Κάθε τέσσερα χρόνια γίνονται εκλογές, καθορισμένες συνταγματικά. Πολλές φορές προκηρύσσονται και νωρίτερα/πρόωρα, αν συμβούν γεγονότα εθνικά, αλλά -στην πράξη- όταν το αποφασίζει ο εκάστοτε κυβερνήτης που κυβερνά.
Βέβαια εκλογές δεν γίνονται χωρίς ξεφαντώματα, τραγούδια -και οπωσδήποτε- παρατράγουδα προεκλογικά. (σ.σ.: Υπάρχει άλλου όμως είδους συνέχεια… μετεκλογικά.)
- του Κώστα Δημ. Χρονόπουλου, Ιατρός
Εμένα όλη αυτή η προεκλογική περίοδος μου θυμίζει κάτι άλλο, διαφορετικό:
Μια δ η μ ο π ρ α σ ί α από οίκο οικείο, κομματικό, «δημοκρατικό»! Ασφαλώς και θα εξηγηθώ, ώστε να μην παρεξηγηθώ ως προς το τι ακριβώς εννοώ:
Στις δημοπρασίες εκτίθενται και πωλούνται διάφορα είδη, αντικείμενα, έργα τέχνης και καθετί που θεωρείται ότι έχει αξία και φυσικά το (δέον να καταβληθεί) τίμημα είναι συνήθως ακριβό.
Στην προεκλογική δημοπρασία του Κ.Δ. πολιτεύματος δεν πωλείται τίποτα υλικό! Όλα είναι… άυλα, τίποτα το χειροπιαστό!
Διατίθενται -αφειδώς μάλιστα- αερολογήματα, α ε ρ ο λ ύ μ α τ α, φληναφήματα, υποσχέσεις, θα, θα… με περιτύλιγμα πάντοτε όμορφο, προσεγμένο, μελετημένο με υπογραφή κομματική, ώστε να γίνεται ευρύτατα αρεστό/ελκυστικό/αποδεκτό.
Να πουλάει δηλαδή, έστω και αν -εσωτερικά- είναι γεμάτο με αέρα -φρέσκο ή μπαγιάτικο-, πάντως επιμελημένα… κοπανιστό!
Το (νοήμον;) αγοραστικό κοινό παραμιλάει, χειροκροτεί, ποδοκροτεί μεταρσιωμένο, εκστατικό.
Ακούγονται επευφημίες, επιδοκιμασίες, ιαχές, κραυγές, περίεργες που θυμίζουν χαρούμενα βελάσματα προβάτου που χαίρεται το καψερό.
Η αίθουσα είναι γεμάτη από ανυπόμονο κοινό. Όχι μόνον για να αποκτήσει τα προσφερόμενα εδώ, αλλά και επειδή όλα παρέχονται δωρεάν από τους πονηρούς διοργανωτές στο πόπολο το χαζουλό.
Όμως -νόμος!- τίποτα δεν χορηγείται δωρεάν στον κόσμο αυτό! Μπορεί προς ώρας να μην εισπράττουν τίποτα, όμως αν κερδίσουν το ψηφαλάκι (τους) το επιθυμητό, αύριο θα το εξαργυρώσουν πανάκριβα στο ανταλλακτήριο το συμφεροντολογικό.
Όσο για το πόπολο το αγαθό, θα ισχύσει το «τ’ είχες/πήρες Γιάννη, τ’ είχα/πήρα πάντα», το γνωστό. Θα αρκεστεί στο κλασικό «ο λόγος σου με χόρτασε και το ψωμί σου φά’ το!». (Για αυτό και πεινάει συνέχεια, δεν έχει χορτασμό!)
Οι δωρεάν ανέξοδες παροχές των άνευ αξίας υποσχέσεων αερολογούντων αμετροεπών δημαγωγών δεν είναι κάτι νεοφανές, πρωτόφαντο, μοναδικό. Είναι παμπάλαιο, κλασικό, «δημοκρατικό», δημαγωγικό.
Έθιμο έχει καταντήσει και ο λαός δεν ζει πλέον χωρίς αυτό.
