουλευτής Δυτικού Τομέα Αττικής με τη ΝΔ
