Η πολιτική ζωή του τόπου, μετά την παραίτηση του Μακάριου Λαζαρίδη από το υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, μοιάζει να έχει εγκλωβιστεί σε έναν παράδοξο κύκλο εσωστρέφειας. Η αντιπολίτευση, σε μια προφανή αδυναμία να αρθρώσει συγκροτημένο λόγο, να προτείνει εναλλακτικό σχέδιο διακυβέρνησης ή να αντιπαρατεθεί με θέσεις επί της ουσίας, επέλεξε να επιδοθεί σε ένα ιδιότυπο «κυνήγι μαγισσών» ή μάλλον σε ένα κυνήγι πτυχίων.
- Γράφει ο Στρατής Κοκκινέλλης
Όταν η κριτική εξαντλείται στο αν κάποιος κατέχει έναν προπτυχιακό τίτλο και όχι στο αν διαθέτει την ικανότητα, την πολιτική συγκρότηση ή το σχέδιο να παράγει έργο, τότε το πρόβλημα δεν εντοπίζεται στο βιογραφικό του κρινόμενου αλλά στην ποιότητα του κρίνοντος. Η μετατόπιση της ατζέντας από τα φλέγοντα ζητήματα της ακρίβειας, της ασφάλειας ή της ανάπτυξης, στην αναζήτηση ακαδημαϊκών περγαμηνών συνιστά μια πράξη πολιτικής απόγνωσης. Στερούμενη λόγου και θέσεων, η αντιπολίτευση επιχειρεί να εργαλειοποιήσει το θεσμικό πλαίσιο των προσόντων, μετατρέποντας το Κοινοβούλιο σε ένα πεδίο στείρας γραφειοκρατικής αντιπαράθεσης.
Στο ίδιο μήκος κύματος, παρατηρούμε με ενδιαφέρον και τη στάση διάφορων δημοσιολογούντων ή διαμορφωτών κοινής γνώμης. Άνθρωποι που κινούνται ή υποστηρίζουν κόμματα σπεύδουν να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα ή να συγκρίνουν με πρόσωπα και καταστάσεις του παρελθόντος. Αντί να έχουν το θάρρος και να πουν: «Είναι λάθος, παραδοχή και πάμε παρακάτω», συνεχίζουν να χτίζουν τη ρητορική που βολεύει. Από την άλλη, αν θεωρεί κάποιος ότι ένα πτυχίο αποτελεί τεκμήριο ικανότητας αγνοεί επιδεικτικά την ιστορική πραγματικότητα: η πολιτική ιστορία είναι γεμάτη προσωπικότητες που μεγαλούργησαν χωρίς ακαδημαϊκούς τίτλους, αλλά με οξυδέρκεια και επαφή με τον λαό.
Όμως, το πραγματικό πρόβλημα δεν είναι η αντιπαράθεση αυτή καθαυτή, αλλά το αποτύπωμα που αφήνει στους πολίτες. Αυτός ο τοξικός πολιτικός λόγος το μόνο που καταφέρνει είναι να οδηγεί το σύνολο της κοινωνίας στην απόλυτη απέχθεια για την πολιτική. Αν το δούμε καθαρά, ψύχραιμα και χωρίς τις κομματικές παρωπίδες που επιβάλλει η καθημερινότητα, όσοι ασχολούμαστε με την πολιτική βρισκόμαστε πλέον κλεισμένοι σε ένα «γυάλινο ενυδρείο».
Μέσα σε αυτό το ενυδρείο, οι «ένοικοι» τσακώνονται για τύπους και προσχήματα, θεωρώντας πως οι κινήσεις τους συγκλονίζουν τον κόσμο. Στην πραγματικότητα, όμως, τα υπόλοιπα μέλη της κοινωνίας παρακολουθούν από έξω, με μια διάθεση που κυμαίνεται από την ελαφριά περιέργεια μέχρι την πλήρη αδιαφορία. Οι περισσότεροι έχουν ήδη απομακρυνθεί. Κάθονται στον καναπέ του σαλονιού τους και επιλέγουν να δουν οτιδήποτε άλλο πέραν της πολιτικής, θεωρώντας τη -όχι άδικα- μια δραστηριότητα αποκομμένη από τη δική τους ζωή.
Η κοινωνία δεν ζητάει από το πολιτικό προσωπικό να είναι μια κλειστή κάστα ακαδημαϊκών αριστούχων, αλλά να είναι μια ομάδα ανθρώπων που καταλαβαίνουν τις ανάγκες της αγοράς και της καθημερινότητας. Όσο ο δημόσιος διάλογος αναλώνεται σε κυνήγι πτυχίων, τόσο θα βαθαίνει το χάσμα μεταξύ του ενυδρείου και της πραγματικής ζωής. Και στο τέλος, ο μόνος που θα έχει απομείνει να κοιτάζει το γυαλί θα είναι ο καθρέφτης ενός συστήματος που έχασε την επαφή με τον σκοπό του.
