Μια αποστροφή από μια ομιλία, ένα επικοινωνιακό φάλτσο, μια παρελκυστική δήλωση, ένα μη αναμενόμενο χάριν αστειότητας λάθος, μια ατυχής αναφορά μπορούν να ανάψουν φωτιές πολιτικής αντιπαράθεσης και ειδικά τώρα, με την έντονη χρήση των social media, ένα «τοξικό» τιτίβισμα μπορεί να φέρει ακόμη και διαγραφή πολιτικού στελέχους. Είναι ό,τι χειρότερο μπορεί να συμβεί σε έναν πολιτικό αρχηγό, να αντιστρέψει την ατζέντα που επιθυμεί να επιβάλει. Να μαζέψει τα «ασυμμάζευτα», ακόμη και να προβαίνει αναγκαστικά, σε διαγραφές στελεχών.

Στις εκλογικές αποδόσεις των επικοινωνιακών εντυπώσεων, στο ρεσάλτο της διαφοροποίησης κάθε πολιτικού προσώπου, από υπερβολική σιγουριά ή από άγνοια, η συζήτηση μετακινείται σε άλλα επίπεδα με κυριότερο αυτό της εσωτερικής αντιπαλότητας ή και εσωστρέφειας του ενός ή του άλλου κόμματος. Αυτά συμβαίνουν όταν το πολιτικό προσωπικό μπερδεύει την ουσία της πολιτικής με την επικοινωνία. Αρκεί ένα λεκτικό ατόπημα, μια γκάφα, ένα φάλτσο, μια λάθος φωτογραφία, για να δημιουργηθούν άσχημες εντυπώσεις, που δύσκολα διαγράφονται και πιο δύσκολα ξεχνιούνται. Χρειάζεται μεγάλη προσοχή στις αστοχίες της καθημερινότητας και στα επικοινωνιακά φάουλ. Δύσκολα ανασκευάζονται και τις περισσότερες φορές οδηγούν σε χειρότερο αποτέλεσμα. Ειδικά όταν οι ατυχείς στιγμές έχουν καταγραφεί σε ηλεκτρονικά μέσα.

Σήμερα, όλες οι πολιτικές δυνάμεις καιροφυλακτούν να εκμεταλλευτούν τα λάθη, τις αστοχίες και τα φάλτσα των αντιπάλων τους. Πολλές φορές, με τα γνωστά μας κομματικά τρολ να τα δημιουργούν, για να κερδίσουν σε εντυπώσεις ακόμη και σε δημοσκοπικά ευρήματα.

Φυσικά, είναι άλλο η στρατηγική της αρνητικής διαφήμισης, αυτή δεν είναι αποτέλεσμα της στιγμής αλλά εντάσσεται στη γενικότερη ανάπτυξη της επικοινωνιακής στρατηγικής ενός κόμματος. Τα γνωστά σε όλους fake news, ακόμη και για παλαιότερες δηλώσεις πολιτικών προσώπων ή όσων δεν προσαρμόζονται στα νέα δεδομένα της εποχής, είναι κατακριτέα και αντιστρέφουν το κλίμα στο μεγαλύτερο δυνατό κόστος για αυτόν που τα επινόησε, σε κάποιες περιπτώσεις.

Τα περισσότερα θεαματικά αυτογκόλ δεν μπαίνουν στο ποδόσφαιρο αλλά στην πολιτική. Οι πολιτικοί μας θα πρέπει να σκέφτονται πριν μιλήσουν, ιδιαίτερα στο πολύ επικίνδυνο τερέν των κοινωνικών δικτύων. Να ξέρουν τι λένε, πόσο βαρύ είναι αυτό που εκστομίζουν και τι σάλο πιθανόν να προκαλέσει. Διαφορετικά, να περιμένουν την πληρωμή. Από πειθαρχικές κυρώσεις μέχρι και διαγραφή από το κόμμα τους και απόρριψη από τους ψηφοφόρους τους στην κάλπη.

Η πολιτική πόλωση, που αναμένεται να κυριαρχήσει στη νέα προεκλογική περίοδο των ευρωεκλογών, θα είναι το έναυσμα των νέων πιο θεαματικών αυτογκόλ, που έχουμε δει. Οψόμεθα!

 

του Θανάση Παπαμιχαήλ

Επικοινωνιολόγος-συγγραφέας Οδηγών Πολιτικής Αυτοβελτίωσης (Σ.Ο.Π.Α.)

Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Παρασκήνιο