Οι νέες αυτοδιοικητικές εκλογές του 2028, που διεξάγονται έναν χρόνο μετά τις εθνικές το 2027, αναδιαμορφώνουν πλήρως τις ισορροπίες στο πολιτικό σκηνικό, αναγκάζοντας τους τοπικούς βουλευτές να επιδείξουν απόλυτη κομματική συνείδηση.
- του Θανάση Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος – Συγγραφέας Οδηγών Πολιτικής Αυτοβελτίωσης
Όταν το κυβερνών κόμμα έχει πρόσφατα εδραιώσει την εξουσία του, οι βουλευτές δεν έχουν το περιθώριο να αποκλίνουν από την κεντρική γραμμή. Είναι υποχρεωμένοι να στηρίξουν ανοιχτά και δυναμικά τον επίσημο «εκλεκτό» της παράταξής τους για τον δήμο ή την περιφέρεια, καθώς η δική τους πολιτική επιβίωση παραμένει άρρηκτα συνδεδεμένη με την εικόνα και τη συνοχή του κόμματος.
Η πραγματικότητα αυτή έρχεται σε πλήρη αντίθεση με το σενάριο όπου οι εθνικές εκλογές έπονται των αυτοδιοικητικών. Σε μια τέτοια περίπτωση, το προσωπικό συμφέρον των βουλευτών υπερισχύει της κομματικής πειθαρχίας. Προκειμένου να εξασφαλίσουν την επανεκλογή τους στο Κοινοβούλιο, οι υποψήφιοι βουλευτές τείνουν να προσεγγίζουν τοπικούς παράγοντες ευρύτερης αποδοχής, ακόμη και αν αυτοί ανήκουν στην αντίπαλη πολιτική παράταξη.
Η Ιστορία έχει δείξει ότι προκειμένου να αλιεύσουν ψήφους από κάθε δυνατή δεξαμενή οι βουλευτές δεν διστάζουν να στηρίξουν υπογείως έναν ισχυρό υποψήφιο δήμαρχο του αντίπαλου κόμματος, ανταλλάσσοντας τη στήριξη αυτή με μελλοντικές ψήφους στις βουλευτικές κάλπες.
Το φαινόμενο αυτό γίνεται ξεκάθαρο αν εξετάσουμε το παράδειγμα ενός νομού που εκλέγει τέσσερις βουλευτές. Ας υποθέσουμε ότι το κυβερνών κόμμα διαθέτει τρεις βουλευτές στην περιφέρεια αυτή, ενώ η αξιωματική αντιπολίτευση εκλέγει μόλις έναν.
Αν οι αυτοδιοικητικές εκλογές γίνονταν πριν από τις εθνικές, οι τρεις κυβερνητικοί βουλευτές, κινούμενοι με γνώμονα τον προσωπικό τους σταυρό, θα μπορούσαν να στηρίξουν έναν ισχυρό και δημοφιλή υποψήφιο δήμαρχο που προέρχεται από τη μειοψηφία. Με αυτόν τον τρόπο θα εξασφάλιζαν τη συμπάθεια και την ψήφο των υποστηρικτών του στις εθνικές εκλογές που θα ακολουθούσαν, οδηγώντας συχνά στην εκλογή ενός δημάρχου από την αντιπολίτευση, παρά τη συντριπτική υπεροχή του κυβερνώντος κόμματος στον νομό.
Ωστόσο, με το ισχύον μοντέλο της διεξαγωγής των τοπικών εκλογών έναν χρόνο μετά, το σκηνικό ανατρέπεται. Οι τρεις βουλευτές έχουν ήδη εξασφαλίσει την έδρα τους για την επόμενη τετραετία. Δεν έχουν πλέον ανάγκη από ψηφοθηρικούς συμβιβασμούς με την αντίπαλη πλευρά. Αντίθετα, οποιαδήποτε παρέκκλιση από τον επίσημο κομματικό υποψήφιο θα θεωρούνταν «προδοσία» και θα έθετε σε κίνδυνο την πολιτική τους ανέλιξη εντός του κόμματος. Έτσι, επιστρατεύουν όλη τους την επιρροή για να στηρίξουν τον εκλεκτό της ηγεσίας, θωρακίζοντας την κομματική συνοχή και αποτρέποντας την εκλογή ενός δημάρχου από τη μειοψηφία.
Ο χρόνος διεξαγωγής των εκλογών αποδεικνύεται τελικά ο καθοριστικός παράγοντας που μετατρέπει τους βουλευτές από αυτόνομους ψηφοθήρες σε πειθαρχημένους «στρατιώτες» της παράταξής τους.
