Δεν είναι ασύνηθες φαινόμενο αυτό που διαχρονικά βιώνουμε στη χώρα μας. Έθιμο έχει καταντήσει και… κοινωνική αναγκαιότητα. Και όταν αργεί να επαναληφθεί η ευπρεπής συμπεριφορά τους ή συμβεί με ήπια ένταση, αρχίζουμε να ανησυχούμε, να τσιμπιόμαστε και να αναρωτιόμαστε: «Τι λάθος κάναμε, σε τι φταίξαμε και μας… ξέχασαν»(!).
- του Κώστα Δημ. Χρονόπουλου, Ιατρός
Έφταιξε τάχα η παλαιομοδίτικη αραχνιασμένη νοοτροπία μας που δεν μας επιτρέπει να εκτιμήσουμε την κοινωφελή ανιδιοτελή προσφορά τους, με τους χαριτωμένους τραμπουκισμούς, τα θωπευτικά ξηλοφορτώματα, τις περιπαιχτικές καταστροφές, τις… επιστημονικές κατασκευές εμπρηστικών μηχανισμών, τους ανακουφιστικούς βιασμούς, τη συνεπή διακίνηση ναρκωτικών. Γιατί εύκολο είναι να εκνευριζόμαστε και να καταριόμαστε τα έξαλλα βλαστάρια μας, τους εθνικούς συνεχιστές, την ελπίδα για καλύτερο αύριο και να τους βάζουμε ταμπέλες όπως: «Νεαροί οργισμένοι», «γνωστοί-άγνωστοι», «αντιεξουσιαστές», «ακτιβιστές», «τραμπούκοι», «ψευτοασυλήτες και αλήτες», «κοινωνικό περιθώριο», «βομβιστές», «βάνδαλοι», και άλλα ηχηρά ανάλογα -αντίστοιχα ή αναντίστοιχα-, όμως πρέπει κάποτε να ηρεμήσουμε. Να δείξουμε κατανόηση και ευγνωμοσύνη!
Πριν τους καταραστούμε, χρησιμοποιώντας σκληρούς, απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς, ας σκεφτούμε ψύχραιμα μήπως τους αδικούμε; Μήπως, σε ορισμένες περιπτώσεις, είμαστε αχάριστοι για την αθώα, άδολη, ανιδιοτελή κοινωνική τους προσφορά; Μήπως βλέπουμε το δέντρο και όχι το δάσος;
Σας καλώ να αναλογιστούμε και τη θετική τους πλευρά/προσφορά.
(σ.σ.: Και κατόπιν να θυμηθούμε τον ποιητή και να αναφωνήσουμε:
Τι τάχα θα κάναμε – χωρίς αυτούς τους «βαρβάρους»;)
- Δεν πρέπει, πχ, να τιμωρηθεί, να διαπομπευτεί ο τάδε καθηγητής που δεν περνάει -εξεταστικά- όλους τους φοιτητές του ή είναι διακεκριμένο μέλος ενός κατεστημένου;
- Δεν πρέπει ο δείνα πρύτανης να φέρει -ως περιλαίμιο, αντί της κλασικής γραβάτας- μια ταμπέλα που να στηρίζει τις καταλήψεις των αναρχοαυτόνομων;
- Δεν αναδεικνύεται η εργατικότητα των φοιτητών που -εκτός από την πνευματική τους εργασία- κάνουν και χειρωνακτικές υπερωρίες (επιβαρύνοντας την υγεία τους) επειδή αισθάνονται την ψυχική παρόρμηση να προστατεύσουν τον πρύτανη χτίζοντάς τον -ζωντανό ευτυχώς- με τοίχο μέσα στο γραφείο του;
- Τι χρειάζονται τόσες και τόσες αίθουσες στα ΑΕΙ; Γιατί πετάχτηκαν τόσα λεφτά άσκοπα, αντί να στεγάζουν αστέγους;
