Κάθε Σεπτέμβρη το κοινωνικό συμβόλαιο για τη ζωή με αξιοπρέπεια ξεφτίζει μέσα στις σχολικές αίθουσες από τις κυβερνητικές επιλογές και οπτικοποιεί την βαρβαρότητα του νεοφιλελευθερισμού για πάνω από 1 εκ. μαθητές και τις οικογένειές τους.
- Γράφει η Ισιδώρα Βασίλη, Μέλος Εθνικού Συμβουλίου ΕΛ.Α.Σ. και του Επιστημονικού Συμβουλίου του Ινστιτούτου Αλέξη Τσίπρα
Σχολεία που κάθε Σεπτέμβρη μοχθούν για την καθημερινή τους ομαλότητα αντικριστά σε ένα Υπουργείο Παιδείας των πλατφορμών της «χρηστής διοίκησης» που απονευρώνουν ολοένα και περισσότερο την διαδικασία μάθησης. Συγχωνεύσεις τμημάτων πριν καν ολοκληρωθούν οι μεταγραφές και με κατάργηση της πρόβλεψης, που ίσχυε επί 25ετία, μείωσης του αριθμού μαθητών στα τμήματα που φοιτούν παιδιά με αναπηρία, ημι-λειτουργία ολοήμερου προγράμματος, ακάλυπτες γνωματεύσεις παράλληλης στήριξης, ελλείψεις εκπαιδευτικών και ειδικού βοηθητικού προσωπικού, καταργήσεις ειδικοτήτων σε ΕΠΑΛ, αναγκαστικές μετακίνησης μαθητών – εκπαιδευτικών – νοσηλευτών – ψυχολόγων ακόμα και εκτός γεωγραφικών ορίων, ανεπαρκές προσωπικό καθαριότητας είναι όλα όσα αναπηδούν μέσα από την σχολική πραγματικότητα και τιμωρούν την μόρφωση.
Σε αυτήν την κακομεταχείριση του έμψυχου δυναμικού της παιδαγωγικής διαδικασίας έρχεται να προστεθεί και η εγκαταλελειμμένη υλικότητα των σχολείων. Τα ποιοτικά στοιχεία από την PISA 2025 για τις επιδόσεις των 15χρονων μαθητών δεν αποτελούν αφηρημένα ποσοστά, όταν σχεδόν ένας στους δύο εφήβους της χώρας φοιτά σε υποβαθμισμένες φυσικές υποδομές (κτίρια δίχως αντισεισμική και ενεργειακή θωράκιση, ασυντήρητα συστήματα θέρμανσης και ψύξης, ανεπάρκεια σε φωτισμό και ακουστικές συνθήκες), αλλά αντανακλούν τον πυρήνα των κυβερνητικών επιλογών για την αξία του δημόσιου σχολείου.
Σε αυτές τις συνθήκες αστάθειας και ανασφάλειας επικάθονται και οι ψυχικές δυσκολίες που μεταφέρουν μοναδολογικά εκπαιδευτικοί και μαθητές , μαθητές και εκπαιδευτικοί από τα σπίτια τους και μετασχηματίζουν τα σχολεία σε κουτιά της Πανδώρας , σε κουτιά των κοινωνικών θραυσμάτων που παράγει ο νεοφιλελευθερισμός. Τα θραύσματα των χαμηλών μισθών, της στεγαστικής επισφάλειας, των γραφειοκρατικών απαιτήσεις για τους εκπαιδευτικούς , τα θραύσματα της οικονομικής ασφυξίας των οικογενειών, του αποδυναμωμένου πλαισίου της γονεΐκής φροντίδας, των εξεταστικών πιέσεων για τους μαθητές συνθέτουν τον μηχανισμό βύθισης σε μια διευρυμένη σχολική εξουθένωση και μια διευρυμένη παιδαγωγική κρίση.
Η αλλαγή πολιτικής για την Παιδεία θέλει τη γνώση αξία για τα παιδιά, θέλει το σχολείο πυκνωτή της ενεργής πολιτότητας και όχι κάτοπτρο των κοινωνικών αυτοματισμών από τις δεξιές μεθοδεύσεις.
Η αλλαγή πολιτικής εκκινά με την μείωση του αριθμού των μαθητών ανά σχολικό τμήμα, με 20 μαθητές στο Νηπιαγωγείο και Δημοτικό Σχολείο και 22 μαθητές στο Γυμνάσιο και Λύκειο. Εμπεδώνεται με την κατάργηση της υπερσυσσώρευσης των 28 μαθητών σε κάθε τάξη, που η κυβέρνηση της ΝΔ επέβαλλε για να μειώσει το αναγκαίο προσωπικό στα δημόσια σχολεία και ταυτόχρονα να ικανοποιήσει την ιδιωτική εκπαίδευση. Εδραιώνεται με τα ολιγομελή τμήματα για την πολυτροπική διδασκαλία και για την ενεργητική μάθηση.
Η αλλαγή πολιτικής διαχέεται με την σχολική ειρήνη και ομαλότητα της διδακτικής εμπειρίας και διακηρύσσεται με την αντιστροφή της δεινής μισθολογικής κατάστασης των ανθρώπων της εκπαίδευσης και με την ανακοπή του εκφυλισμού τους σε γραφειοκράτες πολλαπλών ρόλων όπως παιδαγωγού, αστυνομικού, νοσηλευτή, υπαλλήλου ΚΤΕΟ.
Η αλλαγή πολιτικής για το δημόσιο σχολείο του 21ου αιώνα, του ψηφιακού μετασχηματισμού και της Τεχνητής Νοημοσύνης δεν αντιμετωπίζει την σχολική υποδομή ως διαφήμιση χορηγιών Τραπεζών ή ευκαιρία κανονικοποίησης ακροδεξιών και νεοναζιστικών μορφωμάτων αλλά ως το χωρικό πλαίσιο που με Εθνική Στρατηγική Ασφάλειας και Ανθεκτικότητας στεγανοποιεί την προοπτική και το μέλλον για τη Νέα Γενιά της χώρας.
Για την Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη η Παιδεία είναι η άμυνα της νέας γενιάς στην μεταβλητότητα του σημερινού κόσμου.
