Ένας από του πιο σημαντικούς Γερμανούς πολιτικούς, του 19ου αιώνα, με το όνομα Ότο φον Μπίσμαρκ, είπε ότι η πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού. Στον 21ο αιώνα όμως, δεν αρκεί να κάνεις τα σωστά, πρέπει να τα κάνεις και επιθυμητά.
- του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγος-Συγγραφέας Οδηγών Πολιτικής Αυτοβελτίωσης
Εδώ ακριβώς έγκειται η αξία της πολιτικής επικοινωνίας. Η τέχνη να μετατρέπεις το εφικτό σε κάτι που ο πολίτης θέλει, εμπιστεύεται και ψηφίζει. Από το εφικτό στο επιθυμητό.
Η νέα γλώσσα της εξουσίας!
Σε έναν κόσμο πληροφοριακής υπερφόρτωσης, θορύβου και ακραίας πόλωσης, ο πολιτικός που επικοινωνεί άναρχα και αυτοσχεδιαστικά χάνει έδαφος καθημερινά. Τα social media δεν συγχωρούν ασυνέπεια, τα ΜΜΕ τρέφονται με αντιφάσεις και το κοινό έχει αναπτύξει ένα σχεδόν ενστικτώδες «ραντάρ» απέναντι στο αναληθοφανές.
Οι εταιρείες πολιτικής επικοινωνίας δεν είναι πια πολυτέλεια. Είναι αναγκαιότητα. Φέρνουν τρία πράγματα που κανένας πολιτικός δεν μπορεί να αυτοπαράσχει αντικειμενικά:
Στρατηγική αφήγηση. Ένα συνεκτικό αφήγημα που ξεκινά από τις αξίες, περνά από τα μηνύματα και φτάνει στον πολίτη με συναισθηματική αλλά και λογική πειστικότητα.
Τεχνογνωσία μέσων. Το τι λες δεν φτάνει, πρέπει να ξέρεις πού, πότε και πώς το λες. Διαφορετική γλώσσα για TikTok, διαφορετική για debate, διαφορετική για συνέντευξη Τύπου.
Διαχείριση κρίσεων. Κάθε πολιτικός θα βρεθεί αντιμέτωπος με κρίση επικοινωνίας. Η διαφορά μεταξύ πολιτικής επιβίωσης και καταστροφής μετριέται σε ώρες και σε επαγγελματισμό αντίδρασης.
Η εποχή του «μιλώ από την καρδιά μου και ο κόσμος θα καταλάβει» ανήκει στο παρελθόν. Ακόμα και η αυθεντικότητα σήμερα χρειάζεται στρατηγικό πλαίσιο για να γίνει αντιληπτή ως τέτοια.
Η πολιτική επικοινωνία δεν αντικαθιστά το πολιτικό πρόγραμμα ούτε την αξιοπιστία. Την ενισχύει, την αναδεικνύει και την κάνει προσβάσιμη. Γιατί σε τελική ανάλυση, οι καλύτερες ιδέες που δεν επικοινωνούνται σωστά, χάνουν και αυτό δεν είναι μόνο πρόβλημα του πολιτικού. Είναι πρόβλημα της δημοκρατίας.
