Κοινωνία

Τασία Μανωλοπούλου: Η επόμενη μέρα μετά την δραματική απώλεια

Η επόμενη μέρα μετά την δραματική απώλεια: Η Τασία Μανωλοπούλου μιλάει για τη Νίκη της και τη δύναμη να σηκώνεσαι όρθιος και να πολεμάς κινούμενος ανάμεσα στα βέλη του πολέμου του μαύρου με το λευκό…

Η Τασία Μανωλοπούλου στην πρώτη της συνέντευξη μετά την τραγωδία της απώλειας της κόρης της, μιλάει στο Patra News για την ζωή την επόμενη μέρα, χωρίς  να επιτρέψει  να την ανακόψει ο κίνδυνος των “ριπών” του πικρόχολου μικρόκοσμου των Πατρών που της επιτέθηκε ακόμη και για τον τρόπο που θρήνησε, επιβεβαιώνει στο έπακρο, αυτό που έγραψε για αυτή ο Δημήτρης Δανίκας: «Ενα πλάσμα εντελώς αυθεντικό. Γνήσιο. Θηλυκός μάγκας με τα όλα της. Ενα πλάσμα που εκ γενετής έχει πάρει διαζύγιο με κάθε κόμπλεξ.»

Παρακολουθώντας την να μοιράζεται την λύπη της, όπως ακριβώς μοιράζεται και τις χαρές της, να αντιμετωπίζει με αξιοπρέπεια την απώλεια, με εσωτερική κατάρρευση το «αντίο» που ξεριζώνει από μέσα σου ένα τεράστιο κομμάτι καρδιάς, να ξεπερνά με την ψυχραιμία ενός ανθρώπου που ξέρει ποιός είναι όλα τα σχόλια που μοιραία έλκουν τα δημόσια πρόσωπα, ακόμη και την ώρα που συντρίβονται (μερικές φορές μάλιστα τότε περισσότερο από ποτέ) και να κοιτάζει με δύναμη την επόμενη μέρα που τη θέλει να σηκώνεται όρθια και να πολεμάει κινούμενη ανάμεσα στα βέλη του πολέμου του μαύρου με το λευκό…

Η Τασία Μανωλοπουλου, η «μάνα κουράγιο» του Δανίκα, μου μιλάει για τις δύσκολες ώρες, για την περιπέτεια του αυτισμού και την απόφαση της δωρεάς οργάνων, για τον πολύτεκνο στις μέρες μας, για τα παιδιά που είναι αυτό που λάμπει σε κάθε ζωή, για το βιβλίο που γράφει, για τα παιδικά της χρόνια και τη ζωή από εδώ και μπρός λέγοντάς μου με νόημα πώς  «χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια, μόνο τρόπο να κοιτάνε».

Και ταυτόχρονα μιλάει σε κάθε νέα γυναίκα που συγκρούσεται με την μοίρα και χάνει το πολύτιμό της, μιλάει σε κάθε άνθρωπο που έχει έναν δικό του στο φάσμα του αυτισμού, σε κάθε άνθρωπο που θέλει να ξέρει πως όταν πέφτεις, μπορείς και να σηκωθείς.

CACHE_650X650_1_287438

– Επιστρέφοντας μετά απο ένα βαρύτατο πλήγμα. Πόσο εύκολο είναι να μπορέσει κανείς να σηκωθεί και να συνεχίσει; Ποιά είναι η κινητήριος δύναμη;

«Δεν θα έλεγα ότι πρόκειται για επιστροφή. Γιατί είσαι πάντα «εδώ». Υπάρχεις! Αλλά παλεύεις στα κύματα μιας μαύρης θάλασσας, που άλλοτε σε καταπίνουν και άλλοτε σε πετάνε στον αφρό. Δύσκολο να περιγραφούν όλα αυτά τα συναισθήματα. Παρόλα αυτά συνεχίζεις. Όλοι συνεχίζουν. Οι άνθρωποι έχουμε απίστευτες δυνάμεις και υψηλό  αίσθημα αυτοσυντήρισης. Αυτό πιστεύω είναι το -υποσυνείδητο- χαρακτηριστικό στοιχείο που σε κάνει να σηκώνεσαι (και ξαναπέφτεις και ξανασηκώνεσαι…). Παλεύει το μαύρο με το λευκό. Σ’ αυτή τη μάχη το λευκό βρίσκει συμμάχους τους ανθρώπους της οικογενειάς σου, τους φίλους που στέκονται δίπλα σου, τους γνωστούς αλλά και αγνώστους που σου σφίγγουν το χέρι».