Αν δεν προσέλθει και δεν εισπνεύσει τον ζείδωρο αέρα της άφθονης, χειμαρρώδους υποσχεσιολογίας, αδυνατεί να ζήσει, χωρίς το… δημοκρατικό/δημαγωγικό του ναρκωτικό.
Πρέπει να πάρει τη δόση του, προκειμένου να δώσει -ως αντάλλαγμα/τίμημα- το ψηφαλάκι του το λαχταριστό.
Έτσι είναι, φίλοι μου, η ζωή, ένα συνεχές, ατέλειωτο «δούναι και λαβείν», αλλά χρειάζεται και προσοχή, μυαλό.
Γιατί δεν νοείται κάποιοι αδίσταχτοι ψευδολόγοι απατεωνίσκοι να πουλάνε φύκια για μεταξωτές κορδέλες και καθρεφτάκια στον ιθαγενή που τους ακούει με σεβασμό και θαυμασμό! Κι εκείνοι, αδίστακτοι και ανάλγητοι, να τον δουλεύουν… μηχανή/ψιλό γαζί, με έναν ανέντιμο εμπαιγμό, διαχρονικό!
Ίσως -είθε- κάποτε να αφυπνιστεί, να ξεσηκωθεί, να μην πατήσει ποτέ ξανά στο «πανηγύρι» της δημοπρασίας το… «δημοκρατικό». Μέχρι τότε όμως, οψέποτε αφυπνιστεί από τον λήθαργο, την απάθεια στην οποία έχει βυθιστεί, τον ευνουχισμό που έχει υποστεί, εκείνοι δεν πρόκειται να αλλάξουν σκοπό. Θα συνεχίσουν -πωρωμένοι και ατιμώρητοι ασυλίτες γαρ- να βαράνε τον δικό τους τον πρόστυχο σκοπό και, από κάτω, τα μερακλωμένα, αφιονισμένα, υ π ο σ χ ε σ ι ο (εμ) π ο τ ι σ μ έ ν α ανθρωπάκια.
Θα χορεύουν, όπως και όσο τους παίζουν, για να χαροποιήσουν, να ευχαριστήσουν το μεγάλο τους αφεντικό!
Ερχόμαστε τώρα στην ουσία, στο ψητό.
Ποιος να ’ναι άραγε ο δούλος / ο υπηρέτης και ποιο το αφεντικό; Εδώ σας θέλω, σ’ ετούτο το κουίζ το δυσαπάντητο, το διαχρονικό: θεωρητικά, αφεντικό είναι ο κυρίαρχος (τρομάρα του) λαός, ενώ ο εκλεγόμενος από εκείνον βουλευτής είναι ο υπηρέτης του, το υπηρετικό προσωπικό!
Τώρα -πρακτικά- διαμορφώνονται ένα εντελώς ανάρμοστο σκηνικό. Ο υπηρέτης (βουλευτής) αναλαμβάνει τα ηνία και γίνεται εκείνος
ο αφέντης, ενώ ο λαός υποβιβάζεται και γίνεται το… δουλικό. Εξουσιαστής δεν είναι πλέον ο λαός, αλλά το σύστημα διακυβέρνησης το κοινοβουλευτικό.
Ασφαλώς και πρόκειται για δημοκρατικό παράδοξο, διαστροφή, από την οποία εκπηγάζει όλο το κακό. Ευτυχώς -και δικαίως- εδώ πληρώνονται όλα, ως γνωστό. (Τιμωρητικά;) έρχεται έτερος Καππαδόκης να πάρει τα ηνία: τα ΜΜΕ, με τρόπο εκκωφαντικό.
Τελευταία εμφανίστηκε άλλος διεκδικητής/σερίφης στο… χωριό. Οι δημοσκόποι που ρυθμίζουν πλέον την πολιτική στον τόπο αυτό. Οι σφετεριστές της εξουσίας πολιτικοί έχασαν τα ηνία από (ισχυρότερο) σύστημα, το οικονομομιντιακό. Όχι βέβαια λιγότερο διεφθαρμένο ή λιγότερο αρπαχτικό.