Ευθύνονται λοιπόν οι διάφοροι (φοιτητές ή εξωπανεπιστημιακοί άστεγοι) που εγκαθίστανται, ετσιθελικά, σε κάποιες από αυτές; Γιατί η άσπλαχνη κοινωνία και η σαλταρισμένη πανεπιστημιακή κοινότητα δεν κατανοούν το δίκιο τους; Θα μου πείτε: Μα, δεν μένουν απλώς εκεί, αλλά κατασκευάζουν βόμβες μολότοφ και άλλους εμπρηστικούς μηχανισμούς, προβαίνουν σε βιασμούς, διακινούν ναρκωτικά, εξορμούν για να προκαλέσουν καταστροφές και άλλα ανάλογα. Θα απαντήσω ερωτώντας: Και τι θέλετε να κάνουν; Να μένουν άπραγοι; Νέοι άνθρωποι (όχι όλοι, υπάρχουν και… ολίγον σιτεμένοι) είναι. Εξάλλου, αν δεν έκαναν ό,τι και όσα κάνουν, θα κινδύνευαν να κατηγορηθούν ως άνεργοι, τελειωμένοι, ανεπάγγελτοι, τεμπέληδες. Η αχαριστία (μας) ζει και βασιλεύει: Κάποτε πρύτανης του Μετσόβιου Πολυτεχνείου όταν ερωτήθηκε πώς και γιατί ανέχεται μόνιμα εγκατεστημένους καταληψίες εμπρηστές, είπε το αμίμητο: «Δεν αντιλαμβάνεστε ότι έτσι τους ελέγχουμε καλύτερα;» (σ.σ.: καλύτερα ή… και μη χειρότερα;). Η Ακαδημία δεν τον βράβευσε. Η Πολιτεία δεν μετονόμασε το Μετσόβιο σε… Καμία οδός ούτε πλατεία φέρει το τιμημένο όνομά του! Κρίμα!
- Όταν οι -εκάστοτε- υπουργοί «Δημοσίας Τάξεως», οι κυβερνήσεις, οι ποικιλώνυμοι αρμόδιοι μας διαβεβαιώνουν ότι -στατιστικά- πάμε καλύτερα, μειώθηκαν τα κρούσματα, τι άλλο θέλουμε; Όταν ξοδεύονται εκατομμύρια για συναγερμούς, σκυλιά, μπάρες και αμπάρες, για προστασία μας, τι άλλο ζητάμε οι αγνώμονες; Μήπως -φαιδροί όντες- παίζουμε τις κουμπάρες και τις μοιρολογίστρες;
- Όταν οι προσαγόμενοι, από την Αστυνομία, σπάνια κρατούνται, καταδικάζονται, φυλακίζονται, εκείνοι φταίνε;
- Όταν πιάνονται οι έκνομοι με «τη γίδα στην πλάτη» ή την ταμπέλα κρεμασμένη στον λαιμό του πρύτανη (φωτογραφικό ντοκουμέντο αδιάσειστο) και οι δράστες μετά από πενταετή καθυστέρηση, παρακαλώ, απαλλάσσονται λόγω αμφιβολιών και έλλειψης επαρκών ενοχοποιητικών στοιχείων (;) από το μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών, γιατί τα βάζουμε με τους… αθωωθέντες; Γιατί;
Αναρωτιέται κανείς τι αναμένουν οι υπευθυνοανεύθυνοι αρμόδιοι για να πάρουν επιτέλους μέτρα; Νεκρούς λένε μερικοί. Μα (πριν 16 χρόνια στη Μαρφίν) είχαμε νεκρούς. Χωρίς -ακόμη;- συλλήψεις και καταδίκες. Δυστυχώς!
Πολλοί πολίτες διαπορούν για το διαιωνιζόμενο κατάντημα, την κοινωνική μάστιγα της παρανομίας. Τι εκτρέφει, τι γιγαντώνει, τι συντηρεί, το ειδεχθές/απεχθές φαινόμενο;
Μήπως ευθύνεται η δική μας ανοχή ή η αδιαφορία μας;
Μ ή π ω ς ε π ι λ έ γ ο υ μ ε α κ α τ ά λ λ η λ α ά τ ο μ α γ ι α ν α μ α ς λ ύ σ ο υ ν σ ο β α ρ ά π ρ ο β λ ή μ α τ α;
Απάντηση δίνουν μόνον οι… καθρέφτες μας!
