Από την τηλεοπτική Τζένη στο «Λίτσα.com» και τη Χριστίνα Μπούμπλη στο «Κάτι χωρισμένα παλικάρια», μέχρι την αξέχαστη Βίβιαν του «50- 50», η Φωτεινή Τσακίρη έχει αποδείξει πως άνετα μπορεί να «ντύνεται» διαφορετικούς ρόλους και το κοινό να λατρεύει κάθε νέα της μεταμόρφωση. Με χιούμορ που δεν χωρά σε μέτρο και ταλέντο, η δημοφιλής ηθοποιός αποδεικνύει ότι οι πραγματικοί καλλιτέχνες εξελίσσονται διαρκώς και το κάνουν τόσο συναρπαστικά, όσο και η ίδια.
Πέρυσι ανέβασε τον πήχη πολύ ψηλά, υπογράφοντας το κείμενο (από κοινού με τον σύζυγό της Τάσο Γουσέτη) και τη σκηνοθεσία στους sold out θεατρικούς «Miroλάτρες», έχοντας τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Η παράσταση «σαρώνει» για δεύτερη σεζόν στη σκηνή του «Αλκμήνη», παίρνοντας παράταση μέχρι τον Νοέμβριο.
Τι έχουν πάθει οι απανταχού «Miroλάτρες» και δεν βρίσκεις εισιτήριο ούτε για δείγμα;
(γέλια) Είναι μια ξεκαρδιστική και ταυτόχρονα οικεία ιστορία. Εκεί νομίζω εντοπίζεται η επιτυχία της. Ενώ πραγματεύεται τα «οικεία κακά» -στη συγκεκριμένη περίπτωση την οικονομική κρίση-, το κάνει με τρόπο ανάλαφρο και διασκεδαστικό. Το κοινό την έχει αγκαλιάσει, επειδή μπορεί να ταυτιστεί και να γελάσει με πράγματα που το έχουν πληγώσει, ξορκίζοντάς τα όμως με τη δύναμη του χιούμορ.
Κι ενώ ξεκινά με γέλιο πώς εξελίσσεται;
Η υπόθεση συνδυάζει την κωμωδία με στοιχεία μυστηρίου, δημιουργώντας μια πολυεπίπεδη αστυνομική περιπέτεια. Μπορεί να ξεκινάει απλά, γρήγορα όμως μετατρέπεται σε μία σουρεαλιστική κατάσταση γύρω από έναν πίνακα του Miro. Πρωταγωνιστές της είναι ένα κράμα απλών, αλλά ανεκδιήγητων τύπων, οι οποίοι εμπλέκονται σε μία ιστορία, που ξεπερνάει κατά πολύ τη φαντασία τους.
Το έργο πήρε παράταση μέχρι τον Νοέμβριο. Ποια εμπειρία ή μήνυμα θέλατε να κρατήσει ο θεατής, φεύγοντας από το «Αλκμήνη»;
Εκτός από τη χαρά ότι πρόλαβε καρέκλα, φυσικά. Θεωρώ ότι το κύριο μήνυμα είναι η επικινδυνότητα της αυταπάτης. Ζούμε σε έναν κόσμο γεμάτο ψεύτικα είδωλα. Συχνότατα εξιδανικεύουμε πρόσωπα και καταστάσεις, κρίνοντας επιφανειακά, χωρίς στέρεο αξιακό σύστημα. Σε έναν κόσμο που καταρρέει, όλα μοιάζουν διαπραγματεύσιμα και οι «έξυπνες» λύσεις καραδοκούν. Χρειάζονται πραγματικά ισχυρές αντιστάσεις για να μην συμπαρασυρθεί κανείς σ’ αυτήν τη δίνη.
Αναφέρεστε στη «μεγαλύτερη απάτη που κάνουμε στον εαυτό μας», όπως διάβασα στο θεατρικό σημείωμα;
Οι πιο καταστροφικές ψευδαισθήσεις και τα πιο επιβλαβή ψέματα είναι αυτά που λέμε στον εαυτό μας. Είναι η τάση μας να παραμορφώνουμε την πραγματικότητα, να αρνούμαστε αλήθειες ή να δημιουργούμε ελπίδες και δικαιολογίες, που μας εμποδίζουν να δούμε την πραγματική διάσταση του κόσμου ή συχνότατα και του ίδιου μας του εαυτού. Και είναι «μεγαλύτερη», γιατί σ’ αυτή την περίπτωση ο θύτης και το θύμα είναι το ίδιο πρόσωπο.
Η μικρή αποχή από την υποκριτική σάς έδωσε χρόνο για μια πιθανή καλλιτεχνική αναθεώρηση της καριέρας σας;
Θα την χαρακτήριζα ως σκόπιμη και δημιουργική ανασυγκρότηση. Η τελευταία τριετία δεν ήταν κενή, αντιθέτως μάλιστα ήταν δημιουργικά και καλλιτεχνικά γεμάτη. Μέσα σ’ αυτό το διάστημα κάθισα και πάλι στα θρανία, τελείωσα το μεταπτυχιακό μου και παράλληλα προετοιμάστηκαν και υλοποιήθηκαν οι «Miroλάτρες». Και αυτό περιλάμβανε όλα τα στάδια της δημιουργίας, από τη συγγραφή, την παραγωγή μέχρι και τη σκηνοθεσία. Ήταν μια διαδικασία που απαιτούσε μοιραία χρόνο και αφοσίωση.
Στον δρόμο σάς αναγνωρίζουν ακόμα ως τη Βίβιαν από το «50- 50»;
Με αναγνωρίζουν… 50-50! 50% από αυτήν τη σειρά και 50% από τις άλλες! Πέραν του αστείου όμως, το «50-50» υπήρξε σταθμός για μένα. Ήταν ένας ρόλος που μου χάρισε την μεγάλη μου αναγνωρισιμότητα και που αγάπησα πολύ.
Αν ο Miro ζωγράφιζε την οικογένειά σας, ποιον θα παρίστανε με τρελά χρώματα;
Αν μας ζωγράφιζε ο Miro, θα ήμασταν τα υπέροχα και αινιγματικά Miroγλυφικά του, σε έναν καμβά έντονο και πολύχρωμο!
Ποιος είναι ο πραγματικός θεατρίνος στο σπίτι; Εσείς, ο σύζυγος ή η κόρη;
Εδώ ισχύει απόλυτα το ρητό: Εγώ έχω τ’ όνομα κι άλλοι έχουν τη χάρη!
Στις οικιακές δουλειές ποιος έχει τον πρωταγωνιστικό ρόλο και ποιος είναι κομπάρσος;
Αυτό το έργο έχει δύο πρωταγωνιστές και οι ρόλοι είναι ισάξια μοιρασμένοι. Δεν υπάρχει πρώτος και δεύτερος. Η κόρη μου Μαλένα, από την άλλη, είναι σε μια ηλικία που τις αντιστοιχούν αλλού είδους υποχρεώσεις, απ’ αυτές του νοικοκυριού.
Ποια ατάκα από τη ζωή σας θα άξιζε να γραφτεί σε σενάριο;
Θα χρησιμοποιήσω αυτήν που έχει ήδη γραφτεί και υπάρχει μέσα στο έργο μας: «Έλα ρε, μη μασάς, όλα καλά θα πάνε! Αφού είμαστε καλοί άνθρωποι…».
