Ο Μητροπολίτης Αλέξιος μίλησε στον επικήδειό του για την αγάπη του τραγουδιστή για τη Νίκαια, την προσφορά του σε ανθρώπους που είχαν ανάγκη και τους χιλιάδες που συγκεντρώθηκαν για το τελευταίο «αντίο»
Με στίχους από ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα τραγούδια του Γιώργου Μαζωνάκη επέλεξε να τον αποχαιρετήσει ο Μητροπολίτης Νίκαιας Αλέξιος, κατά την Εξόδιο Ακολουθία.
Στον επικήδειό του, ο Μητροπολίτης στάθηκε ιδιαίτερα στη σχέση του τραγουδιστή με τη Νίκαια, τον τόπο με τον οποίο παρέμεινε δεμένος σε όλη τη διάρκεια της ζωής του, αλλά και στην προσφορά του προς ανθρώπους που βρίσκονταν σε ανάγκη.
«Είμαστε ικανοποιημένοι με τη συμπεριφορά του, με την αγάπη του στη Νίκαια, με την πολύτιμη προσφορά του σε αδελφούς που είχαν ανάγκη, με τα λόγια του γεμάτα αγάπη προς όλους», ανέφερε.
«Έδωσε αγάπη και παίρνει αγάπη»
Ο Μητροπολίτης αναφέρθηκε και στους χιλιάδες ανθρώπους που βρέθηκαν στη Νίκαια από την προηγούμενη ημέρα για να αποχαιρετήσουν τον Γιώργο Μαζωνάκη.
Όπως σημείωσε, αυτή η μαζική παρουσία αποτελεί για τον ίδιο την ανταπόκριση του κόσμου στην αγάπη που είχε δώσει ο τραγουδιστής κατά τη διάρκεια της ζωής του.
«Ο αληθινός τάφος των νεκρών είναι οι καρδιές των ανθρώπων», ανέφερε στον λόγο του, προσθέτοντας για τον Μαζωνάκη: «Έδωσε την αγάπη και παίρνει αγάπη και ζωντανός και αποχωρώντας από τη ζωή».
Ο τελευταίος αποχαιρετισμός μέσα από ένα τραγούδι του
Ιδιαίτερη στιγμή του επικήδειου αποτέλεσε η αναφορά στο «Θέλω να γυρίσω στα παλιά», με τον Μητροπολίτη Νίκαιας να χρησιμοποιεί λόγια από το τραγούδι για να αποχαιρετήσει τον καλλιτέχνη.
Στον λόγο του μίλησε ακόμη για την απώλεια και την ανάγκη οι άνθρωποι να εκφράζουν την αγάπη τους όσο υπάρχει χρόνος, επικαλούμενος τη σκέψη του Leo Buscaglia πως ο θάνατος υπενθυμίζει ότι δεν πρέπει να αναβάλλουμε όσα θέλουμε να πούμε ο ένας στον άλλο.
Έτσι, ανάμεσα στον εκκλησιαστικό λόγο και τους στίχους που είχε τραγουδήσει ο ίδιος για χρόνια, η Νίκαια αποχαιρέτησε έναν από τους πιο αναγνωρίσιμους ανθρώπους της.
Ο επικήδειος του Μητροπολίτη Νίκαιας για τον Γιώργο Μαζωνάκη
«Ἐὰν τε γὰρ ζῶμεν, τῷ Κυρίῳ ζῶμεν, ἐὰν τε ἀποθνήσκωμεν, τῷ Κυρίῳ ἀποθνήσκωμεν· ἐὰν τε οὖν ζῶμεν ἐὰν τε ἀποθνήσκωμεν, τοῦ Κυρίου ἐσμέν»
(Ρωμ. 14, 8).Αδελφοί μου αγαπητοί,
Γνωρίζω πώς είναι βαρύ το πένθος της οικογενείας του αδελφού Γιώργου Μαζωνάκη, αλλά και όλων ημών, που τον αγαπήσαμε και χαρήκαμε με τα τραγούδια του. Είμαστε ικανοποιημένοι με τη συμπεριφορά του, με την αγάπη του στη Νίκαια, με την πολύτιμη προσφορά του σε αδελφούς που είχαν ανάγκη, με τα λόγια του γεμάτα αγάπη προς όλους.
Η παρουσία χιλιάδων λαού εδώ και χθες και σήμερα στην Εξόδιο Ιερά Ακολουθία, συνιστά απόδειξη ανταπόκρισης στην αγάπη του και στη σκέψη έρχεται μια ρήση ενός αρχαίου ιστορικού πως «Ο αληθινός τάφος των νεκρών είναι οι καρδιές των ανθρώπων» (Τάκιτος, 55-120). Έδωσε την αγάπη και παίρνει αγάπη και ζωντανός και αποχωρώντας από τη ζωή.
Παρακολουθώντας τη ζωή του και τα λόγια του, ανακαλώ στη σκέψη ένα συλλογισμό που τον αφορά: «Ο θάνατος είναι μια πρόκληση. Μας λέει να μη χάνουμε χρόνο. Μας λέει να πούμε ο ένας στον άλλο, τώρα αμέσως, ότι αγαπάμε ο ένας τον άλλο» (Leo Buscaglia, 1924-1998).
Αποκτά μια επικαιρότητα το τραγούδι του Γιώργου, που όλοι γνωρίζουμε:
Μεγαλώνω και ξεχνώ
μόνο τους κακούς ανθρώπους.
Όσους μιλούσαν με βρισιές,
γιατί ποτέ δε μάθαν τρόπους.
Μα ποτέ μου δε ξεχνώ
τη παλιά τη γειτονιά μου,
γιατί στο παγκάκι της πλατείας
έχω χαράξει τα όνειρά μου.
Θέλω να γυρίσω στα παλιά.
Θέλω την παλιά μου γειτονιά.Και γύρισε και είναι ανάμεσά μας τόσο νέος και τόσο δημιουργικός. Αναβιώνει τώρα εδώ το έπος ετου Διγενή ΑκρίταΚι επήγαν και παλέψανε στα μαρμαρένια αλώνια
κι όθε χτυπάει ο Διγενής, το αίμα αυλάκι κάνει
κι όθε χτυπάει ο Χάροντας το αίμα τράφο κάνειΑδελφοί μου αγαπητοί
Πιστεύουμε και κηρύσσουμε ότι προσδοκούμε Ανάσταση και ζωή του μέλλοντος αιώνος. Με αυτή την πίστη αποχαιρετούμε τον αγαπητό μας Γιώργο που ευχόμαστε να είναι ήδη στην αγκαλιά του Θεού. Να βρει ανάπαυση η ψυχή του, να παρηγορηθούν οι συγγενείς και οι φίλοι του, και δηλώνουμε με ανθρώπινο πόνο αλλά και με τη σταθερή ελπίδα ότι «ο Κύριος έδωκεν, ο Κύριος αφείλατο. Ως τω Κυρίω έδοξεν, ούτε και εγένετο. Είη το όνομα του Κυρίου ευλογημένον εις τους αιώνας»