Και ξαφνικά, όλοι πέσαμε από τα σύννεφα… Καταγγελίες, κριτικές (περασμένων ετών) και on camera δηλώσεις σχετικά με διάφορα «ιατρεία», τα οποία κάθε άλλο παρά «ιατρεία» ήταν.
Όλα αυτά με αφορμή τον θάνατο του Γιώργου Μαζωνάκη στον 1ο όροφο μίας πολυκατοικίας στο Κολωνάκι όπου λειτουργούσε ένα «σικ» ιατρείο έτοιμο να θεραπεύσει «πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν» (κατά το Ματθαίου Ευαγγέλιο).
Η υπόθεση πήρε το δρόμο της δικαιοσύνης και κάπου εκεί άνοιξε «ο ασκός του Αιόλου», με τις ευθύνες να γίνονται «μπαλάκι» και με τα λάθη να γίνονται χιονοστιβάδα…
Γιατί τώρα όμως; Και γιατί ένας άνθρωπος έπρεπε να γίνει θυσία, πριν κάποιοι ασχοληθούν σοβαρά με τους «εμπόρους της ελπίδας»; Και πάνω απ’ όλα γιατί δεν μιλά κανείς για τις δική μας ευθύνη;
Την Κυριακή το πρωί ένας συνάδελφος με πήρε τηλέφωνο, αναφέροντας μου ένα μήνυμα που στάλθηκε ανώνυμα στα social media του site… Ο άνθρωπος που τα έστειλε μιλούσε για έναν «γιατρό», ο οποίος ήταν μια ακόμα περίπτωση «τσαρλατάνου» της υγείας. Λόγω της ανωνυμίας αποφάσισα ότι δεν ήταν σωστό δεοντολογικά να δημοσιεύσουμε το θέμα, πόσο δε μάλλον το όνομα του γιατρού. Όμως ψάχνοντας το όνομα του συγκεκριμένου γιατρού, στον παγκόσμιο «ρουφιάνο», την Google, χωρίς κόπο, είδαμε κριτικές και αναρτήσεις οι οποίες -ξεκάθαρα- κατηγορούσαν τον γιατρό, ότι «πουλούσε» πανάκριβα, ελπίδα σε ανθρώπους οι οποίοι είχαν ανάγκη, κάποιες φορές με μη αναστρέψιαμ αποτελέσματα…
Και εδώ αρχίζουν οι απορίες και οι ευθύνες…
Βρισκόμαστε στο 2026, στον αιώνα της ΑΙ όπου η δίωξη ηλεκτρονικού εγκλήματος θα έπρεπε να έχει πιο αναβαθμισμένο ρόλο.
Πόσο δύσκολο θα ήταν λοιπόν, με έναν απλό κώδικα, να μπορούν να εντοπίσουν «κριτικές» σε ευαίσθητους τομείς της καθημερινότητας (όπως η υγεία) και να ελέγχεται η σοβαρότητά τους;
Πόσο δύσκολο θα ήταν να υπάρχει ένας νόμος ο οποίος θα απαγορεύει την πώληση ιατρικών μηχανημάτων -και όχι μόνο- σε ιδιώτες, αν δεν έχουν τις απαιτούμενες και αποδεδειγμένες γνώσεις για την χρήση τους;
Πόσο δύσκολο θα ήταν ο έλεγχος πτυχίου, επάρκειας και ειδικότητας του κάθε ένα που δηλώνει γιατρός να είναι «εξοντωτικός» και να δημιουργηθεί μια βάση δεδομένων κατατάσσοντας τους γιατρούς με βάση την ειδικότητά τους, αλλά και την εξειδίκευσή τους;
Για την ιστορία να πω ότι τόσο οι εργαζόμενοι, όσο και οι χώροι εστίασης, περνάνε από «40 κύματα» για να πάρουν άδεια λειτουργίας… Και αυτό δεν μπορεί να γίνει για τους γιατρούς, θεραπευτές ή τα ιατρεία;
Και το σημαντικότερο από όλα: Πόσο δύσκολο θα ήταν όλοι αυτοί οι εξαπατημένοι πολίτες, ή ακόμα και εκείνοι που κάτι άκουσαν, κάτι είδαν κάτι τους είπαν, να σηκώσουν ένα τηλέφωνο τη στιγμή που αντιλαμβάνονται την απάτη και όχι κατόπιν εορτής, ειδικά όταν πρόκειται για περιπτώσεις όπου κάποιοι παίζουν με τη ζωή κάποιων ανθρώπων (είτε είναι επώνυμοι είτε όχι) και να μην περιμένουν να το κάνουν «κατά περίπτωση» και με γνώμονα τα likes που θα πάρουν. Και όλα αυτά επώνυμα και όχι ανώνυμα…
Συζητώντας σε μια παρέα, τα δύο προηγούμενα 24ωρα, άκουσα απίθανες ιστορίες για εγκληματίες δήθεν γιατρούς (και όχι δεν κάνω «έκπτωση» στον όρο εγκληματίες) που βίωσαν ή τους διηγήθηκαν. Όταν ρώτησα «και γιατί δεν το καταγγείλατε;» ή απάντηση ήταν «εγώ δεν θα γίνω ρουφιάνος…»!
Αναρωτήθηκα αν θα είχαν την ίδια αντιμετώπιση αν επρόκειτο για δικό τους άνθρωπο (που σε κάποιες περιπτώσεις ήταν, απλά είχαν την τύχη, η απάτη να ήταν ήπια από ιατρικής πλευράς τουλάχιστον) και απάντηση δεν κατάφερα να δώσω. Όμως δεν μπορούμε να απαιτούμε λύσεις ή, να ρίχνουμε το ανάθεμα στην Κυβέρνηση, στο Υπουργείο Υγείας, στον Ιατρικό Σύλλογο αν δεν βοηθήσουμε και εμείς έστω και αν χρειαστεί να γίνουμε «ρουφιάνοι».
Διότι καλύτερα «ρουφιάνοι» παρά συνεργοί σε έγκλημα!
