Η κυβέρνηση προσπαθεί εναγωνίως να αλλάξει ατζέντα, προωθώντας κατεπειγόντως νομοσχέδια «κοινωνικού περιεχομένου». Η αιτία είναι φανερή: Να ξεχαστούν οι Πρέσπες και να νιώσουν «ζεστά» ασθενείς κοινωνικές ομάδες, μήπως και μειωθεί η διαφορά υπέρ της ΝΔ, που ξεπερνάει το 10%.

Ξεχνιούνται όμως οι Πρέσπες; Δεν το νομίζω, πολύ περισσότερο που ο πρωθυπουργός παρουσιάζει σε ξένους ηγέτες όλους όσους διαφωνούν με αυτήν τη Συμφωνία και όσους συμμετείχαν στα συλλαλητήρια σαν ακροδεξιούς ή σαν ανθρώπους που δεν μπορούν να καταλάβουν. Αμετροέπεια και προκλητική, ψεύτικη επίδειξη άνεσης και αντιλαϊκίστικου προφίλ από τον πρώτο λαϊκιστή ηγέτη που εκλέχτηκε σε χώρα της ΕΕ, από τον υποστηρικτή (γιατί άραγε;) του ολοκληρωτικού, αιμοσταγούς καθεστώτος Μαδούρο.

Δεν το νομίζω, γιατί οι υποστηρικτές της συμφωνίας,είτε είναι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ είτε αυτόκλητοι νεοερωτευμένοι με τον Τσίπρα κεντροαριστεροί, δεν μας φωτίζουν και ιδιαίτερα με όσα λένε.Χρειαζόταν λύση, λένε.Χαίρω πολύ! Αυτό θα το ήθελαν πάρα πολλοί Έλληνες. Η Συμφωνία των Πρεσπών όμως δεν είναι απλά η συμφωνία για σύνθετη ονομασία. Με κάτι τέτοιο θα μπορούσε να συμφωνήσει η μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών.

Η συμφωνία είναι όμως και η παραχώρηση ελληνικής γλώσσας και εθνότητας, είναι πολλά. Πριν απ’ όλα είναι μια επίδειξη καλής θέλησης από τον Τσίπρα προς τον Τραμπ, τη Μέρκελ κ.λπ. Για αυτό, καλό θα είναι αν έχουν κανένα σοβαρό επιχείρημα να το λένε, ώστε να μην αναγκάζονται στελέχη όπως ο Σπύρος Δανέλλης να την χαρακτηρίζουν «Άγιο Δισκοπότηρο για τον προοδευτικό πόλο», εν ολίγοις να λένε ανιστόρητα, απολίτικα ευφυολογήματα για να δικαιολογήσουν προσωπικές στρατηγικές.

Δεν το νομίζω γιατί οι περισσότεροι έχουν καταλάβει πια πως αν ήθελε ο Αλ. Τσίπρας να πάει σε μια λογική συμφωνία με συναίνεση, θα μπορούσε να το πετύχει. Ωστόσο έκλεισε όλα όσα νόμιζε, δεν κάλεσε καν τους πολιτικούς αρχηγούς, δεν πήρε καν τη γνώμη του Υπουργικού Συμβουλίου, δεν οργάνωσε καν μια συζήτηση στη Βουλή ώστε να ανταλλαγούν απόψεις. Είναι φανερό ότι αφού προνομιακά και εν κρυπτώ συζήτησε με κάποιους στόχευσε στη διάσπαση της ΝΔ. Τελικά την πλήρωσε το «κόμμα ζελές», βασικά λόγω προσωπικών ευθυνών του Σταύρου Θεοδωράκη, και ο ακροδεξιός εταίρος του, αφού όσοι υπουργοποιήθηκαν προτίμησαν να κάνουν τούμπα για να κρατήσουν την καρέκλα.

Δεν ξεχνιούνται αυτά λοιπόν και επιπλέον δεν είναι σε θέση να δίνουν μαθήματα ευθύνης αυτοί που έπαιξαν με τη χώρα, τίναξαν την οικονομία της στον αέρα, έφεραν το τρίτο και στη συνέχεια ένα διαρκές μνημόνιο, υποθήκευσαν τη δημόσια περιουσία για έναν αιώνα και ακόμα ναρκοθετούν την πορεία των επόμενων χρόνων, σπρώχνοντας σε νέα χρεοκοπία.Ας ψηφίσουν επομένως ό,τι θέλουν και ας προσπαθήσουν να φανούν φιλολαϊκοί. Εδώ είμαστε. Εκλογικά ψίχουλα θα εισπράξουν. Η ήττα θα είναι αναπόφευκτη. Το πρόβλημα πια είναι να μην υπάρξουν χρήσιμοι ηλίθιοι που σε αυτό το δήθεν αριστερό μόρφωμα θα δώσουν οξυγόνο,όταν δεν θα μπορεί να παρέμβει ρυθμιστικά στη διαμόρφωση συνθηκών αποσταθεροποίησης και πάλι.

Όχι τίποτε άλλο, αλλά γιατί τότε τίποτα δεν θα σώζει τη χώρα.

του Ζαχαρία Ζούπη

Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Παρασκήνιο

 

Σχολιάστε ...