Αν υπάρχει ένας καινούργιος φόβος που δεν κάνει θόρυβο, αλλά δουλεύει υπερωρίες, είναι ο φόβος ότι μένεις πίσω. Ότι στα 26 θα έπρεπε ήδη να έχεις βρει τι θέλεις να κάνεις, στα 28 να έχεις σταθερή δουλειά, στα 30 να έχεις κάπως λύσει το στεγαστικό, το συναισθηματικό και, ει δυνατόν, το υπαρξιακό σου. Διότι, προφανώς, η ζωή έχει προθεσμίες και κάποιος ξέχασε να μας στείλει τον πίνακα.
- του Γιώργου Ν. Καραμανλή
Οι νέοι μεγαλώνουν μέσα στη διαρκή σύγκριση. Ο ένας φίλος πήγε εξωτερικό. Η άλλη πήρε προαγωγή. Κάποιος παντρεύεται. Κάποιος ταξιδεύει στην Ιαπωνία. Κάποιος άνοιξε δική του δουλειά. Κάποιος αγόρασε σπίτι – συνήθως με μια μικρή λεπτομέρεια που δεν χωράει στις φωτογραφίες, όπως «βοήθησαν οι γονείς». Εσύ, εντωμεταξύ, κοιτάς το υπόλοιπο του λογαριασμού και αναρωτιέσαι αν η παραγγελία της Παρασκευής θεωρείται οικονομικός αυτοτραυματισμός.
Το πρόβλημα είναι ότι τα κοινωνικά δίκτυα δεν δείχνουν ζωές. Δείχνουν στιγμές αιχμής. Κανείς δεν «ανεβάζει» το άγχος πριν τη συνέντευξη, τη μοναξιά μετά τη μετακόμιση, τη σχέση που τρίζει, το δάνειο, την αποτυχία, τη δουλειά που βαριέται αλλά κρατάει για να πληρώνει το νοίκι. Βλέπουμε το αποτέλεσμα χωρίς τα παρασκήνια και μετά συγκρίνουμε τη δική μας καθημερινότητα με την καλύτερη στιγμή των άλλων. Εξαιρετική μέθοδος για να καταστρέψεις την αυτοεκτίμησή σου πριν τον καφέ.
Κι έτσι γεννιέται η αίσθηση ότι όλοι προχωρούν κι εσύ περιμένεις σε λάθος αποβάθρα. Μόνο που οι περισσότεροι δεν ξέρουν ακριβώς πού πηγαίνουν. Αυτοσχεδιάζουν. Αλλάζουν δουλειές, σχέσεις, πόλεις, σχέδια. Ξεκινούν ξανά και το παρουσιάζουν ως σχέδιο. Και ίσως καλά κάνουν.
Το πιο παράλογο είναι ότι ζητάμε από ανθρώπους 25 ετών να έχουν βρει τον δρόμο τους σε μια εποχή που αλλάζει δρόμους κάθε έξι μήνες. Να είναι σίγουροι μέσα σε μια αγορά αβέβαιη, να έχουν σχέδιο σε μια οικονομία χωρίς σταθερότητα, να χτίζουν μέλλον ενώ ακόμη διαπραγματεύονται το παρόν.
Ίσως λοιπόν το πραγματικό πρόβλημα δεν είναι ότι μένεις πίσω. Είναι ότι πιστεύεις πως υπάρχει μία και μοναδική γραμμή εκκίνησης και ένας σωστός ρυθμός.
Στα 27 δεν έχεις αποτύχει επειδή δεν έχεις «φτάσει». Απλώς είσαι 27. Και, ναι, έχεις κοινωνικά δίκτυα. Πράγμα που κάνει τα πράγματα να φαίνονται πολύ πιο επείγοντα απ’ όσο πραγματικά είναι.
