Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα κατά της Παχυσαρκίας (4/3), η δημιουργός περιεχομένου Alexia Linardaki μοιράστηκε στο TikTok ένα προσωπικό βίντεο, στο οποίο μιλά με ειλικρίνεια για τη δική της πορεία με το βάρος, την ψυχική υγεία και τις κοινωνικές πιέσεις που τη συνόδευσαν μεγαλώνοντας.
Η ίδια περιγράφει πώς η παχυσαρκία, το bullying και η χαμηλή αυτοεκτίμηση την οδήγησαν τελικά στην απόφαση να προχωρήσει σε χειρουργική επέμβαση γαστρικού μανικιού — μια απόφαση που, όπως λέει, άλλαξε τη ζωή της.
«Το φαγητό ήταν ο τρόπος μου να διαχειρίζομαι τα πάντα»
Στο βίντεο, η Alexia ανατρέχει στη σχέση που είχε για χρόνια με το φαγητό. Δεν ήταν απλώς μια συνήθεια, αλλά ένας μηχανισμός διαχείρισης συναισθημάτων.
«Γεννήθηκα μέσα σε αυτό», λέει. «Το φαγητό ήταν η διέξοδός μου για τα πάντα. Ένιωθα ότι είχα μια σχέση εξάρτησης μαζί του». Τονίζει ότι για πολλούς ανθρώπους η παχυσαρκία δεν είναι ζήτημα θέλησης ή πειθαρχίας, αλλά αποτέλεσμα βαθύτερων ψυχολογικών διεργασιών και εμπειριών που διαμορφώνουν τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουν τη ζωή.
Τα πρώτα κιλά και τα σχόλια που πληγώνουν
Η αύξηση βάρους ξεκίνησε από πολύ μικρή ηλικία. Γύρω στα 12, όπως εξηγεί, το σώμα της άρχισε να αλλάζει γρήγορα, κάτι που την έφερε αντιμέτωπη με σχόλια και συμπεριφορές που επηρέασαν την εικόνα που είχε για τον εαυτό της.
Το bullying στο σχολείο και οι «καλοπροαίρετες» παρατηρήσεις από το περιβάλλον της άφησαν βαθιά σημάδια.
«Άκουγα συχνά ότι αν έχανα 20 ή 30 κιλά θα ήμουν κούκλα», αναφέρει. «Τέτοια σχόλια μπαίνουν μέσα σου και αρχίζεις να πιστεύεις ότι η αξία σου εξαρτάται από το βάρος σου».
@alexialinardakiΣήμερα, 4 Μαρτίου — Παγκόσμια Ημέρα Παχυσαρκίας. Και για μένα έρχεται σε μια ιδιαίτερη στιγμή, γιατί σε λίγες μέρες κλείνω 4 χρόνια από τότε που πήρα την απόφαση να αλλάξω την ποιότητα της ζωής μου. Το 2022 η ζυγαριά έγραφε 107 κιλά. Σήμερα έχω χάσει σχεδόν 50. Όσοι με ξέρουν από παλιά γνωρίζουν ότι πάντα αυτοσαρκαζόμουν. Το χιούμορ ήταν η άμυνά μου — για να προστατεύσω τον εαυτό μου από το κενό που ένιωθα μέσα μου και για να μπορέσω να διαχειριστώ το ψυχικό «βάρος». Πέρασα και το στάδιο που «μισούσα» τον παλιό μου εαυτό. Δεν μπορούσα να βλέπω ούτε φωτογραφίες μου, γιατί με έκαναν trigger τόσο πολύ. 4 χρόνια μετά, έχω κάνει πολύ δρόμο για να αφήσω πίσω αυτά τα αρνητικά συναισθήματα και να μάθω σιγά σιγά να δίνω στον εαυτό μου τα εύσημα για όσα έχω καταφέρει. Στέλνω πολλή αγάπη και κουράγιο σε όποιον δίνει τη δική του μάχη με το βάρος του. Είτε αυτό σημαίνει να χάσει κιλά, είτε να πάρει, είτε απλά να συμφιλιωθεί με την εικόνα του στον καθρέφτη. Γιατί στο τέλος της ημέρας, η πιο σημαντική σχέση που θα έχουμε ποτέ είναι αυτή με τον εαυτό μας. Η πραγματική αλλαγή δεν μετριέται σε κιλά. 🤍♬ original sound – ALEX LINA
Η απόφαση για το γαστρικό μανίκι
Στα 24 της χρόνια πήρε την πιο δύσκολη —και καθοριστική— απόφαση: να προχωρήσει σε γαστρικό μανίκι. Η επέμβαση, που μειώνει σημαντικά το μέγεθος του στομάχου, δεν ήταν μια επιλογή που πήρε βιαστικά.
«Μου πήρε χρόνια να νιώσω έτοιμη», λέει. «Έφτασα σε ένα σημείο που δεν άντεχα άλλο ψυχολογικά. Πήγα στον γιατρό και του είπα ότι θέλω να το κάνουμε τώρα».
Η ίδια επισημαίνει ότι η παχυσαρκία πρέπει να αντιμετωπίζεται ως νόσος, όχι ως έλλειψη πειθαρχίας. «Δεν είναι τεμπελιά. Είναι κάτι πολύ πιο βαθύ, πολλές φορές ψυχολογικό».
Ο φόβος της επιστροφής
Παρότι η ζωή της έχει αλλάξει σημαντικά μετά την επέμβαση, η Alexia παραδέχεται ότι υπάρχει ένας φόβος που δεν την εγκαταλείπει: μήπως πάρει ξανά βάρος. «Είναι ο μεγαλύτερός μου φόβος», λέει. «Φοβάμαι μήπως χάσω τον έλεγχο».
Παράλληλα, μιλά για την ανάγκη επιβεβαίωσης που συχνά συνδέεται με την εμφάνιση και πώς προσπαθεί πλέον να την αποδομήσει. «Το θέμα είναι να μου αρέσουν οι άνθρωποι, όχι να αρέσω εγώ σε εκείνους. Η επιβεβαίωση πολλές φορές πηγάζει από χαμηλή αυτοπεποίθηση».
Ένα μήνυμα που ξεπερνά την προσωπική ιστορία
Με την εξομολόγησή της, η Alexia Linardaki άνοιξε μια ουσιαστική συζήτηση γύρω από την παχυσαρκία, την ψυχική υγεία και τα κοινωνικά στερεότυπα. Υπενθυμίζει ότι πίσω από κάθε σώμα υπάρχει μια ιστορία που δεν φαίνεται πάντα — και ότι η κατανόηση, η ενσυναίσθηση και η αποδοχή μπορούν να κάνουν τη διαφορά.