– Λένε ότι οι άνθρωποι κατοικούν μέσα μας και για αυτό τους κουβαλάμε πάντα. Μιλησέ μου για τη Νίκη, για το φως που έφερε στη ζωή σου, στη ζωή σας…

«Έχω γράψει και έχω πει ότι ακόμα κι αν κάποιος δεν πιστεύει σε- όποιον- Θεό πρέπει να τον εφεύρει. Είναι αδιανόητο, δεν το χωράει ο νου σου, ότι αυτό το πλάσμα, το αγαπημένο πρόσωπο που πεθαίνει γίνεται σε μια στιγή το απόλυτο «τίποτα». Η Νίκη είναι παντού. Λιγότερο στον κρύο τάφο και περισσότερο στο ζεστό μας σπίτι. Την έχουμε όλοι μέσα μας. Μου λένε ότι γέμισα το σπιτι φωτογραφίες, αλλά θέλω να βλέπω το πρόσωπό της και το χαμόγελό της. Ήταν τόσο δυνατή και σπουδαία. Δεν έφερε φως μόνο σ’ εμάς. Σκόρπισε φως παντού. Προσωπικά νιώθω ότι αυτό το παιδί που μου γνώρισε τον αυτισμό, τον αέναο (και μάταιο πολλές φορές) αγώνα, ακόμα και το θάνατο, μου πρόσφερε τόσα βιώματα, συναισθήματα και εμπειρίες, που είναι αδύνατον να καταγραφούν».

– Η δημοσιοποίηση της πάθησης της Νίκης βοήθησε πολλούς να δουν με άλλο μάτι το δικαίωμα αυτών των παιδιών, αυτών των ανθρώπων στη ζωή. Εσύ πώς διαχειρίστηκες το πρόβλημα και τι προτείνεις σε άλλους γονείς που  αντιμετωπίζουν κάτι ανάλογο, που μαθαίνουν ότι ένα παιδί πάσχει από αυτισμό;

«Η Νίκη διαγνώστηκε στα 2 της χρόνια (2002). Στην αρχή δεν με απασχολούσε τίποτα πέρα απ’ αυτό καθ’ αυτό το θέμα. Αργότερα άρχισα να ακούω τα πάντα όλα, ως φάνηκε ,για το παιδί μου (ότι το πήγα στην Αγγλία, ότι πεθαίνει ότι…ότι….). Εν τω μεταξύ είχα μπει στο μικρόκοσμο του αυτισμού κι έβλεπα με πόση αγωνία άλλα και άγνοια αντιμετώπιζαν αυτό το θέμα κάποιοι γονείς. Άλλοι πάλι δεν αποδέχονταν αυτό που τους συνέβαινε. Ένας άλλος κόσμος. Που δε φανταζόμαστε ,πως μπορεί να είναι ,μέχρι να τον συναντήσουμε και να γίνουμε ένα μ’ αυτόν. Έτσι μια ωραία μέρα μίλησα δημόσια. Από τότε όλα ήταν καλύτερα. Καταρχήν για μένα την ίδια, για το παιδί, για όλη μας την οικογένεια αλλά και -πολύ σημαντικό- για τους γονείς εκείνους που ένιωθαν αμήχανα, άσχημα, άβολα, ακόμα και ντροπιαστικά που είχαν τέτοιο παιδί. Πολλές φορές η αποδοχή από τους γονείς του προβλήματος είναι πιο δύσκολη απ’ το ίδιο το πρόβλημα. Ήταν πολλοί αυτοί λοιπόν, που από εκείνη την στιγμή τόλμησαν. Αφενός να το «δουν» και αφετέρου να μην ντρέπονται γι’ αυτό.»

