Οι επιθέσεις των Χούθι αυξάνουν την πίεση για συγκεκριμένες αποφάσεις, φέρνοντας στο προσκήνιο το εύρος των δεσμεύσεων των εταίρων
Ανοιχτή παραμένει η συμμετοχή της Αιγύπτου στη «Συμφωνία της Μέκκας», την ώρα που η Τουρκία εξακολουθεί να χρειάζεται κοινοβουλευτική έγκριση για τη συμφωνία και τις απαραίτητες εξουσιοδοτήσεις για ενδεχόμενη αποστολή στρατιωτικών δυνάμεων στη Σαουδική Αραβία.
Ο Αιγύπτιος υπουργός Εξωτερικών, Μπαντρ Αμπντελατί, δήλωσε την Τρίτη ότι το Κάιρο εξετάζει σοβαρά την ένταξή του στο αμυντικό σχήμα Σαουδικής Αραβίας, Τουρκίας και Πακιστάν. Σε συνέντευξή του στο Bloomberg, την οποία μετέδωσε το Anadolu, εξέφρασε παράλληλα την ετοιμότητα της χώρας του να ανταποκριθεί στα αιτήματα του Ριάντ, ακόμη και στο πεδίο της στρατιωτικής υποστήριξης. Ωστόσο, οι δηλώσεις αυτές δεν συνιστούν ανακοίνωση προσχώρησης ούτε προσδιορίζουν συγκεκριμένη στρατιωτική συνεισφορά.
Οι εκκρεμότητες στην Τουρκία
Στην Άγκυρα, το υπουργείο Άμυνας διευκρίνισε την Πέμπτη, 15 Οκτωβρίου, ότι η διαδικασία παροχής στρατιωτικών δυνάμεων και δυνατοτήτων προς τη Σαουδική Αραβία θα ακολουθήσει το τουρκικό Σύνταγμα και τη σχετική νομοθεσία.
Συγκεκριμένα, απαιτούνται η έγκριση της συμφωνίας από την τουρκική Εθνοσυνέλευση και η ολοκλήρωση των διαδικασιών εξουσιοδότησης για αποστολή ενόπλων δυνάμεων στο εξωτερικό. Το μέγεθος και η μορφή της συνεισφοράς θα καθοριστούν βάσει των σαουδαραβικών αιτημάτων, των επιχειρησιακών αναγκών και των εξελίξεων στο πεδίο, κατόπιν συνεννόησης των δύο πλευρών.
Τι προβλέπει η συνθήκη με το Ισραήλ
Μία κρίσιμη παράμετρος για τις επιλογές του Καΐρου είναι η Συνθήκη Ειρήνης Αιγύπτου–Ισραήλ του 1979. Το άρθρο VI ορίζει ότι τα δύο κράτη δεν μπορούν να αναλαμβάνουν υποχρεώσεις που συγκρούονται με τη συνθήκη και ότι οφείλουν να τηρούν τις δεσμεύσεις τους ανεξάρτητα από άλλες συμφωνίες.
Από το κείμενο δεν προκύπτει γενική απαγόρευση συμμετοχής της Αιγύπτου σε αμυντικές συμμαχίες. Προκύπτει, όμως, ότι οποιαδήποτε νέα δέσμευση θα πρέπει να είναι συμβατή με την ειρήνη με το Ισραήλ. Συνεπώς, η αξιολόγηση μιας πιθανής προσχώρησης εξαρτάται από τους συγκεκριμένους όρους και τις υποχρεώσεις που θα αναλάμβανε το Κάιρο.
Η συζήτηση αναδεικνύει έτσι δύο διαφορετικές εκκρεμότητες: την πολιτική απόφαση της Αιγύπτου για ενδεχόμενη ένταξη και την ολοκλήρωση των τουρκικών διαδικασιών για την εφαρμογή των στρατιωτικών δεσμεύσεων.
Η δημόσια στήριξη προς το Ριάντ παραμένει σαφής· οι συγκεκριμένες δυνάμεις, οι αποστολές και το χρονοδιάγραμμα αποτελούν ακόμη αντικείμενο αποφάσεων.
