Άρθρα Φώτης Σιούμπουρας

Επιστροφή στο παρελθόν ή ματιά στο μέλλον;

Μπορεί να ακούμε από τους πολιτικούς μας ταγούς, ιδιαίτερα τώρα, κατά τη μακρά προεκλογική περίοδο, πολιτικές αναλύσεις, που εστιάζονται στο δίπολο «πρόοδος» και «συντήρηση» ή «Αριστερά» και «Δεξιά». Μπορεί να επιδίδονται οι πολιτικοί μας αρχηγοί άλλοι μεν σε «αντιδεξιές ρητορείες», εμφυλιοπολεμικά κηρύγματα και «οικογενειακούς πλουτισμούς» και άλλοι σε «αριστερά», αλλά και «χουντικά φαντάσματα».

Δεν ακούσαμε όμως να μας εξηγούν, κυρίως τώρα, παραμονές των ευρωεκλογών, πώς οραματίζονται τη μεταμνημονιακή Ελλάδα. Την Ελλάδα του 21ου αιώνα. Την Ελλάδα των νέων ευκαιριών ή των νέων ανισοτήτων. Όχι τίποτε άλλο,αλλά ακούγοντας και όλοι εμείς τις προεκλογικές ομιλίες, να αποφασίσουμε τι κυβέρνηση επιτέλους θέλουμε για να προοδεύσει η χώρα μας. Για να μην επαναπαυθούμε δηλαδή στα…fakenews, αλλά και στο Facebook και το Twitter, που από μέσα κοινωνικής δικτύωσης έχουν μετατραπεί σε ανεξέλεγκτους μηχανισμούς, όχι απλώς άσκησης, αλλά επιβολής πολιτικής. Βέβαια, για να πούμε και του «στραβού το δίκαιο» μία φορά, τις τελευταίες ημέρες αρχηγός (Κυρ. Μητσοτάκης)… τόλμησε να μιλήσει για το αύριο, για τις εργασιακές σχέσεις και το επταήμερο λειτουργίας των επιχειρήσεων και τον κατηγόρησαν ότι… «επιστρέφει στον μεσαίωνα».

Δυστυχώς, μπροστά σε έναν ραγδαίως μεταλλασσόμενο κόσμο και αντιμέτωπες με τη Δ΄ βιομηχανική επανάσταση, που αλλάζει τα μέσα παραγωγής και εμπορίου, καθώς και τους κανόνες συμμετοχής του πολίτη στη λειτουργία της Δημοκρατίας, οι ελληνικές«προοδευτικές» (και όχι μόνο) δυνάμεις δείχνουν να ζουν ακόμη στον προηγούμενο αιώνα, επιμένοντας στο δίπολο«Αριστερά» – «Δεξιά»,«πρόοδος» και «συντήρηση», «δημοκρατία» και «νεοφιλελευθερισμός».Η επίκληση του προοδευτισμού όμως, απλά με τη μορφή της αντιδεξιάς ρητορείας, είναι η κατεξοχήν βουτιά στο παρελθόν. Ανήκει στον ξεπερασμένο και απερχόμενο πολιτικό λόγο, που αδυνατεί να συγκροτήσει αυτόνομο αφήγημα και θετική πολιτική πρόταση και, ως εκ τούτου, να παρέμβει ως πολιτικός δημιουργός ενός μέλλοντος που είναι ήδη παρόν. Έτσι εξαντλείται σ’ έναν επικίνδυνο διχασμό, του «αντί» και των «μετώπων», με στόχο την πολιτική και κομματική επιβίωση.