– Πώς καταφέρατε στο σπίτι να επιβάλλετε ισότητα ανάμεσα στα μέλη, παραμερίζοντας το πρόβλημα του αυτισμού;

«Καταρχήν αποφασίσαμε ότι στο σπίτι μας δεν θα κατοικήσει η δυστυχία. Το «τέρας» το κλειδώσαμε απ΄έξω. Είμαστε  6 άτομα. Καθεμία και καθένας με τον δικό του χαρακτήρα , τις δικές του ανάγκες, το δικό του χειρισμό. Μπορεί να μην είμαστε όλοι ίδιοι, αλλά είμαστε ίσοι και πρέπει να έχουμε ίσα δικαιώματα και υποχρεώσεις (αυτό το πιστεύω γενικότερα). Δεν επιβαρυναμε τα παιδιά μας ούτε ψυχικά ούτε σωματικά με το θέμα της Νίκης. Κι αυτά με τη σειρά τους στάθηκαν σπουδαία , την αγάπησαν και της έδωσαν πολλά κι αυτή τα δεχόταν. Ποτέ δεν θα μάθουμε τι σκεφτόταν και τι θα ήθελε να μας πει, αλλά την αγάπη την εισέπραττε , την ένιωθε. Κι επειδή ένα άτομο με αυτισμό -πολύ απλά- μιλάει μια άλλη «γλώσσα»- μέσα στα χρόνια κι εμείς προσπαθήσαμε να μάθουμε την δική της γλώσσα κι αυτήν την εκπαιδεύσαμε να καταλαβαίνει τη δική μας. Ήμασταν σε πολύ καλό δρόμο, είχαμε πια κατακτήσει την δική μας- λίγο παράφωνη- αρμονία».

– Δεν κρύψατε το πρόβλημα της Νίκης και μοιραστήκατε τον πόνο σας ακόμη και όταν εκείνη έφυγε δίνοντας μάθημα ζωής με τη δωρεά οργάνων. Πόσο εύκολη ήταν αυτή η απόφαση;

«Τίποτα σ’εκείνο το 12ήμερο δεν ήταν εύκολο. Αλλά όπως είπα και πριν η Νίκη μας οδήγησε σε «μονοπάτια» που δεν χωρούσε ο νους μας. Μετά το «πανεπιστήμιο» του αυτισμού, ήρθε το μεγάλο «σχολείο της εντατικής» κι αυτό του…. θανάτου! Το δύσκολο δεν ήταν η δωρεά οργάνων, αλλά η συνειδητοποίηση του τέλους. Εκεί ήταν τα ζόρικα, τα απρόσμενα, τα καταστροφικά. Ναι, ήταν μια καταστροφή, μια καταιγίδα, ένας «τυφώνας». Αυτό ήταν δύσκολο. Από εκεί και πέρα τα όργανα έδωσαν ζωή ή καλύτερα ποιότητα ζωής σε κάποιους ανθρώπους. Δεν τους ξέρω, δεν έμαθα ποτέ ποιοι είναι και δεν το έψαξα. Αυτό που έχει σημασία είναι πως τα δικά μας δάκρυα ξέπλυναν τις πληγές των άλλων».

– Τι απαντάς σε όσους βρήκαν την ευκαιρία να αντιδράσουν πικρόχολα σχολιάζοντας τον τρόπο με τον οποίο χειριστήκατε το πένθος σας;

«Δεν μ’ ενδιαφέρει ν’ απαντώ σε πικρόχολα σχόλια. Αυτός που δεν σε συμπαθεί βρίσκει λάθος ακόμη και τον τρόπο που αναπνέεις. «Μην χάνετε τον καιρό σας προσπαθώντας να εξηγήσετε. Οι άνθρωποι ακούνε μόνο αυτό που θέλουν να ακούσουν», λέει ο Paulo Coelho. «Τόσα ξέρεις τόσα λες» έλεγε η γιαγιά μου. Άλλωστε ήδη , και μην εχεις αμφιβολία , επικρίνουν κι αυτή μας τη συνέντευξη».

