Μετά από 30 χρόνια, ξεκινά επιχείρηση ανάκτησης της σορού του παγωμένου άνδρα με τις πράσινες μπότες
Μια από τις πιο ανατριχιαστικές και εμβληματικές ιστορίες του Έβερεστ φαίνεται πως μπαίνει σε νέα φάση, καθώς οι ινδικές αρχές προχωρούν σε επιχείρηση ανάκτησης της σορού του ορειβάτη που έμεινε γνωστός παγκοσμίως ως «Green Boots», τρεις δεκαετίες μετά τον θάνατό του στην υψηλότερη και πιο επικίνδυνη ζώνη του βουνού.
Η σορός του ορειβάτη, που εντοπίστηκε τη δεκαετία του ’90 σε υψόμετρο περίπου 8.500 μέτρων στη διαδρομή προς την κορυφή, έχει γίνει διαχρονικό σημείο αναφοράς για χιλιάδες αναρριχητές. Για χρόνια, το χαρακτηριστικό της στοιχείο ήταν οι πράσινες μπότες που ξεχώριζαν μέσα στο χιόνι, δίνοντάς του το όνομα που έμεινε στην ιστορία της ορειβασίας.
Σήμερα, σχεδόν 30 χρόνια μετά, μια εξαιρετικά δύσκολη αποστολή έχει ξεκινήσει με στόχο να κατεβάσει τη σορό από τη λεγόμενη «ζώνη θανάτου», μια περιοχή όπου το οξυγόνο είναι ελάχιστο και οι συνθήκες θεωρούνται ακραία επικίνδυνες ακόμη και για έμπειρους ορειβάτες. Η επιχείρηση αναμένεται να πραγματοποιηθεί μέσα στους θερινούς μήνες και απαιτεί τη συμμετοχή εξειδικευμένων Σέρπα και τον συντονισμό διεθνών αρχών.
Πίσω από τον θρύλο του «Green Boots» κρύβεται και ένα επίμονο μυστήριο ταυτότητας. Για χρόνια είχε επικρατήσει η εκδοχή ότι πρόκειται για τον Ινδό ορειβάτη Τσεβάνγκ Πάλτζορ, ο οποίος έχασε τη ζωή του κατά την τραγική αποστολή του 1996, όταν μια ξαφνική χιονοθύελλα σάρωσε ομάδες ορειβατών κοντά στην κορυφή. Ωστόσο, νεότερα στοιχεία από ινδικές αρχές αναφέρουν ότι η σορός πιθανότατα ανήκει σε άλλον ορειβάτη, τον Ντόρτζε Μορούπ, ο οποίος επίσης συμμετείχε στην ίδια αποστολή και πέθανε την ίδια περίοδο.
Η ταύτιση της σορού αναμένεται να αποτελέσει βασικό στόχο της επιχείρησης, καθώς το ζήτημα έχει παραμείνει ανοιχτό για δεκαετίες, τροφοδοτώντας μια από τις πιο γνωστές ανεπίλυτες ιστορίες της ορειβατικής κοινότητας.
Η ανάκτηση ενός σώματος σε τέτοιο υψόμετρο θεωρείται από τις πιο επικίνδυνες αποστολές στον κόσμο. Οι συνθήκες στη «ζώνη του θανάτου» δεν επιτρέπουν μακρά παραμονή, ενώ οι χαμηλές θερμοκρασίες, οι ισχυροί άνεμοι και το απότομο ανάγλυφο μετατρέπουν κάθε βήμα σε ρίσκο ζωής. Σύμφωνα με τον σχεδιασμό, στην επιχείρηση θα συμμετάσχουν τουλάχιστον έξι έμπειροι Σέρπα, ενώ απαιτείται και συντονισμός με τις κινεζικές αρχές λόγω της γεωγραφικής θέσης του σημείου.
Το κόστος και η διάρκεια της αποστολής εκτιμώνται ιδιαίτερα υψηλά, με αναφορές να κάνουν λόγο για δεκάδες ημέρες εργασιών και σημαντική οικονομική επιβάρυνση, γεγονός που υπογραμμίζει τη σπανιότητα τέτοιων επιχειρήσεων σε αυτό το υψόμετρο.
Πέρα όμως από το επιχειρησιακό σκέλος, η υπόθεση του «Green Boots» επαναφέρει και ένα βαθύτερο ηθικό ερώτημα που απασχολεί εδώ και χρόνια την ορειβατική κοινότητα. Περίπου 200 σοροί εκτιμάται ότι παραμένουν ακόμη διάσπαρτες στο Έβερεστ, καθώς η ανάκτησή τους θεωρείται συχνά αδύνατη ή υπερβολικά επικίνδυνη. Για κάποιους, η επιστροφή μιας σορού στην οικογένεια αποτελεί πράξη αξιοπρέπειας και ολοκλήρωσης του πένθους. Για άλλους, το ίδιο το βουνό γίνεται ο τελικός τόπος ανάπαυσης όσων δεν κατάφεραν να επιστρέψουν.
Η επιχείρηση για τον «Green Boots» δεν αφορά μόνο την ανάκτηση μιας σορού, αλλά και το κλείσιμο ενός από τα πιο σκοτεινά και διαχρονικά κεφάλαια της ιστορίας του Έβερεστ, εκεί όπου η ανθρώπινη φιλοδοξία συναντά τα απόλυτα όρια της φύσης.