Η εξαγγελία του Αλέξη Τσίπρα για τη δημιουργία νέου πολιτικού φορέα δεν αποτελεί έκπληξη – ούτε φέρνει κάτι νέο στο πολιτικό σκηνικό. Είναι η φυσική συνέχεια μιας πορείας που έχει ολοκληρωθεί πολιτικά και η επανάληψη ενός έργου που η ελληνική κοινωνία έχει ήδη δει και απορρίψει. Ο πρώην πρωθυπουργός επιχειρεί να
ξαναγράψει την ιστορία του, αναζητώντας «νέα λιμάνια», την ώρα που η κοινωνία έχει αφήσει πίσω της τα δικά του ναυάγια.
Η Ελλάδα του 2025 δεν έχει ανάγκη από «νέα κόμματα» που γεννιούνται από την ανάγκη προσωπικής δικαίωσης ή από πολιτική ματαιοδοξία. Έχει ανάγκη από σταθερότητα, συνέπεια και προοπτική – αυτά που καθημερινά προσφέρουν η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας και ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Ενώ η
χώρα καταγράφει ανάπτυξη, νέες επενδύσεις και διεθνή αναγνώριση, ο κ. Τσίπρας επιλέγει να ανακυκλώσει τα ίδια πρόσωπα, τα ίδια λάθη, τα ίδια επιχειρήματα.
Ας μην ξεχνάμε: Ο άνθρωπος που σήμερα μιλά για «πολιτικά και ηθικά αδιέξοδα» είναι ο ίδιος που το 2015 οδήγησε τη χώρα στις κλειστές τράπεζες και στα capital controls, που υπέγραψε το τρίτο, αχρείαστο μνημόνιο, που χρέωσε τους Έλληνες με πάνω από 100 δισ. ευρώ, υποθηκεύοντας παράλληλα την περιουσία της χώρας για 100 χρόνια. Είναι ο ίδιος που μίλησε για «ηθικό πλεονέκτημα», αλλά είδε την κυβέρνησή του να στιγματίζεται
από σκευωρίες εις βάρος των πολιτικών του αντιπάλων, με το «παραϋπουργείο» Δικαιοσύνης στο Μαξίμου και με υπουργούς του να καταδικάζονται.
Είναι ο ίδιος που δήλωνε πως «η θάλασσα δεν έχει σύνορα» και που έβλεπε τους μετανάστες να «λιάζονται στο Σύνταγμα», ενώ όλη η Ευρώπη θυμάται την Ειδομένη και τη Μόρια. Είναι ο ίδιος που στραγγάλισε τη μεσαία τάξη με 80 νέους φόρους, αυξήσεις ασφαλιστικών εισφορών και ανεργία στο 19%, οδηγώντας
σε έξαρση του «brain drain» και χιλιάδες νέους επιστήμονες να φεύγουν στο εξωτερικό.
Το «νέο» κόμμα του Τσίπρα, λοιπόν, μοιάζει περισσότερο με κακέκτυπο του παλιού ΣΥΡΙΖΑ – χωρίς ιδεολογικό περιεχόμενο, χωρίς κοινωνική αναφορά, χωρίς πολιτική αξιοπιστία. Από κοινοβουλευτικής πλευράς, η αποχώρηση του Αλέξη Τσίπρα δεν αλλάζει τίποτα. Είχε άλλωστε πάνω από δύο χρόνια να απευθυνθεί στο Κοινοβούλιο ή να υποβάλει ερώτηση. Η παραίτησή του ήταν περισσότερο επικοινωνιακό τέχνασμα και τακτικισμός, παρά πολιτική πράξη. Η κίνηση αυτή ανέδειξε το στρατηγικό αδιέξοδο της αντιπολίτευσης και την αδυναμία της να παράγει πειστική πολιτική πρόταση.
Η κοινωνία, όμως, έχει προχωρήσει. Οι πολίτες βλέπουν τις αλλαγές στην καθημερινότητά τους: αύξηση
μισθών και συντάξεων, μείωση φόρων, αύξηση επενδύσεων, βελτίωση του ΕΣΥ, ενίσχυση της ασφάλειας
και της κοινωνικής συνοχής. Στον νέο Προϋπολογισμό ενισχύονται σημαντικά οι οικογένειες, η μικρομεσαία
τάξη, οι νέοι μας.
Αυτά είναι τα πραγματικά δεδομένα της πολιτικής ζωής, όχι οι προσωπικές αναζητήσεις ενός πρώην
πρωθυπουργού.
Η ιστορία του κ. Τσίπρα τελείωσε πολιτικά το 2019. Όσο κι αν επιχειρήσει να την ξαναγράψει, δεν μπορεί
να πείσει ότι φέρνει κάτι διαφορετικό. Γιατί όταν η χώρα προχωρά σταθερά μπροστά, εκείνος επιλέγει
την επιστροφή στο παρελθόν. Και το παρελθόν, όσο κι αν αλλάξει όνομα και λογότυπο, παραμένει πάντα το ίδιο.
Γράφει ο Θανάσης Παπαθανάσης
Βουλευτής Αιτωλοακαρνανίας με τη ΝΔ