– Ήταν η Νίκη η αφορμή για να ασχοληθείς με συλλόγους διεκδίκησης των δικαιωμάτων ευπαθών  ομάδων; Να εμπλακείς ενεργά με ομάδες και φορείς;

«Να άλλος ένας μύθος : «Αυτή τι θέλει κι ανακατεύεται με τόσα πολλά». Ε, λοιπόν έχω ανακατευτεί με όσα άμεσα με αφορούν. Αν είναι πολλά για να τα πεις, φαντάσου πόσο πολλά είναι για να τα ζεις. Η αλήθεια είναι ότι ήμουν και πριν τη Νίκη ευαισθητοποιημένη. Ανύπαντρη ακόμα ήμουν στον Ερυθρό Σταυρό, στην Κοινωνική Πρόνοια κι έκανα υπηρεσία στο Καραμανδάνειο. Μετά τη Νίκη, η εμπλοκή μου ήταν προδιαγεγραμμένη. Είναι τόσα πολλά που πρέπει να διεκδικηθούν και κάποιος πρέπει να το κάνει. Κι ας αποτυγχάνει κι ας «του την λένε» οι του «καναπέος».

– Μπορεί να δώσει απαντήσεις σε αυτά τα προβλήματα η αυτοδιοίκηση;

«Η Τοπική Αυτοδιοίκηση μπορεί να συμβάλλει σαφώς, αλλά ο σχεδιασμός πρέπει να ‘ναι ολοκληρωμένος και κεντρικός. Όλοι μπορούν και πρέπει να συμβάλλουν ο καθένας απ’ το δικό του μετερίζι».

– Πόσο δρόμο έχει ακόμη να διανύσει η χώρα για να μπορέσει να δώσει στα άτομα που ζουν στο φάσμα του αυτισμού ένα αξιοπρεπές παρόν και ένα ασφαλές μέλλον; Ποιά είναι η μεγαλύτερη αγωνία των συγγενών τους;  

«Διότι η χώρα μας έχει πολύ δρόμο, χιλιόμετρα πολλά. Δεν μπορεί να αλλάζουν όλα όταν αλλάζουν Υπουργοί, Γραμματείς, Περιφερειάρχες, Δήμαρχοι κι άντε πάλι απ’ την αρχή. Πιστεύω ότι πρέπει -κι όχι μόνο για τον αυτισμό- να υπάρχει, όπως είπα ολοκληρωμένο σχέδιο για την ιατρική περίθαλψη, την εκπαίδευση, την δημιουργική απασχόληση και την αξιοπρεπή διαβίωση σ όλη τη διάρκεια της ζωής. Οι αγωνίες πολλές! Η μεγαλύτερη μια! «Τι θα γίνει όταν πεθάνω;»

– Πρόεδρος του Συλλόγου Πολυτέκνων. Η πρώτη ερώτηση που μου έρχεται είναι η προφανής. Είναι τα παιδιά η ευτυχία;

« Ναι είναι! Σκέτο κι αδιαπραγμάτευτο!.»

– Πώς πήρες την απόφαση να κάνεις τέσσερα παιδιά σε τόσο δύσκολους καιρούς;

« Δεν τ’ αποφάσισα. Ήρθαν και τα καλοδεχτήκαμε. Επίσης τότε οι καιροί δεν ήταν δύσκολοι, αλλά και τώρα που είναι δεν τ’ αλλάζω με τίποτα. Δεν έχω κάνει τίποτα καλύτερο στην ζωή μου και τώρα που μεγαλώνουν με κάνουν πολύ περήφανη και τα 4! Γιατί για μένα πάντα θα ‘ναι 4. Για όλους μας είμαστε 6! Κι εδώ πρέπει να πω, ότι με το Νίκο είμαστε τυχεροί καθώς στην αντιμετώπιση όλων αυτών των κρίσιμων, είχαμε την ίδια οπτική κι αυτό μας κράτησε  ενωμένους και δυνατούς.»