Αν όμως η πρόοδος ορίζεται ως πορεία προς τα εμπρός, πορεία προς το καλύτερο, τότε ποιος είναι ο πολιτικά προοδευτικός στην εποχή μας; Πώς θα χαρακτηρίζαμε π.χ. στο πεδίο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων την καγκελάριο Μέρκελ, που δέχθηκε στη Γερμανία 1,35 εκατ. πρόσφυγες κόντρα στο κόμμα της; Τι είδους φιλελεύθερος είναι ο πρόεδρος Μακρόν που αυστηροποίησε εξαιρετικά την είσοδο προσφύγων; Πόσο σοσιαλδημοκράτης είναι ο Ολαφ Σολτς που μείωσε τις δημόσιες επενδύσεις (μεταφορές – εκπαίδευση) στη Γερμανία;Είναι προοδευτική ή συντηρητική η Αλίς Βάιντελ, πρόεδρος του ακροδεξιού κόμματος της Γερμανίας AfD, ομοφυλόφιλη, παντρεμένη με μετανάστρια και με δύο παιδιά;

Αλλά και στο παρελθόν: Πώς θα χαρακτηρίζαμε τη μεταρρύθμιση του Γερμανού Σοσιαλδημοκράτη Σρέντερ που μείωσε τις κοινωνικές δαπάνες προς όφελος της ανταγωνιστικότητας της γερμανικής οικονομίας;Πού θα κατατάσσαμε την απαγόρευση απολύσεων στον ιδιωτικό τομέα στην Ιταλία του Μπερλουσκόνι;Πού θα εντάσσαμε την «ευελιξία με ασφάλεια»στην αγορά εργασίας των Σοσιαλδημοκρατών Σκανδιναβών. Και στα καθ’ ημάς: Είναι «συντηρητική» ή «προοδευτική» η πρόταση του «νεοφιλελεύθερου»,κατά την κυβέρνηση, Μητσοτάκη για καθιέρωση του επταήμερου στις επιχειρήσεις (προσοχή, όχι κατάργηση του 5ήμερου των εργαζομένων);

Το ζήτημα βέβαια σήμερα για την Ελλάδα δεν είναι αν ο Αλ. Τσίπρας είναι και πόσο «αριστερός» ή αν επιχειρεί να αντικαταστήσει το «Αριστερά – Δεξιά» με το «πρόοδος – συντήρηση» ή το αν «ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει να γίνει το ΠΑΣΟΚ του ’80».Ούτε αν ο Κυρ. Μητσοτάκης είναι «δεξιός», «φιλελεύθερος» και πόσο «νεοφιλελεύθερος»; Το ζωτικό ζήτημα είναι ποια γνώμη έχουν σχηματίσει οι Έλληνες για το τι κυβέρνηση θέλουν για να προοδεύσουν; Θέλουν μία κυβέρνηση που θα καταστήσει τη χώρα ισχυρή,με νέο μοντέλο παραγωγής, εκπαίδευσης και δίκαιης αναδιανομής πλούτου; Θέλουν μια κυβέρνηση, της οποίας το διακύβευμα θα είναι η υπέρβαση του πολιτικού και κοινωνικού διχασμού, με κάλεσμα συμπόρευσης με όλα τα δυναμικά κοινωνικά ρεύματα και πρόσωπα της σημερινής εποχής;Με άλλα λόγια, θέλουν μια νέα εθνική συμπόρευση για την Ελλάδα της μεταχρεοκοπίας, πέρα από τις κομματικές διαιρέσεις και τα εργαλεία του παρελθόντος;

Σε αυτά θα κριθεί τι είναι πρόοδος και τι συντήρηση. Σε αυτά θα κριθεί και η αυριανή κυβέρνηση.

του Φώτη Σιούμπουρα

Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Παρασκήνιο

 

Σχολιάστε ...

ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ

Κάντε κλικ στο εξώφυλλο και διαβάστε την τελευταία έκδοση της Εφημερίδας «Παρασκήνιο» σε μορφή PDF

NEWSLETTER





Focus-On
reportaznet


Εφημερίδες

Διαβάστε όλες τις εφημερίδες online

ΑΡΧΕΙΟ

Karfitsa
Karfitsa