Οι υποσχέσεις που μοίρασαν αφειδώς οι κ. Τσίπρας και Ανδρουλάκης για δωρεάν μετακινήσεις με τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς επιβεβαιώνουν ότι όσο θα πλησιάζουμε προς τις εκλογές, το έλλειμμα αξιοπιστίας και ικανότητας διακυβέρνησης των κομμάτων της αντιπολίτευσης θα αναπληρώνεται από την τοξικότητα και τα λόγια του αέρα.
- του Μάνου Κόνσολα – Βουλευτής Δωδεκανήσου, πρόεδρος της Επιτροπής Περιφερειών της Βουλής, καθηγητής Πανεπιστημίου Αιγαίου
Κατά πρώτο λόγο, δεν υπάρχει τίποτα δωρεάν. Οι δωρεάν μετακινήσεις που υπόσχονται οι κ. Τσίπρας και Ανδρουλάκης θα δημιουργήσουν ελλείμματα εκατομμυρίων ευρώ, τα οποία θα επιβαρύνουν κάθε φορολογούμενο πολίτη.
Κατά δεύτερο λόγο, η διακυβέρνηση της χώρας είναι πολύ σοβαρή υπόθεση. Απαιτεί σχέδιο, ικανούς ανθρώπους, μετρήσιμα αποτελέσματα. Η Ελλάδα, με πολύ κόπο και προσπάθεια από το 2019, κατέκτησε ένα επίπεδο ασφάλειας και σταθερότητας που δεν πρέπει να τεθεί σε κίνδυνο.
Ο πρωθυπουργός και οι κυβερνήσεις της Νέας Δημοκρατίας διαχειρίστηκαν πρωτοφανείς κρίσεις, μείωσαν φόρους, στήριξαν τους πολίτες, επανάφεραν την οικονομία σε θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης.
Για την αντιπολίτευση, προτεραιότητα είναι η τοξικότητα και οι υποσχέσεις.
Για τη Νέα Δημοκρατία προτεραιότητα είναι η αντιμετώπιση προβλημάτων, όπως η ακρίβεια που πυροδοτείται από την ενεργειακή κρίση και τις γεωπολιτικές εντάσεις και συγκρούσεις.
Οι πολίτες περιμένουν από την κυβέρνηση να συνεχίζει να λαμβάνει και να ενεργοποιεί μέτρα στήριξης, να εξαντλεί κάθε περιθώριο για να αμβλύνει τις επιπτώσεις για τους πολίτες και ιδιαίτερα τους οικονομικά αδύναμους.
Ο στόχος της Νέας Δημοκρατίας, αλλά και της μεγάλης πλειοψηφίας του ελληνικού λαού, είναι η σταθερότητα και όχι η αστάθεια και η ακυβερνησία.
Άλλωστε, εκλογές γίνονται για να αναδειχθεί κυβέρνηση και όχι για να διαλυθεί η χώρα.
Η μεγάλη πλειοψηφία των Ελλήνων πολιτών αντιλαμβάνεται, πρώτον, ότι δεν υπάρχει εναλλακτική, αξιόπιστη και ρεαλιστική πρόταση διακυβέρνησης απέναντι στη Νέα Δημοκρατία και, δεύτερον, ότι δεν υπάρχει κουλτούρα και διάθεση συνεργασίας από τα άλλα κόμματα ακόμα και για τα αυτονόητα.
Στη δημοκρατία, όμως, δεν υπάρχουν αδιέξοδα. Επειδή στη χώρα μας αποδεικνύεται και επιβεβαιώνεται ότι δεν υπάρχει κουλτούρα συνεργασίας, προφανώς για να διατηρηθεί η πολιτική και οικονομική σταθερότητα πρέπει να υπάρχει μια αυτοδύναμη κυβέρνηση που θα την εγγυηθεί.
Αυτό δεν σημαίνει ότι μια αυτοδύναμη κυβέρνηση της ΝΔ δεν θα πρέπει να επιδιώκει τη συναίνεση και τη συνεργασία. Απόδειξη, το κάλεσμα που απευθύναμε σε όλα τα κόμματα για τη Συνταγματική Αναθεώρηση.
Επειδή, όπως είπα, η διακυβέρνηση της χώρας είναι πολύ σοβαρή υπόθεση, αναδεικνύονται και θα συνεχίσουν να αναδεικνύονται πραγματικά διλήμματα που τα θέτουν η ίδια η ζωή και η πραγματικότητα, όπως:
– Ποιος από τους αρχηγούς των κομμάτων της αντιπολίτευσης μπορεί να πείσει ότι είναι σε θέση να ανταποκριθεί στα καθήκοντα του πρωθυπουργού και να εκπροσωπήσει τη χώρα διεθνώς σε έναν μεταβαλλόμενο και ασταθή κόσμο;
– Θα παραμείνει η Ελλάδα ασφαλής, ισχυρή και σταθερή σε μια τροχιά προόδου ή θα μπει σε μια περιπέτεια ακυβερνησίας και αστάθειας;
– Το δεύτερο εξάμηνο του 2027, όταν η χώρα μας αναλαμβάνει την προεδρία της Ευρωπαϊκής Ένωσης και θα ληφθούν κρίσιμες αποφάσεις για το μέλλον της Ευρώπης, τα χρηματοδοτικά προγράμματα, την άμυνα της Ευρώπης, πιστεύει κανείς ότι πέρα από τον Κυριάκο Μητσοτάκη θα μπορεί να προεδρεύσει της ΕΕ κάποιος άλλος; Φαντάζεται κανείς τον κ. Ανδρουλάκη, την κ. Κωνσταντοπούλου, την κ. Καρυστιανού, τον κ. Τσίπρα ή τον κ. Βελόπουλο σε αυτόν τον ρόλο;