– Τι σημαίνει για μια οικογενεια εν έτει 2016 να ειναι πολύτεκνη ή τρίτεκνη; Είναι μεγάλος ο Γολγοθάς;

« Η μνημονιακή Ελλάδα είναι εχθρική στους Έλληνες ποσο μάλλον στην πολύτεκνη οικογένεια. Όλες οι παροχές έχουν πετσοκοφτεί ή εξαλειφθεί. Από που να ξεκινήσει και που να τελειώσει κανείς. Έχοντας κατ’ αρχήν στο νου, ότι στο σπίτι μιας πολύτεκνης οικογένειας «κατοικούν» τουλάχιστον 6! άτομα. Τροφή, ένδυση, μαθήματα, σπουδές, φόροι για τετραγωνικά σπιτιού (σε πόσα μπορούν να ζήσουν 6 και παραπάνω άτομα;), φόροι στο αμάξι (χωράνε σε κατσαρίδα;). Κι άντε και μεγάλωσαν και πάνε για σπουδές. Ποιος χρηματοοικονομικός πίνακας της Τρόικας λέει ότι «κόβονται» οι πολύτεκνοι απ’ τις ειδικές ομάδες πριμοδότησης (ενώ παραμένουν άλλες π.χ. Μουσουλμάνοι). Ποιος μαθηματικός τύπος λέει ότι ελαχιστοποιούνται οι μετεγγραφές; Αυτά κοστίζουν; Τι και σε ποιους; Μην εθελοτυφλούμε. Η Ελληνική κοινωνία ευρύτερα και η οικογένεια είναι στόχος. Η υπογεννητικότητα χτυπάει «κόκκινο»! Οι συνθήκες της Ελλάδας του 2016, όχι την γέννηση δεν ευνοούν, αλλά ούτε και το γάμο. Για πρώτη φορά από το 1936 οι γεννήσεις έπεσαν κάτω απ’τις 100.000. Αυτό απαντά από μόνο του

– Οι βασικές διεκδικήσεις των πολυτέκων;

«Οι διεκδικήσεις; Τα αυτονόητα!!!»

– Μίλησέ μου λίγο για τα παιδικά σου χρόνια, για τη γειτονιά που μεγάλωσες, τους παιδικούς φίλους, τα πρώτα όνειρα…

«Τα παιδικά μου χρόνια ήταν πολύ όμορφα. Μεγάλωσα στο κέντρο και έζησα σε τρεις ωραίες πλατείες της Πάτρας -Ομόνοια, Υψηλά Αλώνια, πλατεία Γεωργίου- όπου είχα την τύχη να παίζω, να «σκοτωθώ» με το ποδήλατο και ν’ανοίξω το κεφάλι μου ουκ ολίγες φορές. Δημοτικό πήγα στο 1ο στην Ομόνοια, δύο τάξεις γυμνασίου στο 3ο και μετά Αρσάκειο. Έκανα γλώσσες, αθλητισμό, πολλά και διάφορα. Είχα πολλούς γνωστούς και φιλίες, που κρατάνε ακόμα γερά. Γιατί είναι φιλίες αγνές, πραγματικές, μακριά από ευκαιριακές συγκυρίες. Ακόμα κι αν κάνουμε καιρό να βρεθούμε, μόλις καθόμαστε στο ίδιο τραπέζι είναι σαν να τα λέγαμε χθες. Και δράττομαι της ευκαιρίας να πω ή πιο σωστά να ευχαριστήσω κι από εδώ τις φίλες και τους φίλους μου (ξέρουν οι ίδιες και οι ίδιοι) που στάθηκαν τόσο κοντά μου στην δυσκολότερη για έναν άνθρωπο στιγμή.»

