Κατά κανόνα στην Ελλάδα ο Αύγουστος είναι ο μήνας της μεγάλης εξόδου, όπου οι πολίτες φεύγουν για τα «μπάνια του λαού». Ωστόσο, στον ΣΥΡΙΖΑ η μεγάλη έξοδος ξεκίνησε τον Ιούλιο, με απανωτές παραιτήσεις και ανεξαρτητοποιήσεις βουλευτών και στελεχών του κόμματος. Η είδηση βέβαια δεν είναι ότι εγκαταλείπουν άρον άρον το κόμμα του οριακού 2% που στην επόμενη σύνθεση της Βουλής βλέπουν πως δεν θα έχει έδρα. Η είδηση είναι ότι φεύγουν με επιφύλαξη, καθώς ο Αλέξης Τσίπρας δεν έχει εκδηλώσει (επίσημα τουλάχιστον) ενδιαφέρον για μεταγραφές αυτή την περίοδο. «Δεν έχουμε προκρατημένες θέσεις για κανέναν», όπως έχει πει εμφατικά.
- του Βασίλη Βρανά – Σύμβουλος Στρατηγικής Επικοινωνίας, Διδάκτωρ Φιλοσοφικής Σχολής ΕΚΠΑ
Βέβαια, η ιλαροτραγωδία ξεκίνησε από τον προηγούμενο μήνα με την Κεντρική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ να αποφασίζει στις 6 Ιουνίου -χωρίς τον ξενοδόχο Αλέξη Τσίπρα- πως θέλει να προσχωρήσει στην ΕΛΑΣ. Κι αφού οι πνιγμένοι δεν κατάφεραν να πιαστούν από τα μαλλιά του πρώην πρωθυπουργού, ο πρόεδρός τους Σωκράτης Φάμελλος παραιτήθηκε λέγοντας: «Δεν θέλω και δεν μπορώ να γίνω μέρος αυτού του διχασμού σε αυτή την κρίσιμη πολιτική στιγμή της πατρίδας μας».
Μεταξύ άλλων, ο Σωκράτης στην «απολογία» του ανέφερε: «Να γίνουμε ένα σοβαρό, συλλογικό, αριστερό κόμμα, που θα τιμά την ψήφο του λαού». Φυσικά, άφησε αναπάντητο το γιατί ως πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ από το 2024 δεν κατάφερε να ενώσει και να τιμήσει το 49,5% των μελών που τον εξέλεξαν πρόεδρο. Αλήθεια, αν ο Αλέξης Τσίπρας δεν είχε ιδρύσει κόμμα, ο ΣΥΡΙΖΑ του Σωκράτη Φάμελλου τι ποσοστό θα συγκέντρωνε στις επικείμενες βουλευτικές εκλογές;
Κακά τα ψέματα, οι επίγονοι του Αλέξη Τσίπρα δεν κατάφεραν να πάνε τον ΣΥΡΙΖΑ παραπέρα. Αντιθέτως, έγιναν συνειδητά ή μη εργαλεία στη διαφαινόμενη από παλιά στρατηγική του πρώην πρωθυπουργού να αφήσει το κόμμα να ρημάξει, για να ξεχαστεί η θητεία του και να επιστρέψει ως σωτήρας που θα ενώσει τον χώρο. Πρόκειται για στρατηγική που ξεπερνάει ακόμα και τη σκέψη του Μακιαβέλλι, αν αναλογιστεί κανείς πως ο πρώην πρωθυπουργός φρόντισε να γράψει ακόμα και βιβλίο για να αποδομήσει τους πάλαι ποτέ συντρόφους του. Κοντολογίς, ο Αλέξης Τσίπρας εγκατέλειψε το κόμμα του και ίδρυσε νέο για να μπορέσει να ξεφορτωθεί όσες και όσους θεωρεί πολιτικά βαρίδια και να κρατήσει μόνο όσους θα του «φιλήσουν» το χέρι.
Η ΕΛΑΣ δεν είναι απλώς ένα άλλο ΑΦΜ. Είναι μια πολιτική κολυμβήθρα, όπου οι εκλεχτοί θα πολλαπλασιάσουν τις πιθανότητές τους να βρεθούν πάλι στην εξουσία, όπως από σύμπτωση βρέθηκαν κάποτε και τους έμεινε η γλυκιά ανάμνηση. Ίσως ο Λένιν να ήταν προφήτης όταν έλεγε: «Στην πολιτική, ηθική δεν υπάρχει, υπάρχει μόνο σκοπιμότητα». Να αναγνωρίσουμε, πάντως, ότι οι Δούρου, Πολάκης και Παππάς διέσωσαν με τη συνολική στάση τους την αξιοπρέπεια του ΣΥΡΙΖΑ και απέδειξαν πως για κάποιους εκτός από την εξουσία, ίσως, τελικά, να υπάρχει ακόμα και ιδεολογία.