– Πώς πήρες την απόφαση να σπουδάσεις ισπανική φιλολογία δίνοντας εξετάσεις  ούσα μητέρα τριών παιδιών και έγκυος στο τέταρτο;

«Δεν ήταν δύσκολο. Έχω πάρει πολλές «ακατανόητες» αποφάσεις στη ζωή μου. Και τις εχω ευχαριστηθεί. Εδικά για τα Ισπανικά είχα τρέλα και για τη γλώσσα και για την ιστορία και την κουλτούρα (από φέτος τα «ξαναπιάνω»). Τώρα είμαι στη μέση του μεταπτυχιακού μου στην Εκπαίδευση Ενηλίκων. Κι έχω κι άλλα πολλά -αν μπορέσω κι αν προλάβω- να κάνω. Πιστεύω στην Δια Βίου Μάθηση και γενικά στην εξέλιξη και βελτίωση του ανθρώπου σε όλους τους τομείς.»

– Πλέον μητέρα φοιτητών. Η επιτυχία του Γιάννη ήταν ένα φως στο συναισθηματικό τούνελ;

«Ο Γιάννης πέρασε στην Νομική Κομοτηνής (όπως και χιλιάδες παιδιά στις σχολές όλης της χώρας). Για κάθε οικογένεια η επιτυχία του παιδιού της είναι ευτυχία. Για εμάς αυτή η ευτυχία ήρθε στην πιο κατάλληλη στιγμή. Τον ευχαριστούμε. Προς το παρόν ψάχνουμε τους ρυθμούς μας, που σιγά-σιγά ελπίζω να βρούμε. Τίποτα δεν είναι όπως πριν αλλά και τίποτα δεν θα μείνει στην τύχη του. Προτεραιότητα είναι να τακτοποιηθούν τα μεγάλα παιδιά στις νέες πόλεις τους κι ο Ανδρέας που μπήκε φέτος στον νέο και κρίσιμο χώρο του λυκείου.»

– Τι είναι αυτό που θέλεις για το μέλλον, αυτό που θα γεμίσει την ζωή σου;

«Από εκεί και πέρα έχω την αίσθηση, μένει να επιβεβαιωθεί η οχι , ότι με μεγαλύτερη θέληση και περισσότερη επιμονή θα παραμείνω στον χώρο των διεκδικήσεων από τα μετερίζια που υπηρετώ.

Ήδη υπάρχει μια συνεργασία με τον Αλέξανδρο Ρήγα με τρεις παραστάσεις του «Χωρίζουμε λέμε», με τους Μπέση Μάλφα και Γεράσιμο Σκιαδαρέση στις 15 & 16 Οκτωβρίου, όπου μέρος των εσόδων θα διατεθούν στον Σύλλογο για τον Αυτισμό. Κι όχι μόνο. Η είδοσος για ΑΜΕΑ θα ‘ναι δωρεάν και οι πολύτεκνοι στην προπώληση θα ‘χουν έκπτωση. “Μ’ ένα ‘σμπάρο τρια τριγόνια”.

Έχω πολλά στο μυαλό μου κι ελπίζω να τα υλοποιήσω και να ΄χουν τα αποτελέσματα που προσδοκώ. «Χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια, μόνο τρόπο να κοιτάνε».

Α! Ετοιμάζω κι ένα βιβλίο. Προφανώς όχι ικανό για νόμπελ λογοτεχνίας (μην βιαστείτε να… κράξετε). Αλλά σαν αφορμή να κοιτάξω την ψυχή μου στον καθρέφτη και ευκαιρία για κάποιους άλλους ίσως να δουν σ’αυτόν τον καθρέφτη κάτι απ’ το δικό τους πρόσωπο.

«Όποιος γλυτώνει από ένα δάκρυ έναν άνθρωπο υψώνει ένα μέτρο το μπόι της ανθρωπότητας». Γ. Ρίτσος.»

Tης Γιώτας Κοντογεωργοπούλου

Σχολιάστε ...

NEWSLETTER



Focus-On

Εφημερίδες

Διαβάστε όλες τις εφημερίδες online

ΑΡΧΕΙΟ

Karfitsa